Αγγελίες    Επικοινωνία

Marlowe ή Shakespeare; Τα δεδομένα αρνιούνται ...Η ιστορία αναδομείται
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ερευνώντας τις ιστορικές αμφισβητήσεις του κόσμου

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 02/05/2019

 Γράφει ο
Rodi De Fuca

 

Σήμερα, οικονομολόγοι, παρουσιαστές, εκθεσιάρχες, πολιτικάντηδες -ιδιαζόντως- και εκατοντάδες άλλοι επώνυμοι και “διάσημοι άχαρης πένας”, χρησιμοποιούν άλλους για να τους γράφουν βιβλία ή δοκίμια που υπογράφουν με το όνομά τους… Αυτοί οι άγνωστοι ζογκλέρ της γραφής, λέγονται αόρατοι συγγραφείς, "μαύροι", λατινιστί “negros” και διεθνώς -τώρα που οι αγγλοσάξονες κυριαρχούν της κουλτούρας στη γη, “ghostwriters”…

Εδώ με την καρδιά σφιγμένη θα επιδείξουμε τον διασημότερο όλων! Η μοναδική γνωστή και πραγματική ημερομηνία στις ζωές του μεγαλύτερου δραματουργού -κατά τους Αγγλοσάξονες- της αγγλικής γλώσσας William Shakespeare και του “αγνώστου” Christopher Marlowe είναι η 30η Μαΐου του 1593, μέρα του μοιραίου. Αλλά ταυτόχρονα είναι και η μοναδική ανύπαρκτη ημερομηνία τουλάχιστον ως προς την αμφίβολη απόδειξη της δολοφονίας αυτού που πραγματικά υπήρξε ο αυθεντικός αρχιερέας της αγγλικής δραματουργίας Christopher Marlowe.

Αν κι είναι πολύ πιθανόν όλη η σκηνοθεσία της εξαφάνισης του ενός και η παρουσία του άλλου να είχε πλεχθεί τουλάχιστον ένα χρόνο πριν, -αν περιλάβουμε και τα σχόλια του Robert Greene στο τελικό σενάριο-, ο ξαφνικός θάνατος του Μάρλοου και η σκανδα-λώδης ζωή του σίγουρα επιτάχυναν τα γεγονότα. 

Ήδη μετά από τέσσερις αιώνες αμφισβητήσεων και ερευνών στα τέλη του 2016 μια επιτροπή είκοσι τριών ακαδημαϊκών του πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατέληξαν ότι, 17 από τα 44 έργα του sir William είναι γραμμένα από αλλιώτικο “χέρι”. Η ίδια “comité” αποφάνθηκε ότι και οι τρεις ενότητες του πρώτου δημοσιευμένου έργου του Shakespeare «Ερρίκος Στ’» είναι γραμμένες από τον Μάρλοου τον ίδιο χρόνο -1593- ημερομηνία του υποτιθέμενου θανάτου του. Μάλιστα αποφάσισαν στην επομένη παρουσίαση του έργου -στους τίτλους- να αναφερθούν -ταυτοχρόνως- και οι “δυο” δημιουργοί. Και εδώ σε αυτή την αναφορά της “δυάδας”, είναι που προσωπικά διαφωνώ -διατυπώνοντας το πολλές φορές στο παρελθόν- από την ημέρα που έτυχε -εκτός του “ανύπαρκτου” αλλά πασίγνωστου μαριονετίστα να διαβάσω και να ασχοληθώ λίγο εκτενέστερα με τον “αφανή” αρχιτέκτονα του καλάμου, Christopher Marlowe.

Μετά τις αποφάνσεις της Οξφόρδης κάποιοι άλλοι αναφέρθηκαν ότι στην πραγματικότητα ο τελευταίος ήταν απλώς ο ghostwriter, (αόρατος συγγραφέας), και όχι το ίδιο πρόσωπο. Συμφωνώ. Δεν ήταν το ίδιο φυσικό πρόσωπο αλλά το ίδιο νομικό πρόσωπο που κρυβόταν πίσω από αυτόν που υπόγραφε με το ίδιο όνομα. Και για να γίνω πιο σαφής. Πίσω από το όνομα που υπέγραφε τα έργα ως Shakespeare κρυβόταν καθ' όλες τις ενδείξεις ο Marlowe. Και ο μέτριος πλανόδιος ηθοποιός που κατείχε το όνομα W. Shakespeare απλώς -και για κάποιο ιδιαίτερο λόγο-, του είχε υπενοικιάσει το όνομα του. 

Δεν είναι δική μου έρευνα να καθορίσω αυτή που πιστεύω ως ορθότητα και κάποια στιγμή θα βγει στην επιφάνεια γιατί η ιστορία αναπλάθεται καθημερινά, αλλά θα υπογραμμίσω κάποιες λεπτομέρειες που μου φαίνονται καθοριστικές.

Η υπογραφή του Marlowe

Χωρίς να απορρίψω την δια βίου εκπαίδευση, την αυτοδιδασκαλία ή την εμπειριοκρατία, αμφιβάλλω μέσω της λογικής να δεχτώ ότι κάποιος W. Shakespeare δίχως βασικές σπουδές, δίχως λογοτεχνική κατάρτιση ή στοιχειώδεις ενδείξεις παιδείας του γραπτού λόγου, κατόρθωσε μέσα σε λίγα χρόνια και μετά τα τριάντα του, και μόλις ύστερα από την εξαφάνιση του Marlowe, να συγγράψει σαράντα τέσσερα αριστουργηματικά λογοτεχνικά έργα και να φτάσει ώστε να θεωρείται ο μέγιστος δραματουργός των αγγλικών γραμμάτων!

Είναι δεδομένο ότι ο “ινδοευρωπαίος βάρδος” δεν ήξερε ούτε λατινικά, ούτε ελληνικά, παρά μόνο την πάμπτωχη παλαιογραφική αγγλοφριζική διάλεκτο, -όσο κι αν οι νεότεροι αγγλοσάξονες θέλησαν να την ονομάσουν “Early Modern English”-, για να την παρουσιάσουν αργότερα ως την σπουδαία Σαιξπηρική γλώσσα! Τότε πως χειριζόταν με τέτοια δεξιοτεχνία τον γραπτό λόγο, χαρακτηριστικό των εμβριθών λογίων;

Όπως όλοι οι βιογράφοι του ισχυρίζονται δεν είχε ταξιδέψει ποτέ εκτός της μεγάλης νήσου και δεν είχε γεωγραφικές γνώσεις -χωρίς να ξεχάσουμε ότι το διαδίχτυο αργούσε ακόμα τετρακόσια χρόνια να εμφανιστεί!-

Τότε πώς γνώριζε με τέτοια ακρίβεια τόπους και τοπωνύμια, πόλεις και τοπία, ονομασίες και συνήθειες, της ρωμαϊκής και αναγεννησιακής Ιταλίας, της παγωμένης Σκανδιναβίας ή της Ελλάδας, νεότερης και αρχαίας;

Η υπογραφή του Shakespeare

Αντίθετα από τον ανέρειστο “βάρδο”, ο αληθινός αυτουργός της αγγλικής δραματουργίας Christopher Marlowe στα δεκαπέντε του σπούδαζε ήδη στο King's School και στο Corpus Cristy School, και στα δεκαεπτά είχε επιλεγεί για το Cambridge. Ορισμένοι βιογράφοι αναφέρουν επιμέρους σπουδές του -πριν την παρουσία του στο Cambridge-, και στο πανεπιστήμιο της γενέτειρας του Canterbury. Στα είκοσι του είχε πάρει το πτυχίο, “artium baccalaureus” και τρία χρόνια υστερότερα το “Master arts Cum Honore”, -μετά  από βασιλική επέμβαση εξαιτίας του δύσκολου χαρακτήρα του και τα πολλαπλά δημόσια σκάνδαλα που πρωταγωνιστούσε-. Πριν ακόμη του παραδοθεί το αποφοιτήριο είχε ήδη ολοκληρώσει και εκδώσει ένα από τα σπουδαιότερα “προσεξπηρικά” έργα του. Ταμερλάνος! Άτομο με ασυνήθιστη μόρφωση, έμπνευση και ταλέντο κατείχε απολύτως τη λατινική και αρχαία ελληνική γλώσσα ώστε να μεταφράζει με ευκολία π.χ τον Οβίδιο.

Την ίδια εποχή κανείς δεν γνωρίζει κάποιον Γουίλιαμ Σαίξπηρ που ζει στο ασήμαντο χωριό του Στράτφορντ, παντρεμένος από τα δεκαοκτώ του την εικοεξάχρονη Ann και με τρία κουτσούβελα! Και βέβαια όταν είσαι παντρεμένος στα δεκαοκτώ σου είναι αδύνατον να έχεις τελειώσει τη βασική εκπαίδευση, να γνωρίζεις λατινικά ή να ‘χεις ταξιδέψει στην Ευρώπη του 16ου αιώνα! Μέχρι τα τριάντα του την ίδια χρονιά που χάθηκαν τα ίχνη του Μάρλοου δεν εμφανίστηκε ο Γουίλιαμ στο θεατρικό κόσμο. Χάρη στη μέριμνα ενός θεατρικού επιχειρηματία είχε βρει επιτέλους δουλειά στο μεγάλο Λονδίνο εγκαταλείποντας την οικογένεια στο μικρό επαρχιακό χωριό. Ο ασήμαντος χωρικός απ’ το Warwickshire είχε αντικαταστήσει τα βοσκοτόπια με την τέχνη των σαλτιμπάγκων. Εκείνη τη στιγμή άρχιζε μια από τις σημαντικότερες προσωπιδοφορίες της ιστορίας. Για κάποιο λόγο που ακόμα αγνοείται σκόπιμα από την προπαγανδιστική ινδοευρωπαϊκή ιστορία, ο πρωτάρης “υποκριτής” παρέλαβε τη μάσκα του μαέστρου δραματουργού. Ο υποψήφιος ηθοποιός πιστοδότησε όνομα και επώνυμο με αντάλλαγμα την αιώνια δόξα και αναγνώριση. Αλλά το “τάλαντο” και η γνώση είναι αδύνατο να ανταλλαχτούν και πολύ πιο δύσκολο να χαριστούν. Γι’ αυτό κάποια στιγμή η ιστορία θα ‘πρεπε να παρακάμψει τα συμφέροντα και να παραδώσει τα του καίσαρος στον καίσαρα. Τα του Marlowe στο Marlowe.

Υπήρξε μια αναρρωτική περίοδος που διαθέτοντας περισσότερο ελεύθερο χρόνο ξα-ναπήρα στα χέρια μου τα άπαντα του “βάρδου” -έξι χονδροί τόμοι μόνο για το θεατρικό του έργο- και ένα προς ένα τα πέντε λεπτόσωμα δημιουργήματα του ασυμβίβαστου “genius”. Το πρώτο συμπέρασμα ήταν ότι είναι αφάνταστα δύσκολο να συγκρίνεις δυο συγγραφείς μέσα από μεταφράσεις αν δεν είσαι όχι μόνο κάτοχος αλλά και λογοτεχνικά οικείος με τη γλώσσα. Το δεύτερο ότι όσες σημειώσεις κι αν πάρεις, όσο χώρο για επέκταση να διαθέτεις είναι αφάνταστα δύσκολο να φτάσεις σε βέλτιστα αποτελέσματα χωρίς τη βοήθεια μοντέρνων τεχνολογικών μέσων. Και τρίτο...

...Σ’ αυτήν την περίπτωση η συγκριτική μεταξύ των υπερβολικών έργων που αποδίδονται στον μεσιέ Σαίξπηρ με τα λιγοστά που υπογράφει ο Μάρλοου, είναι το πιο αστείο και εύκολο συναγόμενο! Ιδιαίτερα στην “ποιητική”!

Τα θεατρικά έργα του Μάρλοου από τον Ταμερλάνο στον Δόκτωρα Φάουστο και τον Εδουάρδο β’, και εξαιρετικά στη “Διδώ βασίλισσα της Καρχηδόνας”, είναι ακριβέστατα πρελούντια όλου του θεατρικού σύμπαντος που απονέμεται στον άγνωστο του Έιβον.

Αλλά εκεί που μπορείς να περνάς από ένα κείμενο στο άλλο δίχως να αντιληφθείς ότι ανήκουν σε άλλον αυτουργό είναι όταν συγκρίνεις το “Hero and Leander” με οποιοδήποτε από τα “κλασικά” ποιήματα του Γουίλιαμ Σαίξπηρ.

Τον υποτιθέμενο δολοφόνο του Μάρλοου, Ingram Frizer μετά τον σκηνοθετημένο αι-ματηρό καυγά συνέλαβε η αγγλική αστυνομία κι ύστερα από ένα μήνα αφέθηκε ελεύθερος με βασιλικό διάταγμα! Τόσο όσο χρόνο θα χρειάστηκε ο αόρατος δραματουργός να μετασκευάσει την καινούργια του προσωπικότητα και να βρεθεί η “μαριονέτα” που θα υποδυόταν τον καινούργιο ρόλο του συγγραφέα... Κανείς ποτέ δεν είδε το νεκρό σώμα του δραματουργού, αν κάποιος το παρέλαβε, και πού τελικά κατέληξε.

Το πού ταξίδευσε και κατοίκησε έκτοτε ο αυθεντικός “βάρδος του Καντέρμπερι”, Christopher Marlowe, προς το παρόν αγνοείται και δεν αναμένεται οι αγγλοσάξονες να ξαναπλάσουν σωστά την ιστορία. Το πώς διοχέτευε τα καινούργια έργα για να φτάσουν στα χέρια του τεχνητού “δορυφόρου” Shakespeare "που είχαν μηχανευτεί οι αρμόδιοι", αγνοείται. Η αλήθεια είναι ότι η σκευωρία, όπως και τόσες άλλες κατά τη διάρκεια της ιστορίας, θεμελιώθηκε και παρέμεινε έτσι μέχρι σήμερα. Εξάλλου ούτε αρμόδιος είμαι, ούτε μου περνάει να κάνω τα πάνω κάτω, για να απορρίψω ένα μύθο που δεν μας ανήκει -και ενδιαφέρει ελάχιστα τους εγχώριους- έχοντας τόσους οικείους λιμνάζοντας, τόσο κοντά μας! *ΥΠΟΔΕΙΚΝΥΩ ΤΑ ΕΠΑΝΕΙΛΗΜΜΕΝΑ ΜΑΣ ΑΡΘΡΑ ΣΤΗΝ ΑΙΧΜΗ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΔΙΚΗ ΟΙΚΕΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΟΝΟΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΝΑΥΜΑΧΙΑΣ ΤΩΝ ΕΧΙΝΑΔΩΝ*

...Εκείνο που απλώς υποψιάζομαι -και φαντασιώνομαι- είναι ότι ο ανεπανάληπτος Christopher Marlowe με τη συγκάλυψη της ίδιας της “παρθένας” βασίλισσας -που για κάποιο λόγο προστάτευε και καθοδηγούσε- πήρε το δρόμο του πηγεμού κι έφτασε στη Γαλλία των Βουρβόνων, στην Ιταλία της Αναγέννησης, στα ελεύθερα Επτάνησα και γιατί όχι στην Ιβηρία των αποικιών και των “κονκισταδόρες”. Γνώρισε από κοντά την αρχαία ευρωπαϊκή κουλτούρα, ποτίστηκε από τον Όμηρο και τους κλασικούς μας, τον Οβίδιο και τον Βιργίλιο, περιπλανήθηκε στους δρόμους της Βερόνας και ατένισε την Τροία και τη Μικρά Ασία απ’ τα σκλαβωμένα κύματα του Αιγαίου… Στο άμεσο πέρασμά του απ’ τη Νορμανδία -μετά τον “πρόωρο” θάνατό του και την εθελοντική εξορία-, εικάζω ότι θα παρέδωσε μαθήματα στο νεαρό δραματουργό Antoine Monchrestien de Watteville που μόλις είχε δημοσιεύσει την όπερα πρίμα του, “Σοφόνισβα”, θα ‘κλαψε -στο Λαόn της Πικαρδίας- το μαέστρο Ζαν Μποντέν που έφυγε άδοξα δυο χρόνια μετά από την αναθεματισμένη πανούκλα και ύστερα θα πέρασε βεγγέρες ατέλειωτες στη Πάδουα με το Γαλιλαίο Γαλιλέι, και θα γνώρισε στο Τολέδο τον Ελ Γκρέκο και τον Θερβάντες στη Βαγιαδολίδ το 1605, κι ίσως να παραστάθηκε στην παρουσίαση του Δον Κιχώτη, το ίδιο εκείνο έτος.  

...Κι από κάποιο μουράγιο της βενετσιάνικης Κεφαλονιάς (Λέγεται ότι το νησί της τρικυμίας στο “The Tempest” που αποδίδεται στον Σαίξπηρ, είναι η Κεφαλλονιά), ή της Κέρκυρας θα ‘στελνε -καμιά φορά- χειρόγραφα στον λονδρέζικο “σύνδεσμό” του, που δίχως καθυστέρηση γινόταν αθάνατες θεατρικές επιτυχίες...

Βέβαια υπάρχουν κι άλλες διάφορες “Σαιξπηρικές” θεωρίες που αναφέρονται σε άλ-λους “ghostwriters”, ή σε ένα οργανωμένο σύνολο από δαύτους, που κάθε ένας συμμετείχε σε ορισμένα από τα έργα του σερ Γουίλιαμ... Αποδεκτή κάθε θεωρία. Το μόνο που είναι αναμφισβήτητο -αναλύοντας βήμα προς βήμα τη ζωή και τα θαύματά του- είναι ότι αυτά τα 44 λογοτεχνικά λεπτουργήματα δεν γράφηκαν από τον William Shakespeare, “the bard of Avon”! Γιατί είναι ακατανόητο! Όπως η Θεωρία της ονομασίας της Ναυμαχίας των Εχινάδων σε Λεπάντο, επειδή ...απέχει μόλις 60 μίλια! 

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Κουφός Βασίλης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία