Αγγελίες    Επικοινωνία

Για έναν νέον τρόπο ζωής

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 10/01/2019

Toυ Γιώργου Γεωργόπουλου

 

Με την έλευση του νέου έτους µοιράστηκαν πολλές ευχές µεταξύ των ανθρώπων.

Η πλειοψηφία αυτών των ευχών αναφερόταν στην καλή υγεία, στην καλή τύχη, την οικογενειακή γαλήνη και σε άλλα τέτοια.

Μερικές από αυτές, οι πιο λίγες, αναφερόταν στην πατρίδα µας που της ευχήθηκαν να έχει καλή τύχη, πρόοδο και ανάπτυξη, για να βγει επιτέλους από το φάσµα της φτώχειας και της ανεργίας που την πλήττει εδώ και χρόνια. Τέτοιες «πατριωτικές» ευχές, πήρα πολλές µέσω µηνυµάτων, κυρίως από πολιτευτές που, εν όψει των επερχόµενων εκλογών, µοιράζουν αφειδώς συνθήµατα που, µεταξύ των άλλων, περιέχουν και τη λέξη ανάπτυξη. Η λέξη ανάπτυξη όµως, τα τελευταία χρόνια, είναι γνωστό ότι έχει πάρει την έννοια του Μεσσία που περιµένουµε να έρθει για να σώσει τον κόσµο, έναν κόσµο που παίρνει την κατηφόρα και σβήνει σιγά-σιγά. Τι είναι όµως ανάπτυξη και πως µπορούµε να την πετύχουµε προς όφελος του κοινωνικού συνόλου;

Πολλά έχουν γραφτεί για αυτό το θέµα και για την επίτευξή της έχουν τεθεί επανειληµµένως στόχοι που, δυστυχώς, συνήθως παραµένουν απλές επιθυµίες και όνειρα θερινής νυκτός. Γιατί όµως συµβαίνει αυτό; Γιατί συνεχώς σχεδιάζουµε πλάνα και κάνουµε ανεπιτυχείς προσπάθειες που µας οδηγούν σε έναν αέναο φαύλο κύκλο; Στα ερωτήµατα αυτά µπορούν να δοθούν πολλών ειδών απαντήσεις αρκετές από τις οποίες είναι και πολύ πειστικές. Για παράδειγµα, θα πουν κάποιοι ότι στην Ελλάδα, το ότι ψάχνουµε την ανάπτυξη µε το κερί, φταίει το ότι δεν ακολουθούµε ένα τρόπο ζωής σαν εκείνον των ανεπτυγµένων Ευρωπαϊκών χωρών, της Γερµανίας ας πούµε. Εν µέρει, κάποια τέτοια επιχειρήµατα έχουν βάση αλήθειας, επειδή πράγµατι υπάρχει µια ορατή διαφορά ποιότητας ζωής µεταξύ των δύο χωρών. Αποτελεί όµως το Γερµανικό πρότυπο µπούσουλα ενεργειών και αν ναι, µέχρι πότε θα µπορούµε να έχουµε τη δυνατότητα να συντηρούµε µια επιτυχηµένη και αποδοτική ανάπτυξη για το λαό µας;

Για να απαντήσουµε όµως σε αυτό το βασικό ερώτηµα, θα πρέπει πρώτα να ξεκαθαρίσουµε πως, όταν µιλάµε για σταθερή και αποδοτική ανάπτυξη, εννοούµε την αειφό ρο ανάπτυξη, που σύµφωνα µε τον µέχρι σήµερα επικρατέστερο ορισµό της, είναι η «ανάπτυξη που ικανοποιεί τις ανάγκες της παρούσας γενεάς, χωρίς να δεσµεύεται η δυνατότητα των επερχόµενων γενεών να ικανοποιούν τις δικές τους ανάγκες». Με πιο επιστηµονική ορολογία, «αειφόρος ανάπτυξη είναι αυτή που κληρονοµεί στις µελλοντικές γενιές ένα ανθρωπογενές και περιβαλλοντικό κεφάλαιο , ίσο µε αυτό που παρέλαβε η παρούσα γενιά από την προηγούµενη». Βλέπουµε λοιπόν ότι για την επίλυση του προβλήµατος, για το πως δηλαδή µπορεί να επιτευχθεί η ζητούµενη ανάπτυξη, είναι απαραίτητο να συνυπολογιστεί και η έννοια του περιβάλλοντος. Τώρα όµως γεννιέται ένα νέο καίριο ερώτηµα που πρέπει να εξετασθεί. Πως και µε ποιον τρόπο είναι δυνατόν το περιβάλλον να επηρεάσει την ανάπτυξη και την πρόοδο ενός τόπου ή γενικότερα µιας κοινωνίας; Για να προσεγγίσουµε την απάντηση σε αυτό το ερώτηµα θα πρέπει να εξετάσουµε µια αλληλουχία γεγονότων που έχουν σηµαδέψει τη µεταπολεµική γενιά της Ευρώπης αλλά και ολόκληρου του κόσµου γενικότερα.

Από τα µέσα του 20ου αιώνα, ίσως και πιο παλιά, που η βιοµηχανική παραγωγή είχε αρχίσει να παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, οι λαοί ανά τον κόσµο, µε εξαίρεση βέβαια αυτούς των υποανάπτυκτων περιοχών του πλανήτη, είχαν θεοποιήσει τον καταναλωτισµό, ο οποίος αργότερα µε την παγκοσµιοποίηση της οικονοµίας, µεταβλήθηκε σε µάστιγα και απειλεί πλέον µε οικολογική καταστροφή τον πλανήτη. Η υπερβολική κατανάλωση είναι µοιραίο επακόλουθο της συνεχούς επιδίωξης να αυξήσουµε τα οικονοµικά µας µεγέθη. Η αύξηση όµως των οικονοµικών, όταν είναι αυτοσκοπός, δεν µπορεί παρά να γίνεται µε την ανεξέλεγκτη άντληση φυσικών πόρων. Έχει διαπιστωθεί ότι στο 20% του πληθυσµού της γης ανήκουν οι λεγόµενες ανεπτυγµένες χώρες οι οποίες όµως καταναλώνουν το 80% των φυσικών πόρων του πλανήτη. Οι κοινωνίες αυτών των χωρών λειτουργούν βεβαίως µε συνθήκες υπερκατανάλωσης που µέρα µε τη µέρα γίνεται όλο και πιο µεγάλη και για να εξυπηρετηθεί θα πρέπει οι παραγωγικές βιοµηχανίες που πάντα θέλουν να κερδοφορούν να εντείνουν την παραγωγή των προϊόντων τους µε αποτέλεσµα την εξάντληση των φυσικών πόρων και την εν συνεχεία καταστροφή του περιβάλλοντος. Και η καταστροφή αυτή δεν επέρχεται µόνο µε την εξάντληση των φυσικών πόρων, (ορυκτά καύσιµα, καταστροφή δασών, υπεραλίευση θαλασσών κλπ), αλλά και µε τη ρύπανση των νερών, του εδάφους και του αέρα. Για παράδειγµα, η µόλυνση του αέρα δηµιούργησε την τρύπα του όζοντος και αυτή επέφερε την αλλαγή των καιρικών συνθηκών δηµιουργώντας τις απανωτές καταιγίδες, τις καταστροφικές βροχοπτώσεις και την υπερθέρµανση του πλανήτη µε τα πλείστα όσα γνωστά επακόλουθα.

Ας γυρίσουµε όµως πίσω και ας προσπαθήσουµε να αξιολογήσουµε την απάντηση κάποιων που ισχυρίζονται ότι η Ελλάδα δεν ακολουθεί ένα σωστό µοντέλο ανάπτυξης σαν αυτό π.χ. της Γερµανίας και ας αναρωτηθούµε: Είναι δυνατόν το γερµανικό µοντέλο να αποτελεί πανάκεια, όταν και η ίδια, η υποτιθέµενη ευηµερούσα γερµανική οικονοµία, διέπεται από τους αδυσώπητους κανόνες και τις παράλογες απαιτήσεις της παγκοσµιοποίησης και της υπερπαραγωγής καταναλωτικών προϊόντων; Μπορεί η Γερµανία να µην έχει προς το παρόν µεγάλο περιβαλλοντικό πρόβληµα, που έχουν άλλες µεγάλες χώρες όπως η Ινδία ή ακόµα και οι Ηνωµένες Πολιτείες, αλλά αυτό δεν οφείλεται, κατά τη γνώµη µου, στην αριστεία του µοντέλου της όσο στο ότι έχει εξαγάγει την υπερπαραγωγή προϊόντων της σε άλλες αναπτυσσόµενες χώρες µε φθηνό εργατικό κόστος. Αυτές οι χώρες είναι που θα αντιµετωπίσουν πρώτες τα αποτελέσµατα µιας οικολογικής καταστροφής και µετά η Γερµανία. Πόσες όµως ακόµα δεκαετίες θα µπορέσει η Γερµανία του παραδείγµατος αλλά και οι άλλες παρόµοιες χώρες να κρατήσουν µακριά τους τις συνεχώς αυξανόµενες δυσµενείς περιβαλλοντικές επιπτώσεις; Ήδη ένα µεγάλο κοµµάτι της ανεξέλεγκτης µεταναστευτικής ροής κατευθύνεται στη Γερµανία, σε µια χώρα που, από τον 16ο αιώνα, η προσήλωσή της στον προτεσταντισµό την έχει κάνει προς το παρόν ηγέτιδα χώρα της Ευρώπης απειλούµενη όµως µε σοβαρή και ανεπιθύµητη κοινωνική αλλοίωση.

Όλα αυτά τα λέω, επειδή τώρα τελευταία τα κόµµατα που διεκδικούν την εξουσία στις προσεχείς εκλογές, προκαλούν στον κόσµο ψευδείς ελπίδες περί επερχόµενης ανάπτυξης, µε τον έναν ή τον άλλον τρόπο. Κανένας όµως πολιτικός δεν τολµάει να εισηγηθεί στον Έλληνα ένα νέο πρότυπο ζωής επειδή κάτι τέτοιο θα του στερήσει ψήφους. Εμείς όμως χρειαζόμαστε ένα νέο πρότυπο ζωής που θα είναι περιβαλλοντοκεντρικό, με αξίες που θα είναι ξεχωριστές από εκείνες του Γερμανού, του Εγγλέζου ή του Αμερικάνου. Εμείς οι Έλληνες έχουμε ενός άλλου τύπου παράδοση, μια άλλη ιστορία και μια ορθόδοξη θρησκεία που αν την είχαν και οι λειτουργοί της ενστερνιστεί και αναλύσει την ουσία της, θα ήταν δυνατόν να μιλάμε με διαφορετικά λόγια για την ανάπτυξη της πατρίδας μας.

Αντί λοιπόν να μιλάμε γενικά και αόριστα για τον ερχομό μιας απροσδιόριστης ανάπτυξης, ας δούμε πρώτα σε τι μας ωφελεί να ζούμε με έναν τρόπο που μιμείται τα ξένα θνησιγενή πρότυπα. Γιατί να θέλουμε αυτοκίνητο με πολλά κυβικά; Γιατί να έχουμε δύο και τρία σπίτια και ακόμα κανα δυο εξοχικά; Γιατί να χτίζουμε ψηλά και άσχημα σπίτια που κλείνουν τις οδούς αερισμού των πόλεών μας και αυξάνουν την ατμοσφαιρική ρύπανση λόγω της ασφυκτικής κυκλοφορίας των αυτοκινήτων; Γιατί να καταστρέφουμε τα δάση μας χτίζοντας παράγκες που τις βαφτίζουμε εξοχικά και στο Μεσολόγγι να προκαλούμε οπτική ρύπανση με κάποια ελεεινά κατασκευάσματα που τα βαφτίσαμε παραδοσιακές πελάδες; Δεν γνωρίζουμε ότι η οπτική ρύπανση της παραλίμνιας περιοχής της πόλης μας θα χάσει την τουριστική αξία που της αρμόζει; Γιατί γεμίσαμε την Ελλάδα με κάθε λογής Πανεπιστήμια που παράγουν ανέργους επιστήμονες ενώ θα μπορούσαμε, βοηθούσης της ιστορίας μας, με λιγότερα και καλλίτερα εκπαιδευτικά ιδρύματα να έχουμε γίνει ένα αξιόπιστο κέντρο σπουδών νέων από ολόκληρη την Ευρώπη; Γιατί δεν μπορούμε ακόμα να κατανοήσουμε την ωφελιμότητα της χρήσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας που δεν βλάπτουν το πολύτιμο περιβάλλον μας και ταυτόχρονα αξιοποιούν φυσικές πηγές που ακόμα έχουμε ανεκμετάλλευτες;

Θα μπορούσα να κάνω πολλές ακόμα επισημάνσεις περιπτώσεων που δυστυχώς ηθελημένα αγνοούμε όταν μιλάμε με αόριστο τρόπο και λόγο για ανάπτυξη. Μιλάμε για μια ανάπτυξη που μόνοι μας με τις ενέργειές μας την εμποδίζουμε και την περιμένουμε να μας τη δώσει σαν χάρη ο Θεός. Καταλήγοντας θα ήθελα να προσθέσω ότι η ανάπτυξη μιας χώρας είναι ένα τεράστιο θέμα που δεν μπορεί να εξαντληθεί μέσα σε λίγες γραμμές. Προσπάθησα με λίγα λόγια, όσο καλλίτερα μπορούσα να πω ότι όταν ακούμε να μας λένε πως θα μας φέρουν την ανάπτυξη, μάλλον μας κοροϊδεύουν ή δεν ξέρουν τι ακριβώς σημαίνει ανάπτυξη. Έτσι απλά και καθαρά.

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Κουφός Βασίλης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία