Αγγελίες    Επικοινωνία

Λάβαμε & δημοσιεύουμε: Τι συµβαίνει και το µεγάλο προσκύνηµα της Αγίας Ελεούσης είναι εγκαταλελειµένο;
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Εις µνήµην π. ΙΕΡΟΘΕΟΥ ΣΠΑΝΟΜΗΤΣΙΟΥ

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

 Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 27/12/2018

 

 

Σε όλους είναι γνωστό ότι στο μεγάλο προσκύνημα της Ιεράς Μονής της Αγίας Ελεούσης υπηρέτησε πάνω από μισό αιώνα ως Ηγούμενος ο Ιερομόναχος π. Ιερόθεος Σπανομήτσιος. Σεμνός, ταπεινός, εργατικός, ευλαβής, ασκητικός, φιλάνθρωπος και ιεροπρεπής ήταν εκεί το σέμνωμα και το κόσμημα της Εκκλησίας.

Με την παρουσία του εβοήθησε και ενέπνευσε πολλούς. Επί των ημερών του και με τη βοήθεια εκλεγμένων συνεργατών ανηγέρθηκε εκ βάθρων η Ιερά Μονή. Επίσης, είναι γνωστό ότι από τότε που εγκαταστάθηκε εδώ ως Μητροπολίτης ο Επίσκοπος κ. Κοσμάς, μια ομάδα νεαρών-Αρχιμανδριτών του περιβάλλοντός του, άωρα και ανίδεα παιδιά, άμεσοι συνεργάτες του, χωρίς πείρα και γνώσεις, άρχισαν κατά του πατρός Ιεροθέου μια απαράδεκτο πολεμική. Τον διέβαλον, περιφρονούσαν, στενοχωρούσαν και υπέσκαπτον τη θέση του προκειμένου να τον αναγκάσουν να παραιτηθή και να φύγη, για να αναλάβουν αυτοί τη διοίκηση και διαχείριση του Ιερού προσκυνήματος.

 Έτσι, όταν πήγαιναν εκεί για να ανοίξουν το παγκάρι και να παραλάβουν τις εισπράξεις, απέφευγαν κάθε επικοινωνία μαζί του! Δεν καταδέχονταν ούτε να τον χαιρετήσουν! Προγραμμάτιζαν γιορτές και τον αγνοούσαν! Εξέδιδαν ανακοινώσεις, τοιχοκολούσαν προγράμματα εκδηλώσεων και δεν τον ενημέρωναν! Από τους άλλους και τους προσκυνητάς, επληροφορείτο τα τεκταινόμενα. Αυτό τον στενοχωρούσε, τον πλήγωνε βαθειά και μια ημέρα στενοχωρημένος καθώς ήταν, πήγε και παρέδωκε στον Επίσκοπο τα κλειδιά της μονής, παραιτηθείς. Η παραίτησής του όμως δεν έγινε αποδεκτή, είτε από φόβο για τον αντίκτυπο που θα είχε στο κοινό αίσθημα η παραίτησή του, είτε εκ λόγων ευγνωμοσύνης καθώς ο Μητροπολίτης θυμήθηκε τις ευεργεσίες του πατρός Ιεροθέου προς το πρόσωπό του και την οικογένεια του και για να μη χαρακτηρισθή για άλλη μια φορά ως μικρός και αγνώμων.

 Όμως πριν από 3-4 χρόνια, ο πατήρ Ιερόθεος για λόγους υγείας απεσύρθη της ενεργού υπηρεσίας και κατάκοιτος έμενε στο Γηροκομείο του Αγρινίου.

 Μετά από αυτό και όλο αυτό το διάστημα η Ιερά Μονή παρέμεινε ακέφαλος. Κανένας υπεύθυνος δεν ήταν και είναι εκεί και παρουσιάζει την όψη ερημίας, εγκατάλειψης με εμφανή τα σημεία καταρρεύσεως. Πλάκες σπασμένες, φώτα σβηστά, χαρτιά σκορπισμένα, σκουπίδια σωρευμένα, παντού βρωμιά. Μόνο ο Ι. Ναός είναι ανοικτός και η Ιερά Μονή λειτουργεί ως ένα εισπρακτικός οργανισμός με τις Ιερές Ακολουθίες που γίνονται εκεί, τη δε νύχτα καθώς είναι αφύλακτος γίνεται καταφύγιο των πάσης φύσεως ανωμάλων και νυκτερινών επισκεπτών.

Βλέποντας την κατάσταση αυτή, όσοι αμισθί ειργάσθηκαν για την ανέγερση της Μονής, όπως μαρτυρούν και αυτοί ακόμα οι βράχοι, πονούν, θλίβονται και ερωτούν τι συμβαίνει; Γιατί η θέση του ηγουμένου της Ιεράς Μονής της Αγίας Ελεούσης παραμένει κενή; Τι εμποδίζει και δεν πληρώνεται; Τόσοι Ιερομόναχοι υπάρχουν στη Μητρόπολη και κάθε τόσο, τόσοι νέοι χειροτονούνται. Που είναι σήμερα οι τότε επειγόμενοι σπουδαρχίδες νεαροί Αρχιμανδρίτες που πολεμούσαν τον πατέρα Ιερόθεο και ήθελαν να τον διώξουν; Γιατί έχουν εξαφανισθή; Μήπως ήθελαν μόνο τη διαχείριση, δηλαδή τις εισπράξεις – τα χρήματα χωρίς να μένουν εκεί; Μετανόησαν; Δεν κάνουν υπακοή; Τότε τι είδος καλόγεροι – Ιερομόναχοι είναι και πως φέρουν τον τίτλο του Αρχιμανδρίτου; Σε ποια Μάνδρα – Μονή κατοικούν και άρχουν; Και είναι δυνατόν νεαρά παιδιά, άγαμοι μοναχοί τη σημερινή εποχή που το κύμα της γυμνότητος, της διαφθοράς, της ακολασίας, του πανσεξουαλισμού και της αμαρτίας που βρίσκεται ακόμα και στο πεζοδρόμιο και έχει κατακλύσει τα πάντα, αυτοί να κατοικούν σε διαμερίσματα πολυκατοικιών, να έρχωνται σε επικοινωνία με πολλούς και ποικίλους και να παραμένουν ανεπηρέαστοι και αγνοί; Εφαρμόζουν άραγε την εντολή «σαυτόν αγνόν τήρει» (Α’ Τιμ. ε 29). Μήπως υποκρίνονται; Τηρούν ή καταπατούν τους όρκους που έδωκαν κατά τη μοναχική τους κουρά; Και για πιο λόγο έγιναν μοναχοί; Ποιος τους του εζήτησε; Ποιος τους εξηνάγκασε; Αυτοί δεν λέγουν ότι εγκατέλειψαν το «κατά φύσιν» για να υπηρετήσουν το «υπερ φύσιν» δηλ. αφιερώθηκαν εξ ολοκλήρου στην Εκκλησία του Χριστού; Με τη συμπεριφορά τους αυτή, υπηρετούν ή σκανδαλίζουν; Δεν φοβούνται μήπως τους εγκαταλείψει η χάρις του Θεού; Δεν τρέμουν μήπως μια μέρα παγιδευτουν στα δίκτυα «τα νοήματα του σατανά» (Β’ Κορ β.ιγ) και υπηρετήσουν το «παρά φύσιν» δηλ. τον σοδομιτισμό; Και για πιο λόγο είναι γραμμένοι στο μοναχολόγιο της Μονής εφόσον δεν κατοικούν σε αυτή; Ποιον κοροιδεύουν; Έτσι δεν καπηλεύονται «τον λόγον του Θεού» (Β. Κορ. β’17), «Θεόν ομολογούσιν ειδέναι, αλλά τοις έργοις αυτών βδελυκτοί όντες και απειθείς προς παν έργον αδόκιμοι» (Τίτου α’16). Μπορούν «κατοπτριζόμενοι» (Β. Κορ. γ’18) να ομολογήσουν ότι «απειπάμεθα τα κρυπτά της αισχύνης» (Β. Κορ δ’2); Μπορούν να διδάξουν υπακοή, ανυπάκουοι όντες; Δεν φοβούνται τις συνέπειες του «άλλοις κηρύξας αυτοί αδόκιμοι γένονται» (Α κορ. θ’27); «Οι υπό νόμον θέλοντες είναι, νόμον ουκ ακούουν» ( Γαλ. δ’2); Και μήπως έτσι επιβεβαιούται το λεχθέν ότι «ένιοι εκ των τα φαιά φορούντων και περί ηθικής λαλούντων περί άλλα τυρβάζουν»; Και πως ο Μητροπολίτης «ηδέως αυτούς ανέχεται»; (Β. Κορ. ια 19). Ανεχόμενος δεν έχει ευθύνη ενώπιον Θεού; Δεν γίνεται «συμμέτοχος» (Εφ. ε7) συνένοχος και κοινωνός των αμαρτημάτων τους; Μήπως τον κρατούν δεμένο και δεν μπορεί να κάμει τίποτε; Το «τας χείρας ταχέως μηδενί επιτίθει, ουδέ κοινώνει αμαρτίαις αλλοτρίαις» (Α τιμ ε’22) το γνωρίζει;

 Επειδή το προσκύνημα της Αγίας Ελεούσης είναι μεγάλο, ανηγέρθη με κόπους, τα δε έσοδά του είναι πολλά, θα πρέπη το ταχύτερο να επανδρωθή με πρόσωπα αγνά, ηθικά και άξια, που θα μένουν εκεί ώστε να εκπληρωθή ο σκοπός για τον οποίο έγινε. Με τον τρόπο αυτό, όχι μόνο θα προστατευθούν οι ίδιοι Ιερομόναχοι από τις προσβολές του αντικειμένου, αλλά και το προσκύνημα θα γίνη φάρος που θα φωτίζη. Καταφύγιο για τους πονεμένους. Σ’ αυτό θα καταφεύγουν οι θλιμμένοι. Τα λοιπά είναι ακατανόητα και «προφάσεις εν αμαρτίαις». Και δεν είναι κρίμα, να καταστρέφωνται έργα άξια θαυμασμού; Τέλος, δεν φοβούνται οι αρμόδιοι μήπως μια μέρα τα οικήματα τα καταλάβουν άσχετοι και αναρχικοί για να στεγάσουν δήθεν μετανάστες;

Εύχομαι και προσεύχομαι ο Θεός να φωτίση τους ιθύνοντας να εκτελέσουν το καθήκον τους, για δε τη μέχρι σήμερα αδράνεια και αδιαφορία, να «μη ποιήσει αυτοίς ουδέν κακόν» (Β Κορ.). Δεν καίω λιβανωτόν κολακείας άλλα λύχνον φωτισμού προς ανάνηψιν. Αλλ’ έως πότε «βαρυκάρδιοι» (Ψαλ δ’3).

«Τα παραπάνω εγράφησαν με πόνο προς οικοδομήν και ουκ εις καθαίρεσιν» (Β Κορ ι11)   

Θεόδωρος Βλαχόπουλος
Θεολόγος

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία