Αγγελίες    Επικοινωνία

Ερχόταν κάθε Τετάρτη πρωί να της πω...
Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Σκόρπιες µνήµες από τη θητεία µου στο Διαπολιτισµικό Γυµνάσιο (15 χρόνια Διευθύντρια)

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 11/10/2018

Της Μάγδας Βελτσίστα

 

Θα πρέπει εξ αρχής να διευκρινίσω ότι στο συγκεκριµένο Διαπολιτισµικό Γυµνάσιο δεν φοιτούν ελληνόπουλα.

Φοιτούν παιδιά προσφύγων και µεταναστών απ’ όλα τα µήκη και τα πλάτη της γης.

Η µητέρα αυτή ήταν Αλβανίδα, από τις λίγες µητέρες Αλβανίδες που είχαµε, γιατί οι Αλβανοί παρουσιάζουν υψηλά επίπεδα ενταξιµότητας και προτιµούν τα παιδιά τους να φοιτούν στο σχολείο της γειτονιάς τους. Ωστόσο, αυτή προτίµησε το δικό µας σχολείο, αν και µένανε µακριά από την περιοχή.

Η Εράλντα είχε έρθει πρόσφατα στην Ελλάδα. Δεν ήξερε τη γλώσσα και δεν ήταν κοινωνικοποιηµένο άτοµο. Πώς να είναι µε τέτοιες συνθήκες ζωής. Μόνη κι αυτή σε ξένο τόπο. Χωρίς σύζυγο ή άλλους συγγενείς. Δούλευε λαντζέρισα σε ψησταριά, βραδινή βάρδια πάντα, 8 το βράδυ µε 6 το πρωί, ωστόσο «δεν έφυγα ποτέ πριν τις 8», µου είπε. Ήταν µάλλον µεγάλη στην ηλικία για να έχει παιδί 14 χρονών. Ούτε είχε δυνάµεις, νοµίζω, ή δεν της είχαν αποµείνει δυνάµεις, για πολύ δύσκολα πράγµατα. Δεν είχε πολλές σχέσεις µε τα βιβλία και τις σπουδές.

Ο γιος της, ο Έριον, πήγαινε στην Γ΄τάξη του σχολείου µας. Δεν ήταν πολύ έξυπνος, δεν ήταν µελετηρός, δεν έπαιρνε από λόγια. Από τα πιο δύσκολα παιδιά του σχολείου.

Όταν ήρθε η µάνα του να ρωτήσει για την «πρόοδό του», δεν είχα τί να της πω. Κουβεντιάσαµε για στενή συνεργασία σχολείου-µητέρας και συµφωνήσαµε να έρχεται κάθε Τετάρτη (δε θυµάµαι πραγµατικά γιατί αποφασίσαµε Τετάρτη) να ενηµερώνεται. Να τη βλέπει κι ο γιος της, σκέφθηκα εγώ, και να ανεβαίνει το ηθικό του, ότι κάποιος σ’ αυτόν τον κόσµο τέλος πάντων, η µάνα του, νοιάζεται και ρωτάει γι’ αυτόν.

Η καηµένη η Εράλντα ερχόταν στο σχολείο, κάθε Τετάρτη ανελλιπώς, κατ’ ευθείαν από τη δουλειά της. Ξενυχτισµένη, εξαντληµένη, ένα πτώµα. Με κοιτούσε µε αγωνία και περίµενε «να της πω». Ενα καλό λόγο, κάτι ενθαρρυντικό, κάποια πρόοδο για το γιο της.

Κι εγώ δεν είχα τίποτε παρήγορο να της πω, το παιδί πήγαινε από το κακό στο χειρότερο. Οι καθηγητές του όλοι διαµαρτύρονταν ότι τους χάλαγε το τµήµα, δεν άφηνε τους άλλους µαθητές να παρακολουθήσουν το µάθηµα και χτυπούσε τους µικρότερους στα διαλείµµατα. Οι προσπάθειές µας µε σχολικούς ψυχολόγους, ειδικούς παιδαγωγούς, επιβραβεύσεις ή τιµωρίες, όλες χωρίς αποτέλεσµα.

Ώσπου άρχισα να αντιµετωπίζω µε αγωνία και πόνο τις συναντήσεις µας της Τετάρτης µε τη µάνα του. «Να της πω!» Τη λυπόµουνα, τί να της πω; Κι εκείνη δεν µπορούσε να διαχειρισθεί το παιδί της κι εγώ, ως εκπαιδευτικός, προσδοκούσα κάποια αλλαγή στο μέλλον, κάποιο θάμμα ίσως, που λέει και ο Βάρναλης.

Μια Τετάρτη πρωί, αρχές Φεβρουαρίου, είχε τόσο κρύο και φυσούσε τόσο πολύ ο βοριάς που ξερίζωνε δέντρα. «Δεν θα έρθει η Εράλντα,» σκέφθηκα με κάποια ανακούφιση. Αλλά, εκείνη ήρθε!

 Φορούσε ένα παλιό ξεθωριασμένο παλτό, σίγουρα χαρισμένο, γιατί δεν της κούμπωνε μπροστά στο στήθος και είχε βάλει παραμάνες για να το κλείσει. Το πρόσωπό της τραχύ και τα χέρια της κόκκινα κι ανοιγμένα από τη λάντζα Με κοιτούσε ικετευτικά στα μάτια. «Να της πω!»

Τότε ήταν που με πήραν τα δάκρυα. «Τί να σου πω, χρυσή μου γυναίκα, τί να σου πω», έλεγε η ψυχή μου και λέξη καμιά τα χείλη μου. «Να σου ψήσω τσάι, να ζεστάνω το παγωμένο σώμα σου! Να σε φιλήσω για να γλυκάνω την στραγγισμένη σου ψυχή. Αλλά, για το παιδί σου, δεν έχω κάτι καλό ακόμα να σου πω!»

Σε βοηθάει ο γιος στις δουλειές του σπιτιού; Τη ρώτησα, για να κατευθύνω τη συζήτηση αλλού.

Πλένει μόνος τα ρούχα του και το σεντόνι του στη λεκάνη και ψήνει πατάτες στο φούρνο. Πριν λίγο καιρό, του αγόρασα μπογιά κι έβαψε τους τοίχους του σπιτιού.

Αλήθεια; Μπράβο του!

Επί τέλους, η Εράλντα άκουσε αυτό που τόσο ποθούσε η ψυχή της: έναν έπαινο για το μοναχογιό της.

Ήτανε λίγες μέρες μετά από κείνη την Τετάρτη που το παιδί έφυγε από το σχολείο. Γύρισε, μας είπαν, στην Αλβανία, στον παππού και τη γιαγιά. Η μητέρα το επιβεβαίωσε.

Ο Έριον δεν ξανάρθε. Το τμήμα ησύχασε. Η Εράλντα δεν ξανάρθε. Μόνη στην Αθήνα,την τρώει η λάντζα και η μοναξιά.

Κι εγώ, ως εκπαιδευτικός, δεν έχω ακόμα απενοχοποιήσει τον εαυτό μου!

Σημ. Τα ονόματα που αναφέρονται δεν είναι τα αληθινά.

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία