Αγγελίες    Επικοινωνία

Για γέλια και για κλάµατα

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 06/09/2018

Του Γιώργου Γεωργόπουλου

Διάφοροι κακεντρεχείς συµπολίτες µας, έχουν τη συνήθεια να κατηγορούν τις Υπηρεσίες του Δήµου για τον έναν ή τον άλλον λόγο, χωρίς ωστόσο να µπορούν να στηρίξουν µε πειστικό τρόπο τα επιχειρήµατά τους.

Θα µου πείτε ότι αυτό είναι ίδιον του Έλληνα που θέλει, ντε και καλά, να κακίζει όποιον δεν χωνεύει, χωρίς να λογαριάζει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις αποδεικνύεται εύκολα η κακή του πρόθεση αλλά και η αµάθειά του.

Τρανό παράδειγµα είναι η περίπτωση του ήρωα αεροπόρου µας Χρίστου Καψάλη, τον οποίον η δηµοτική µας Αρχή τίµησε δίνοντας το όνοµά του σε έναν κεντρικό δρόµο, κοντά στη Lordou Vironos Squear. Για να θυµίσω στους αναγνώστες µου, για όσους δεν γνωρίζουν ποιος ήταν αυτός ο περίφηµος Μεσολογγίτης αεροπόρος, θα παραθέσω µερικά ιστορικά γεγονότα σχετικά µε το από που κρατάει η σκούφια του και πώς διακρίθηκε στον πόλεµο κατά των Τούρκων, τα τελευταία χρόνια της ζωής του.

Ο Χρίστος, λένε ότι ήταν ανιψιός του γέρου Χρίστου Καψάλη που έκανε την ανατίναξη και έµεινε στην ιστορία ως ένας από τους µεγαλύτερους ήρωες του ηρωικού Μεσολογγίου. Ο Χριστάκης, ο αεροπόρος, που τον λέω έτσι χαϊδευτικά για να τον ξεχωρίσω από τον ήρωα θείο του, από µικρός είχε µια µανία µε το πέταγµα του αετού. Πού τον έχανες πού τον εύρισκες, µόνος του µε έναν σωρό παλιόχαρτα που µάζευε απ’ την αυλή του Μάγερ, να φτιάχνει πότε αετούς, σαν αυτούς που πετάµε στις απόκριες και πότε κατσούλες, σαν αυτές που φτιάχναµε όταν ήµαστε παιδάκια στο δηµοτικό. Το τι ακριβώς από τα δύο αποφάσιζε να φτιάξει ο µικρός Χριστάκης εξαρτιόταν από το αν είχε τη δυνατότητα να κόψει καλάµια για τον σκελετό των αετών, από τις καλαµιές της λιµνοθάλασσας όταν οι Τούρκοι βοµβάρδιζαν την περιοχή. Για τις ουρές των αετών όµως εύρισκε πάντα κάτι παλιοκούρελα της µάνας του, που της ήταν άχρηστα αφού δεν είχε τις κατάλληλες κλωστές για να τα ράψει και να φτιάξει µια φορεσιά της προκοπής για τον µικρό Χριστάκη.

Την τροµερή βραδιά της εξόδου, ο Χριστάκης δεν ακολούθησε τη συµβουλή του θείου του να πάει µαζί του στην πυριτιδαποθήκη. Ακολουθώντας τα παιδιά της παρέας του µέσα στον ορυµαγδό της µάχης, κατάφερε να σωθεί από την καταστροφή και να περάσει σώος πάνω στις πλαγιές του Ζυγού. Το τι έγινε τα επόµενα δεκαπέντε χρόνια δεν είναι γνωστόν. Λένε ότι µάλλον ο µικρός Χριστάκης πήγε µετανάστης, κάπου στην Ευρώπη, όπου µορφώθηκε και 25χρονος πια γύρισε στο Μεσολόγγι καµαρωτός καµαρωτός µε το µυαλό του γεµάτο παράξενες και πρωτοποριακές, για την εποχή, ιδέες, που λίγοι τις καταλάβαιναν.

Ο Σπυρίδων Τρικούπης, γράφει για τον Χριστάκη ότι γυρνούσε τις γειτονιές της πόλης και µιλούσε στον κόσµο για µια µηχανή που µπορούσε να πετάξει σαν τα πουλιά. Επίσης τους έλεγε ότι µέσα στη µηχανή θα µπορούσαν να βρίσκονται και άνθρωποι που θα την κυβερνούσαν και ακόµα ότι αυτοί οι άνθρωποι, που τους ονόµαζε αεροπόρους, θα µπορούσαν να κατευθύνουν αυτές τις περίεργες µηχανές πάνω από τα εχθρικά στρατεύµατα για να τα καταστρέψουν πετώντας τους ένα υγρό σαν πίσσα που έπιανε φωτιά και κατέκαιγε τα πάντα.

Άκουγαν οι Μεσολογγίτες τις διηγήσεις του Χριστάκη και δεν πίστευαν στα αυτιά τους. Ο Χριστάκης ήταν τόσο πειστικός που τους έκανε να πιστέψουν ότι και ο ίδιος είχε δει µε τα µάτια του µια τέτοια µηχανή κάπου στη Γαλλία και µάλιστα είχε κάνει µε αυτή µια σύντοµη πτήση πάνω από το Παρίσι. Το αν αυτό ήταν αλήθεια ή ψέµατα, δεν το διευκρινίζει ο Τρικούπης στο τετράτοµο έργο του « Η ιστορία της Ελληνικής Επανάστασης». Εκείνο πάντως που σίγουρα συνέβη αργότερα, είναι πως ο Χριστάκης έφυγε για τη Γερμανία όπου εκεί συναντήθηκε με τον μηχανικό Ότο Λίλιενταλ, τον πατέρα της ανεμοπορίας από τον οποίον έμαθε να πετάει με ανεμόπτερο.

Σε προχωρημένη πια ηλικία, ο Χρίστος Καψάλης, έγινε αεροπόρος. Ήταν ο πρώτος Μεσολογγίτης αεροπόρος. Πολλά χρόνια αργότερα ακολούθησαν και άλλοι το παράδειγμά του, όπως ο μακαρίτης Μενελής Μαντζαβινάτος και αργότερα ο Γιώργος Πρεβεζάνος. Τη δόξα όμως του αεροπόρου Χρίστου Καψάλη κανείς δεν την έφτασε αφού, όπως είναι ιστορικά καταγεγραμμένο, ο Χρίστος, κατά τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, πέταξε με το ανεμόπτερό του πάνω από τις Τούρκικες γραμμές και φιλοδώρησε τους εχθρούς μας με δεκάδες βόμβες μικρού βάρους και ειδικής κατασκευής, για να μπορούν να μεταφέρονται με άνεση από το ελαφράς κατασκευής ανεμόπτερο.

Όμως το τέλος του Χρίστου δεν ήταν αυτό που του άξιζε, ήταν ένα τέλος πράγματι τραγικό. Αυτός ο ατρόμητος αεροπόρος, αυτός ο τρομερός μαχητής, αυτό το φόβητρο των Τούρκων, που τριών μόλις ετών γλύτωσε από τη λαίλαπα της εξόδου του Μεσολογγίου και εβδομηντάρης κατάφερε να σπείρει εξ αέρος την καταστροφή στα Τουρκικά στρατεύματα, έχασε τη ζωή του πέφτοντας από το μπαλκόνι του σπιτιού του, στην Αθήνα. Έπινε τον καφέ του ένα καλοκαιριάτικο απόγευμα καθισμένος αναπαυτικά στη βεράντα της τριώροφης μονοκατοικίας του στην Πλάκα, όταν κάποιος του φώναξε από τον δρόμο και αυτός σκύβοντας να δει ποιος είναι, ζαλίστηκε και έπεσε με το κεφάλι στο πεζοδρόμιο οπότε, δυστυχώς, τέλειωσε αμέσως.

Αυτός ήταν ο Χρίστος Καψάλης, ο πρώτος Έλληνας αεροπόρος εκ Μεσολογγίου. Παρόλο που η ιστορία του δεν είναι ευρέως γνωστή, εντούτοις, η Δημοτική Αρχή της πόλης μας τον τίμησε δεόντως δίνοντας το όνομά του σε έναν δρόμο, εκεί που ήταν η γειτονιά του που μικρός έφτιαχνε αετούς και κατσούλες. Ορισμένοι κακεντρεχείς και ανιστόρητοι λένε ότι ο δρόμος στον οποίον αναφέρομαι δεν είναι αφιερωμένος στον αεροπόρο Χρίστο Καψάλη αλλά σε έναν άλλον συμπατριώτη μας τον αρεοπαγίτη Χρίστο Καψάλη, που βεβαίως δεν είχε καμιά σχέση με την αεροπορία. Τώρα ό,τι θέλει λέει ο καθένας και πιστεύει ό,τι τον βολεύει. Εγώ ανέφερα αυτά που διάβασα και αυτά που ξέρω από διηγήσεις παλιών Μεσολογγιτών. Αν ωστόσο ο δρόμος αναφέρεται πράγματι στον αρεοπαγίτη και όχι στον αεροπόρο, τότε ας αλλάξουν την επιγραφή από «ΑΕΡΟΠ. ΚΑΨΑΛΗ» σε «ΑΡΕΟΠ. ΚΑΨΑΛΗ» , για να μη μπερδευόμαστε και εμείς που κάτι παραπάνω ξέρουμε από την ιστορία του τόπου μας.

 

Υ.Γ. Φαντάζομαι ότι ο Δήμαρχός μας θα καταλάβει την ειρωνεία αυτού του άρθρου και επιτέλους θα προβεί στην τροποποίηση των ονομάτων ορισμένων δρόμων και πλατειών. Αν δεν το κάνει έχουμε να γελάμε σε βάρος του για πολλά ακόμα χρόνια.

1/9/2018
Γιώργος Θ. Γεωργόπουλος

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

Κουφός Βασίλης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία