Αγγελίες    Επικοινωνία

Η Μεγάλη σημασία της «Άγνωστης» Αιτωλικής Οικογένειας στη Μυκηναϊκή Εποχή

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

 Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 05/10/2017

 

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ - ΕΡΕΥΝΑ:
Rodi de Fuca

Έχει υµνηθεί επανειληµµένα η δύναµη, η σηµασία και η κυριαρχία των µυκηναίων, Αθηναίων, ή Θεσσαλών, Βοιωτών και Αχαιών στην εποχή του Χαλκού και ως την παρακµή του µυκηναϊκού πολιτισµού. Δεν αποσιωπάται, αλλά έχει παραγκωνιστεί σχεδόν εντελώς και παραµένει σε δεύτερη µοίρα ο ρόλος και η τεράστια σηµασία της Αιτωλικής οικογένειας στην εξέλιξη του µυκηναϊκού πολιτισµού από τον 14ο περίπου αιώνα -και την αποδηµία του επειού Αιτωλού στην περιοχή, έως την κάθοδο των Δωριέων τον εκφυλισµό και την έκλειψη του µυκηναϊκού πολιτισµού και την έναρξη των σκοτεινών αιώνων του κλασικού µεσαίωνα µεταξύ του 11ου και 8ου αιώνα.

Το μέγεθος και η ποιότητα του Οινιαδίτικου θεάτρου υποδεικνύουν την πολιτιστική σημασία του μικρού νησιού και των εχινάδων νήσωνΣτο µεταξύ η εγνωσµένη Αιτωλική επίδραση και κυριαρχία -όχι απλώς στον εγγύς χώρο αλλά και πανελλαδικά- προσέγγισε την κορυφή µε την εµφάνιση των µεγάλων ηγεµόνων, Θέστιου, Οινέα, Θόα και Διοµήδη πριν και µετά τον Τρωικό πόλεµο και τις εξορµήσεις των λαών της Θάλασσας στη µεσόγειο

Για να καθορίσουµε την άνοδο και επίτευξη αυτού του φαινοµένου θα πρέπει να ανατρέξουµε στο άµεσο παρελθόν και να ανασυντάξουµε το γενεαλογικό δέντρο των Αιτωλών αλλά και τη συγγενική σχέση τους µε τους άλλες ελληνικές φυλές. Και εφόσον αναφερόµαστε στην αρχαία πληθυσµιακή γενετική της περιοχής παραθέτουµε περιληπτικά κάποια χαρακτηριστικά από τους προπάτορες της και τις άλλες εγχώριες και γειτονικές ελληνικές εθνότητες. Ειδικά δε και δικαιολογηµένα στους πρώτους κατά την παράδοση κατοίκους της Αιτωλίας αλλά και της Ακαρνανίας αν αυτή θεωρήσουµε ως Δουλίχιον. Τους προπάτορες αυτών των εδαφών. Τους Κουρήτες: Αυτό το αινιγµατικό ελληνικό φύλο που µνηµονεύει ξεκάθαρα ο Όµηρος σαν κατοίκους τµήµατος της Αιτωλοακαρνανίας - όπως τη γνωρίζουµε σήµερα - στην επίθεση κατά της Καλυδώνας εκεί γύρω στο τέλος του 12αιωνα. Αν και αναλύοντας την ιδιοµορφία αυτών των αναγνωρισµένων πολεµιστών πολλοί θα µπορούσαν να αµφισβητήσουν αν στην πραγµατικότητα πρόκειται για, ενότητα ατόµων, χαρακτηριστικό γνώρισµα κάποιας οµάδας, ή σύνολο κάποιου πλήθους πολεµιστών. Θα προσπαθήσω να γίνω σαφής.

Κατά τις παραδόσεις οι Κουρήτες είχαν γεννηθεί από τη Γαία και τον Ουρανό µια - θεϊκά - σηµαδιακή και “βροχερή ηµέρα”. Σαν άξιοι καρποί τέτοιων γεννητόρων εφεύραν τη βοσκή, την µελισσουργία, την µεταλλουργία και τη θήρα, -σαν φηµισµένοι αρµατωµένοι θηρευτές που ήταν. Άλλοι τους θεωρούσαν “επίβουλα δαιµονικά” που προερχόταν από τη Κρήτη και πολεµούσαν σαϊτεύοντας και χορεύοντας τον πολεµικό πυρρίχιο χορό τους. Η ερώτηση είναι: Έχουν σχέση οι Κουρήτες της Κρήτης µ’ αυτούς της Αιτωλοακαρνανίας? Οι πρώτοι φαντάζουν περισσότερο σαν χαρακτηρισµός πολεµιστών ενώ οι δεύτεροι σαν οργανωµένη οµάδα ή φυλή που κατοικούσε - πριν τον ερχοµό των Επειών -, τριγύρω από το κούρειο όρος και τις πλαγιές του. Γείτονες και συγχρόνως ανταγωνιστές των αυτοχθόνων Αιτωλών.

Αν και οι Αιτωλοί και Δουλίχιοι - πλέον το σύµπλεγµα Κουρητών, Αιολέων, Λελέγων, Επειών και Ταφίων - χαρακτηριζόταν στα κλασικά χρόνια -ιδιαίτερα από τους Αθηναίους οι οποίοι έλεγχαν την τοπική και διεθνή προπαγάνδα -, σαν αρειµάνιοι, αφιλόξενοι, και άξεστοι πειρατές, στην Οµηρική εποχή οι περισσότεροι γνωστοί ευγενείς θεωρούνταν ναι µεν γενναίοι και τολµηροί πολεµιστές αλλά συνετοί και φρόνιµοι ηγέτες. Όπως ο Θέστιος, ο Οινέας, ο Αδρέµων, ο Διοµήδης ο Θόας, ο Φυλέας ή ο Μέγης. Αν και στην µυκηναϊκή εποχή υπήρξαν φηµισµένες πόλεις στην Αιτωλία όπως η Καλυδώνα, η Ωλενος, η Χαλκίδα και η Πλευρώνα και στο Δουλίχιο (Ακαρνανία-Λευκάδα, Εχινάδες), µε το επίνειο των Οινιαδών - που κατά την έρευνα µας του 2015 υποστηρίξαµε ότι υπήρχε κατά την µυκηναϊκή εποχή-, και άλλες “εύλογες” θέσεις όπως ενδεχοµένως η Πάλαιρος, τα Κόροντα, η Μητρόπολις, η υστεροελλαδική Στράτος, η Κωνώπη, η Ιδοµένη, η Απολλώνια, η Αλυζία, το Φοίτιον, ή το Αµφιλοχικό Άργος, ο κύριος πληθυσµός ζούσε νοµαδικά ή σε αγροοικισµούς. Πολλές από τις αναφερόµενες πόλεις αποδίδονται αργότερα στους γιους και απογόνους του Αµφιάραου, - πατριάρχες των Ακαρνάνων-, Αλκµαίων και Αµφίλοχο, κατά την εγκατάσταση τους στην περιοχή όταν συµµαχούσαν µε τον Διοµήδη για την εξουσία της χωρας ή µετά την επιστροφή τους από τον Τρωικό πόλεµο κάπου στο 1184/1183 της α.ε. Υπάρχουν εικασίες ότι και άλλες Οµηρικές πόλεις που αναφέρονται στα έπη ήταν τοποθετηµένες στον χώρο της σηµερινής Ακαρνανίας ή της Λευκάδας όπως το Νήρικο, η Αιγίλιπα η Κροκυλεια ή η άγνωστη και πιθανώς οµώνυµη πρωτεύουσα του Δουλιχίου. Οι κάτοικοι της νότιας και της νησιώτικης Αιτωλοακαρνανίας θεωρούνταν οι ποιο “πολιτισµένοι”, εξαιτίας της συχνής µετακίνη-σης άλλων φύλων και της επίδρασης των Επειών µε τους Φυλέα και Μέγη, των Αχαιών µε τον Έλειο και τον Αµφιτρύωνα ή των Ιώνων µε την άφιξη του Κέφαλου, και οι ποιο “πολεµικοί” και απολίτιστοι οι της βόρειας περιοχής όπου η τριβή και εγγύτητα µε άλλες ορεσίβιες φυλές όπως οι Δόλοπες, οι Δρύοπες, οι Ευρυτάνες ή οι Αθαµάνες είχε επιφέρει ανάλογη επίδραση.

Οι αρχέγονοι Τάφιοι ή Τηλεβόες - σαν ναυτικός και εµπορικός λαός-, κατοικούσαν στα νησιά και τα παράλια της Αιτωλοακαρνανίας. Ο Απολλόδωρος τους καλεί “νησιώτες” και τους υποτάζει στον Κέφαλο µετά τη µάχη της Θήβας. Μετά την νίκη σ’ αυτή τη σύρραξη, συµµαχικός στρατός µε τον αττικό -πάντα κατά την αθηναϊκή προπαγάνδα- Κέφαλο, τον θηβαίο Κρέοντα και τους µυκηναίους Αµφιτρύωνα και Ελειό γιο του Περσέα, συνοδευόµενοι από τον φωκέα Πανοπέα εκστράτευσαν κατά των Ιονίων και παρα-Ιονίων κατατροπώνοντας τους Τάφιους, µε επακόλουθο οι περισσότεροι να υποκύψουν στον καινούργιο “Ιόνιο” ηγεµόνα Κέφαλο και άλλοι - ιδιαίτερα οι Εχιναδίτες- να αποδηµήσουν στη Καµπάνια της νότιας Ιταλίας. Οι αµιγείς κάτοικοι της Οµηρικής Ιθάκης µε τους νέους αποίκους συνενώθηκαν και αποτέλεσαν τη φυλή που ο Οδυσσέας οδήγησε αργότερα στον τρωικό πόλεµο, τους “καθ’ Όµηρον”, Κεφαλλήνες. Βέβαια αφήνουµε εντελώς ανοιχτή την θεωρεία ότι ο Κέφαλος ήταν αυτόχθονας ήρωας της Κεφαλληνίας - εξ ου και το όνοµα - και όχι ένας ακόµα υπερήρωας των Αθηναίων. Αλλά αυτό είναι “άλλου”, πεδίον µάχης!

Σχετικά µε τους προπατορικούς κατοίκους της χερσονήσου της Λευκάδας -την εποχή που κατ’ εµάς ήταν µέρος του Δουλιχίου- οι ιθαγενείς ήταν Λέλεγες συµµιγείς µε Τάφιους και Τηλεβόες. Από τους ίδιους µεταναστεύοντες Λέλεγες, οι αναµείξεις στην Φωκίδα, ανατολική Αιτωλοακαρνανία και Βοιωτία, έδωσαν υπόσταση στη φυλή των Λοκρών.

Η γλώσσα όλων αυτών (Τηλεβόες, Τάφιοι, Λέλεγες, Επειοί, Κεφαλλήνες, εσπέριοι Λοκροί, και Αχαιοί) -µε µικρές παραλλαγές, ήταν η δυτική Αιολική. Με κάποιες επιπλέον παραλλα-γές µιλούσαν την ανατολική Αιολική, οι Βοιωτοί, Λοκροί, Αιγαίοι και Θεσσαλοί.

Όλες οι παρατηρήσεις για τις διάφορες φυλές -και πάντα µε τις αρµόδιες επιφυλάξεις-, γίνονται στην εποχή που έχουµε χαράξει από την αρχή του δοκιµίου, δηλαδή τους αιώνες 14ο,13ο και 12ο της αρχαίας εποχής. Οι επόµενοι, - από τους σκοτεινούς αιώνες της γεωµετρικής εποχής ως τους κλασικούς χρόνους -, ανέδειξαν στον ίδιο χώρο της ευρύτερης Αιτ/νίας και κάποιες υστερόχρονες διαφορετικές φυλές αποτέλεσµα διαδοχικών αναµείξεων. Από αυτές τις φυλές ξεχωρίζουν, στα δυτικά οι Ακαρνάνες (στο µεγαλύτερο ποσοστό προερχόµενοι από τους προγενέστερους Κουρήτες), στα ανατολικά και στην εγγύς περιοχή του δελφικού µαντείου οι Οφιοί, Βωµιοί, Αποδώτες και Καλλιείς, και στα βόρεια οι Αµφίλοχοι, οι Απέραντοι, οί Αγραίοι, και οι Ευρυτάνες.

Επίσης υποστηρίζεται ότι οι Ύαντες, πρωτόγονοι κάτοικοι της αρχαίας Βοιωτίας εκδιώχτηκαν από τον Κάδµο και µετακινήθηκαν προς την Φωκίδα και από εκεί στην Αιτωλία της οποίας τον αποικισµένο χώρο ονόµασαν ως Υαντίς.

Τέλος, αν δεχτούµε ότι την πρώτη αποίκηση έκανε στην Αιτωλία ο Αιτωλός -γιος του Ενδυµίωνα-, και τις πρώτες ένδοξες Αιτωλικές πόλεις Πλευρώνα και Καλυδώνα ίδρυσαν αντιστοίχως οι γιοι του Πλευρών και Καλυδών, προσδιορίζουµε την πρώτη εµφάνιση των Επειών στην Αιτωλία και τον ευρύτερο χώρο.

Ο ΜελέαγροςΟι Αιτωλοί όπως και οι Επειοί της Ήλιδας και οι Οπούντιοι και Οζολοί Λοκροί δεν κατάγονται απευθείας από τον γενάρχη Έλλην και τους γιους του Αίολο, Ξούθο ή Δώρο αλλά από την αδελφή του Πρωτογένεια -κόρη του πατριάρχη Δευκαλίωνα και της Πύρρας-, και τον επίσης “άγνωστο“ και πιθανώς εξώγαµο γιο του Δευκαλίωνα, Αµφικτίωνα. Από τη γάµο της έφηβης Πρωτογένειας και του σχεδόν συνοµήλικου ανιψιού της Λοκρού Α’, γιου του Αµφικτίωνα και της Χθονοπάτρας -που πολλοί συγχέουν µε τον ανιψιό του Λοκρό Β’ γιο του Φύσκου και γενάρχη των Λοκρών -, γεννήθηκε ο Αέθλιος παππούς του φυλάρχου Αιτωλού. Από τον άλλο γιο του Αµφικτίωνα, Ίτονο προέρχονται οι µεταγενέστεροι ένδοξοι Βοιωτοί πρωταδελφικό φύλλο των Αιτωλών µιας και η κόρη του Ίτονου -Χρώµια- έγινε σύζυγος του εξαδέλφου της Ενδυµίωνα - γιου του Αέθλιου και εγγόνου της Πρωτογένειας. Αλλά ο Ενδυµίων εκτός του Αέθλιου είχε απευθείας καταγωγή και από τον πρωτότοκο γιο του Έλληνα, Αίολο, του οποίου η κόρη, Καλύκη ήταν µητέρα του.

Από τέτοια ένδοξη γενεά απότοκοι απόγονοι του Δευκαλίωνα ήταν ο Πλευρών και ο Καλυδών και οι υστερόχρονοι Αιτωλοί ηγέτες. Και για να καλλωπίσουν εισέτι ενδοξοτέρα το γε-νεαλογικό τους δένδρο έλαβαν ως συζύγους -αναλόγως- ο µεν Πλευρών την στερνογέννητη κόρη του Ξούθου, Ξανθίππη, ο δε Καλυδών την Αιολία - κόρη του Αµυθάωνα και δισέγγονη του Αίολου- . Αναφέρεται τµήµα της Αιτωλίας ως Αιολίδα στα επόµενα χρόνια - στα πέριξ της Καλυδώνας-, που οι κάτοικοι θεωρούσαν εαυτούς ως Αιολείς, εξαιτίας αυτής ακριβώς της προέλευσης. Αλλά, επιπλέον ενδοξότεροι ήρωες ακολούθησαν τους δυο προγεννήτορες. Οι Θέστιος, Οινέας, ο εξ αγχιστείας Φυλέας, ο Αδρέµων, ο Τυδέας, η Λήδα, η Αλθαία, η Δηιάνειρα και άλλοι εκ των επιφανών του πάλκου στο κυνήγι του Καλυδωνίου κάπρου, παρεχώρησαν τη θέση τους στους πασίγνωστους ήρωες του Τρωικού πολέµου: Τον ανυπέρβλητο Διοµήδη, τον λεοντόκαρδο Περιφάντη - γιο του Οχήσιου- , τον βασιλιά όλων των Αιτωλών Θόα, τον έτερον Επειό πρίγκηπα Μέγη - οµοιόµορφο του θεϊκού Άρη -, και τον παρεξηγηµένο Θερσίτη, γιο του σφετεριστή Αγρίου. Ιδιαίτερη µνεία θα έπρεπε να γίνει για τον Αιτωλό απόγονο Αλκµαίων και τους γιους του για όσα προηγουµένως έχουµε αναφέρει όσον αφορά την απόλυτη σχέση τους µε την Αιτωλία και το Δουλίχιο.

Αλλά όχι µόνο οι Επειοί, Αιολείς, Λοκροί και Κουρήτες της Αιτωλίας ηγήθηκαν του πολέµου. Μαζί τους κι άλλοι “κοντινοί” συγγενείς! Οι γιοι του του Λοκρού Οϊλέα -από τον ίδιο κλάδο της Πρωτογένειας-, Αίας και Μεδών. Οι Επειοί της Ήλιδας - απόγονοι του ίδιου Ενδυµίωνα που γέννησε τον Αιτωλό -, άµεσοι συγγενείς του Μέγη, Πολυξένης, Θάλπιος και Αµφίµαχος, ο βασιλιάς Αγασθένης, ο Κυλλήνιος Ωτος... Οι Αιγαίοι εγγονοί της Αιτωλής Αστυπάλαιας, Άντιφος και Φείδιππος, ο θείος τους Νηρέας, και η πολιτική οικογένεια από την Πελοπόννησο µε επικεφαλής τον Μενέλαο που νυµφεύθηκε την Ελένη κόρη της Αιτωλής Λήδας, τον Αγαµέµνονα που πήρε την αδελφή της Κλυταιµνήστρα ή τα αναφερόµενα εγγόνια της θεστιάδας Υπερµήστρας, Αλκµαίων και Αµφίλοχος που η νοσταλγία τους έφερε ξανά µε το πέρας του πολέµου στα µέρη των προγόνων, στην Ακαρνανία και τον Αµβρακικό. Δεσµοί οµοφυλίας -όπως εξάλλου συνέδεε όλους τους απογόνους του Δευκαλίωνα-, ένωναν επίσης τους Αιτωλούς µε τους Μινύες µέσω της Φανοσίρας -εγγονής του Ενδυµίωνα-, µε τους Βοιωτούς από τον Λοκρό και την Χρώµια, και µε τους Μινωικούς µέσω του Τέκταµου -αδελφού της Ξανθίππης-, και γενικά µε τους περισσοτέρους ήρωες των λαών της θάλασσας που κατάγονται από τον Αίολο, τον Ξούθο ή τον Δώρο. Αρκεί να ακολουθήσουµε το πλούσιο γενεαλογικό δέντρο του Δευκαλίωνα και της Πύρρας για να ενώσουµε τον δεσµό. Αν θεωρήσουµε όλους αυτούς µέρος του Αιτωλικού γενεαλογικού δέντρου η δύναµη στην εκστρατεία της Τροίας που σχετιζόταν µε τους Αιτωλούς µπορεί να ξεπερνούσε κατά πολύ τον µισό στόλο αριθµώντας µόνο τους -σχετικά’, “στενούς συγγενείς”.

 

 ΟΙ ΓΕΝΕΑΛΟΓΙΚΟΙ ΠΙΝΑΚΕΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΑΙΤΩΛΟΑΚΑΡΝΑΝΩΝ **

 

 

 

Όσο για την επίδραση που είχαν οι Αιτωλοί στον ίδιο πόλεµο φτάνει να παρακολουθήσουµε στενά τις εκκλήσεις του Νέστωρα, του Αγαµέµνονα ή του Αχιλλέα στους “ανδρειότερους”, µεταξύ των οποίων περιλάµβαναν τον Διοµήδη, τον Θόα ή τον Μέγη ή να δούµε τα επίθετα που χαρίζει ο Όµηρος στον συνετό και αντάξιο του Αχιλλέα, Διοµήδη, στον υπεράνθρωπο Περιφάντη, στον Αρειανό Μέγη ή στον θεοποιηµένο Θόα, στον οποίο χαρίζει ακόµα και τη φωνή του ο Ποσειδώνας. Η αποστροφή που αισθανόταν ο Όµηρος για τις σωµατικές αναπηρίες εξαιτίας της δικής του, τον οδήγησε να αποδοκιµάσει και να ταπεινώσει τον Αιτωλό πρίγκηπα Θερσίτη αρνούµενος ακόµα και την βασιλική καταγωγή του. Εκτός αυτού τον στολίζει εύσχηµα σαν χωλό καµπούρη και ζαβοµάτη, και του χαρίζει µια µεγαλόπρεπη υδροκεφαλία που στην επιφάνειά της φυτρώνουν λίγες τρίχες. Αδίκως δε τον χαρακτηρίζει και σαν κουτσοµπόλη, υβριστή και γλοιώδη. Βέβαια ο ραψωδός µας έχει χαρίσει τόσα ανεκτίµητα έπη που παραβλέπουµε την απέχθεια του για τον αδικαίωτο γιο του Αγρίου.

Για να αποφύγουµε µακρηγορήσεις - οικείες λίγο πολύ σε όλους -, θα αναφέρουµε σύντοµα χαρακτηριστικά των ποιο εκλεκτών Αιτωλών της περιοχής όπως αναφέρονται σε αυτούς οι κλασικοί ή ο ίδιος Όµηρος για να δραµατοποιήσουµε την απειροελάχιστη αξία τους εκείνης της εποχής.

O επώνυµος γενάρχης της Αιτωλίας, βασιλιάς της Ηλείας και γιος του Ενδυµίωνα, Αιτωλός, ήταν ο πρώτος που οργάνωσε αγώνες δρόµου στην Ολυµπία. Εξόριστος στη χώρα που κυρίευε ο Αχελώος νυµφεύθηκε την Προνόη µε την οποία απέκτησε δυο γιους. Τον Πλευρώνα και τον Καλυδώνα ταυτώνυµους βασιλείς των ισχυρών αυτών πόλεων. Ο γάµος του Πλευρώνα µε την µοναδική κόρη του Δώρου - και επιούσα “προγιαγιά” του βασιλιά Μίνωα -, θα ήταν σήµερα πρωτοσέλιδο σε οποιοδήποτε µέσο µαζικής ενηµέρωσης.

Ο µεγαλόφρων βασιλιάς της Πλευρώνας Θέστιος αεί µνηµονεύεται, τόσο για το οδυνηρό ξεκλήρισµά των αρρένων γιων του όσο και την απρόβλεπτη δόξα που του απέφεραν µε την επικείµενη γενεαλογία τους οι τρεις θυγατέρες, Λήδα/Αλθαία και Υπερµνήστρα.

Ο πιο φηµισµένος αµφιτρύωνας της εποχής, ο βασιλιάς της Καλυδώνας Οινέας είναι συνδεδεµένος µε δοξασίες τόσο σπουδαίες όπως την ανακάλυψη της αµπέλου και του οίνου, την πρωταρχική ίδρυση των Οινιαδών και του µυκηναϊκού νεωρίου. Και δεν είναι µόνο γνωστός σαν εξαιρετικός αµφιτρύωνας για την φιλοξενία των επιφανών στο κυνήγι του καλυδωνίου κάπρου αλλά και γιατί περιέθαλψε και φιλοξένησε επανειληµµένως ανδρείους όπως ο Ηρακλής, Ο Βελλερεφόντης, ενδεχοµένως ο Φυλέας, ο Αγαµέµνων και ο Μενέλαος. Είναι πιθανόν το κυνήγι του κάπρου και η ιεροτελεστία του να µην ήταν τίποτε άλλο παρά η αλληγορία για την χωρίς όρια φιλοξενία του βασιλιά Οινέα, του χαρισµατικού αυτού υπο-δοχέα. Με την νεαρή Αργεία πριγκίπισσα Περίβοια ο γηραιός βασιλιάς δηµιούργησε τον ύστερο άθλο του. Την γέννηση του Τυδέα και την προαναγγελία του δοξασµένου Διοµήδη.

Ο Τυδέας στη κόλαση, χαλκογραφία του Doré 19os αιώναςΣαν προγενέστερος ο ήρωας Τυδέας πρωτοεµφανίζεται στην εκστρατεία των επτά στρατηγών εναντίον της Θήβας.- Γνωστό γεγονός από το µεταγενέστερο θεατρικό του Αισχύλου “Επτά επί Θήβας”. Μεταξυ των έξοχων - εκτός του Πολυνείκη, σύγαµβρου του Τυδέα -, συναντάµε τον ίδιο τον Τυδέα γιο του Οινέα και πατέρα του Διοµήδη, τον Άδραστο πεθερό του Διοµήδη, τον Αµφιάραο γιο της Υπερµνήστρας αδελφής του Τυδέα και πατέρα του Αλκµαίονα και του Αµφίλοχου, τον Καπανέα αδελφό της Περίβοιας δεύτερης γυναίκας του Οινέα και γιο του βασιλιά της αιτωλικής Ωλένου Ιππόνοου που καταγόταν από τον Αιτωλό Αργοναύτη Παλαίµων, τον Παρθενοπαίο γιο της Αταλάντης και κατά την παράδοση του Αιτωλού ήρωα Μελεάγρου, και τέλος δυο ακόµα αδελφών του Αδράστου όπως ο Μηκιστέας και ο Ιπποµέδοντας. Όπως αναµφισβήτητα παρατηρούµε το Αιτωλικό στοιχείο για µια ακόµη περίφηµη πολεµική επιχείρηση είναι άκρως διακρινόµενο. Συνακόλουθο αυτής της εκστρατείας ήταν: o Διοµήδης και οι γιοι των επτά στρατηγών να αδελφωθούν και να ενωθούν για πάντα µε τα δεσµά της εκδίκησης. Πιο αργότερα συναντούµε ξανά τον πατέρα του Διοµήδη στη διαµάχη µε τον θείο του Άγριο. Ο Άγριος κατηγορεί τον Τυδέα ότι δολοφόνησε τον αδελφό του Αλκάθοο και τα ανίψια του, - γιους του Μέλα ή Μελάνιππου-, Φενέα, Ευρίαλο, Υπέρλοο, Αντίαχο, Εύµηδο, Στερόπη, Ιάνθιππο, και Σθενέλη. Με αυτή την αιτία οι γιοι του Αγρίου Θερσίτης, Οχήσιος. Πρόθοος, Κελεύτωρ, Λυκοπέας και Μελάνιππος, εισβάλουν στη Καλυδώνα και οικειοποιούνται το θρόνο της, από τον πατέρα του Τυδέα, Οινέα. Αργότερα ο Διοµήδης µε τη βοήθεια του Ακµαίονα και ενδεχοµένως άλλων συντρόφων επιγόνων επανακτούν το θρόνο της Αιτωλίας και ενθρονίζουν τον γαµβρό του Οινέα Αδραίµονα, πατέρα του τρωικού ήρωα Θόα. Η εφόρµηση των γιων του Αγρίου φέρει σε πρώτη “δηµοσιότητα” - µέσω του Οµήρου- , τους Αιτωλούς Κουρήτες της ενδοχώρας και τους Επειούς και Αιολείς Καλυδωνίους των παρακτίων!

Καθώς η φήµη του Τυδέα δεν υµνολογείτε όσο θα ‘πρεπε στη ροή της ιστορίας, η αδιάληπτη επανάληψη του ονόµατος του από τον Όµηρο αποδεσµεύει εικασίες µεγαλείου και αφανέρωτης δόξας. Βέβαια όταν οι συσχετίσεις εκτείνονται στον γιο του Διοµήδη η έξαρση θεριεύει. Δεν υφίσταται συγκριτική -παρά αυτή µε τον µοναδικό Αχιλλέα- που να αντέχει στην κριτική, Οµηριστών και Κλασικών κατά το διάβα των αιώνων, ως προς την αντρειοσύνη, τη σύνεση και την µεγαθυµία του ήρωα Αιτωλού. Υπήρξε τόσο ανδρείος και ευκλεής που τόλµησε και να πληγώσει ακόµα την περήφανη Αφροδίτη. Ο θρύλος και η αναγνώριση του προέχει γιατί ο πατέρας του Τυδέας -νεκρός στην εκστρατεία των επτά επί Θηβών-, είναι γιος του µεγάλου Οινέα και της Περίβοιας κόρης του Ιππόνοου, εγγονή του Αναξαγόρα και αδελφή του Καπανέα. Η µητέρα του, Δηιπύλη, -πριγκίπισσα του Άργους-, έχει γεννήτωρ τον άκριτο “Βιαντίδη”, βασιλιά Άδραστο!

Στους πίνακες προσκεκληµένων της ποιο σηµαντικής τελετής συζυγίας της αρχαιότητας, -το γάµο της “Αιτωλής” Ελένης και του βασιλιά Λακεδαιµονίου Μενέλαου-, συναντάµε επίσης διακεκριµένους Αιτωλούς, Ιθακήσιους και Δουλιχίους σε µια συνάντηση που προµήνυε την έλευση των υστέρων επιδροµών των λαών της θάλασσας στη µεσόγειο. Για να µην επαναλαµβάνουµε τα σχετικά ονόµατα, εκδίδουµε πρωτότυπα υποθετικό κατάλογο καλεσµένων στο απαράµιλλο συµβάν και µια διεξοδική προβολή του καθενός...

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία