Αγγελίες    Επικοινωνία

Η παραίτηση ως έσχατο µέσο πίεσης

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to TwitterSubmit to LinkedIn

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 03/08/2017

 

Σε διάφορες συζητήσεις κατά καιρούς με διάφορες παρέες και ομάδες πολιτών της περιοχής μας, συχνά αναφέρεται η λύση της «παραίτησης» για ανθρώπους που κατέχουν θέσεις ευθύνης στον τόπο μας, ως λύση σε διάφορους γόρδιους δεσμούς και σοβαρότατα προβλήματα που κατά καιρούς ανακύπτουν. Έτσι λοιπόν, κάποτε αυτό το θέμα πρέπει να συζητηθεί και πιο ανοιχτά - δημόσια, και χωρίς προκαταλήψεις. Και νομίζω ότι η παρούσα στιγμή είναι μια καλή στιγμή για να δούμε λίγο το θέμα αυτό, αφού σκοπός μου εδώ είναι να ανοίξω τη συζήτηση για να προλάβουμε δυσμενείς καταστάσεις, και όχι φυσικά για να φωτογραφήσω συγκεκριμένες συγκυρίες του παρελθόντος.

Μια ικανού μεγέθους ομάδα ανθρώπων λοιπόν, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο βρίσκονται σε σοβαρές θέσεις ευθύνης και είτε έχουν εκλεγεί είτε έχουν απευθείας διοριστεί, κατευθύνουν σε αρκετά μεγάλο βαθμό τις τύχες της περιοχής μας. Μιλώ για όλη την επικράτεια της Αιτωλοακαρνανίας, και στην ομάδα αυτών των ανθρώπων θα μπορούσε κανείς να συμπεριλάβει βουλευτές, δημάρχους, αιρετούς κάθε βαθμίδας και αξιώματος, διορισμένα στελέχη σε θέσεις ευθύνης στην κρατική μηχανή και φορείς του δημοσίου κλπ.

Θεωρώ λοιπόν, ότι η παραίτηση από το αξίωμα, ως μέγιστη μορφή διαμαρτυρίας αλλά και ως έσχατο μέσο πίεσης, είναι σκόπιμο να εξεταστεί, όταν οι συνθήκες το καλέσουν. Όταν πιθανώς υποβαθμίζουν άλλοι ανώτεροί σου τον τόπο σου με εξόφθαλμο και δραματικό τρόπο. Όταν αυτά που η κοινωνία θεωρεί ως τιμαλφή και ταυτόχρονα ως κόκκινες γραμμές, κατάφωρα παραβιάζονται. Όταν δεν μπορεί ο κατέχων την εξουσία, όσο και αν το θέλει, επαρκώς να αντιδράσει και αλλάξει προς το ευμενέστερον τις επερχόμενες συμφορές για τον τόπο.

Πιστεύω ότι η «παραίτηση», είναι παρεξηγημένη έννοια στην χώρα μας. Σε άλλες χώρες, για πολύ μικρότερης σημασίας προβλήματα βλέπεις παραιτήσεις. Εδώ, κι ας διαλυθούν όλα, όλοι άπαντες σχεδόν, κολλημένοι στις καρέκλες... Γιατί λέω ότι είναι παρεξηγημένη έννοια η παραίτηση; Γιατί δεν είναι αυτό που ίσως αρκετοί νομίζουν. Δεν είναι φυγή από τις ευθύνες, όταν δεν ρεαλιστικά δεν μπορείς να ορίσεις τις δυσμενείς καταστάσεις που σου επιβάλλονται. Είναι ότι έχεις την αξιοπρέπεια να πεις δημόσια και κατάματα σε όλους, ότι «επί των ημερών μου, δεν δέχθηκα επ’ουδενί τρόπο να γίνω συμμέτοχος και συνεργός με την συμφορά που βρήκε τον τόπο μας». Όταν ο έχων την εξουσία, μένει εκεί ότι κι αν γίνει, έχει αυτός ο άνθρωπος άραγε καθόλου κόκκινες απαράβατες γραμμές; Ή μπρος στην διατήρηση της εξουσίας, θα τα δεχτεί όλα, θα συνομολογήσει με όλα, και αρκείται απλά μόνο σε μια διαχείριση της κρίσιμης κατάστασης, λες και δεν συνέβη απολύτως τίποτε;

Η παραίτηση όμως, δρομολογεί άλλες καταστάσεις. Πρώτα απ’ όλα, επιστρέφεις το πρόβλημα του τόπου σου στην κεντρική ή όποια άλλη ανώτερη εξουσία το δημιούργησε. Ας πάρουν την ευθύνη, αυτοί που δημιούργησαν το πρόβλημα! Ας βρουν άλλους βουλευτές, άλλες δημοτικές αρχές, άλλες περιφερειακές αρχές κ.ο.κ. να εφαρμόσουν κατάπτυστες αποφάσεις, που χειροτερεύουν τις τοπικές μας κοινωνίες! Ας ψάξουν να βρουν δωσίλογους για να εφαρμόσουν τα σχέδιά τους! Για να δούμε λοιπόν, οι εκάστοτε αντιπολιτευόμενοι, θα έχουν τα «κότσια» να δεχτούν και να υλοποιήσουν τις αποφάσεις της τοπικής υποβάθμισης; Τι στάση θα κρατήσουν άραγε οι «επόμενοι», υπό το βάρος μιας τέτοιας εξέλιξης λόγω παραιτήσεως, και της ευαισθητοποίησης της κοινής γνώμης; Ο κόσμος θα ξέρει ποιος πραγματικά αντιστάθηκε, και ποιος πραγματικά έδωσε «γη και ύδωρ» στρεφόμενος κατά των συμφερόντων του τόπου του...

Έπειτα, θεωρώ ότι μια τέτοια πράξη ανδρείας με σεβασμό στον τόπο, θα εκτιμηθεί από τους πολίτες. Και έτσι περισσότερο ενδυναμωμένος μπορεί ο παραιτούμενος αν το θελήσει, να επαναδιεκδικήσει την προτίμηση των πολιτών, με καθαρές κουβέντες, και σε βάση αυθεντική και ειλικρίνειας. Σε ένα κόσμο ψευτιάς και υποκρισίας στις πλάτες των πολιτών, θα έχει κάνει την διαφορά...

Η οικειοθελής παραίτηση ενόψει τοπικής συμφοράς, επίσης σε καμιά περίπτωση δεν δηλώνει ανικανότητα. Είναι μια ευθαρσής δήλωση, ότι δεν γίνεται κάποιος συνεργός στην υποβάθμιση του τόπου του.

Ειλικρινά δεν προσφέρει τίποτε ιδιαίτερο, και σε εποχές κρίσης ελέγχεται εν τέλει και η χρησιμότητα για τον τόπο, το να έχεις ανθρώπους που ασκούν εξουσία, όταν αυτοί δέχονται κατά την συνηθισμένη φράση της εποχής μας, «τα πάντα όλα». Δεν νομίζω ότι αυτός ο τόπος έχει ανάγκη από άλλους εντολοδόχους. Αν θέλαμε έτσι ως τοπική κοινωνία, τα αφήναμε όλα στην μοίρα τους και να την κάναμε και μόνοι μας τη ζημιά, χωρίς κάθε λογής διοικούντες! Τι μηνύματα παίρνει η οποιαδήποτε κεντρική κυβέρνηση, όταν σε μια περιοχή υπάρχουν «πιόνια» διαφόρων αποχρώσεων, και ξέρει ότι οι αντιδράσεις θα είναι άνευρες; Όταν σου τσακίζουν την περιοχή ποικιλοτρόπως, ωφελούν σε τίποτε μόνο οι λεκτικοί λεονταρισμοί όσων έχουν εξουσία;

Επίσης θεωρώ «αστείο» το επιχείρημα, «και τι θα ωφελήσει η παραίτηση, αφού αυτά θα γίνουν όποιος και να ήταν στη θέση μας». Τραγική αντιμετώπιση αυτή. Αποτελεί άλλοθι, να δεχόμαστε τις καταστροφές, τη μια μετά την άλλη, δίχως να ανοίγει ρουθούνι; Είναι σαν να λέμε, «αφού όλοι κλέβουν, γιατί να μην κλέψουμε κι εμείς»! Όχι αγαπητοί. Ο λαός, είτε ως αιρετοί είτε και ως διορισμένοι (έμμεση η λαϊκή επίδραση), δεν σας έστειλε εκεί για να τα «δέχεστε όλα», ή απλά να κάνετε διαχείριση. Τι έχει προσφέρει κάποιος στον τόπο, αν τελικά επί των ημερών του δεν πάλεψε να σταματήσει έστω και με την ύστατη μορφή πίεσης που είναι η παραίτηση, την υποβάθμιση της περιοχής του;

Φυσικά, επειδή η πραγματικότητα είναι σύνθετη και πολυδιάστατη, το τι θεωρείται σημαντικό και κόκκινη γραμμή, και πως αντιλαμβάνεται ο κόσμος και ο κάθε ένας που ασκεί εξουσία αυτά τα θέματα, ενέχουν και το υποκειμενικό στοιχείο. Ωστόσο, είναι τραγικό να γνωρίζεις ή να βλέπεις διάφορες δραματικές αποφάσεις ή συμφορές να συμβαίνουν στην περιοχή σου, και οι έχοντες την εξουσία να δείχνουν με τη στάση και τη συμπεριφορά τους ότι το μόνο που τους νοιάζει είναι η καρέκλα, κι ας χαθεί ο κόσμος όλος...

Επειδή λοιπόν ζούμε σε χαλεπούς καιρούς, και είναι μαθηματικά βέβαιο ότι η Αιτωλοακαρνανία μας με τις επιμέρους περιοχές της θα δεχθεί πιθανώς -όπως η τοπική ιστορία μας διδάσκει- και νέες επιθέσεις υποβάθμισης, θα ήταν χρήσιμο να σκεφτούν όλοι, διοικούντες και απλοί πολίτες, ότι το να μείνεις ασυμβίβαστος όταν κάποιοι άλλοι σου έχουν έτοιμο το ζοφερό σου μέλλον, περιλαμβάνει ως σοβαρό σενάριο για ακραίες καταστάσεις, και το ενδεχόμενο της παραίτησης από αξιώματα. Μιας κατάστασης αξιοπρέπειας, διαχωρισμού ευθυνών, και ένα συνεπακόλουθο «σοκ», αλλαγή δεδομένων, από όσους μας θεωρούσαν δεδομένους... Σε  τούτα τα δύσκολα χρόνια, ας έχουμε όλοι πάντοτε στη μνήμη μας τα σοφά λόγια του Σοφοκλή: Αρχή άνδρα δείκνυσι.  

Κωνσταντίνος Η. Χονδρός
Περιφερειολόγος

Μπορείτε να προμηθευτείτε την εφημερίδα στα περίπτερα του νομού

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία