Αγγελίες    Επικοινωνία

Το Α' Λ/Τ ΑΜΦΙΛΟΧΙΑΣ ανακοινώνει ότι, στο πλαίσιο στοχευόμενων ενεργειών και δράσεων για την καταπολέμηση της παράνομης αλιείας στον Αμβρακικό Κόλπο και κατόπιν κατάλληλης αξιοποίησης στοιχείων, μετά από ενέργειες πληρώματος ΠΛΣ 778 Υπηρεσίας μας, σε συνεργασία με κλιμάκιο του Φορέα Διαχείρισης Αμβρακικού, την 171000/07-19 εντοπίσθηκε στις όχθες Αράχθου ένας (01) ημεδαπός ερασιτέχνης αλιέας να αλιεύει με ερασιτεχνικό σκάφος, χρησιμοποιώντας εκατό (100) μέτρα δίχτυα είδος «μεσηνέζα».

Εν λόγω αλιευτικό εργαλείο κατασχέθηκε και πρόκειται να καταστραφεί από Υπηρεσία μας.

Η ΛΙΜΕΝΙΚΗ ΑΡΧΗ ΑΜΦΙΛΟΧΙΑΣ

Τι θα λέγατε φέτος το καλοκαίρι να επισκεφτείτε ένα μαγευτικό ελληνικό νησάκι με… τα πόδια;

Κι όμως μπορείτε!

Το travestyle.gr έχει παρουσιάσει αρκετούς καλοκαιρινούς προορισμούς που μπορείς να επισκεφτείς χωρίς καράβι, όμως εδώ μπορείς να πας και με τα πόδια.

Ο λόγος για το νησί Κουκουμίτσα στη Βόνιτσα Αιτωλοακαρνανίας, που έχει μία ιδιαιτερότητα, ενώνεται με τη στεριά με μία πεζογέφυρα και μπορείς άνετα να το προσεγγίσεις ακόμη και με τα πόδια....

Είναι ένα πολύ γραφικό νησάκι που έχει ένα εκκλησάκι του Αγίου Νεκταρίου. Αποτελεί στέκι τους καλοκαιρινούς μήνες για πολυάριθμες πολιτιστικές εκδηλώσεις του Δήμου Βόνιτσας και άλλων φορέων και σφύζει από ζωή. Επίσης, αποτελεί αγαπημένο μέρος για περίπατο για τους κατοίκους αλλά και ασφαλές λιμάνι για τα ιστιοπλοϊκά σκάφη............

Βόνιτσα: Η «κούκλα» του Αμβρακικού

Δίπλα στον Αμβρακικό, στο νότιο κομμάτι του, δεσπόζει μια μικρή πόλη με πολλές ομορφιές και μακραίωνη ιστορία. Μια κωμόπολη, την οποία αξίζει να περπατήσετε για να χαρείτε και να απολαύσετε τις ομορφιές της.

Με το «μπαλκόνι» της να έχει θέα σε όλο τον Αμβρακικό, η γραφική Βόνιτσα, η παραλιακή κωμόπολη με το έντονο νησιώτικο χρώμα, στέκει όλο χάρη.

Το καλοδιατηρημένο ενετικό κάστρο στον πευκόφυτο λόφο αποτελεί το σημαντικότερο αξιοθέατο. Η πολυσύχναστη προκυμαία με τα εστιατόρια και τα καφέ, η σύγχρονη μαρίνα για αλιευτικά και εκδρομικά σκάφη, οι δαντελωτές ακρογιαλιές της περιοχής συνθέτουν τη μοναδική εικόνα της Βόνιτσας.

Η κωμόπολη αποτελεί την έδρα του Δήμου Ακτίου-Βόνιτσας και είναι χτισμένη πολύ κοντά στο αρχαίο Ανακτόριο, εμπορική αποικία των Κορινθίων, που ιδρύθηκε γύρω στο 630 π.Χ. σε χερσόνησο κοντά στο Άκτιο. Όπως και οι περισσότερες πόλεις της Ακαρνανίας παρήκμασε όταν οι Ρωμαίοι ίδρυσαν τη Νικόπολη στην απέναντι πλευρά του Αμβρακικού και ανάγκασαν τους κατοίκους της περιοχής να μεταφερθούν εκεί. Με τον καιρό, στα Βυζαντινά χρόνια η πόλη άκμασε ξανά, με το όνομα Βόνιτσα αυτή τη φορά και στο ακριβές σημείο όπου βρίσκεται σήμερα. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας η πόλη πέρασε για ένα μεγάλο διάστημα υπό τον έλεγχο των Βενετών, και συγκεκριμένα από το 1684 έως το 1797. Το 1832 αποτέλεσε τμήμα του νέου Ελληνικού κράτους.

Πηγή: pronews.gr

Την Κυριακή 21 Ιουλίου θα πραγματοποιηθεί ο 15ος Διάπλους Αμβρακικού μαζί με το 2ο Koronisia Sprint Triathlon, μια αθλητική γιορτή που έχει αναβαθμίσει τα τελευταία πέντε χρόνια η Δημοτική Αρχή, με στόχο την πανελλαδική προβολή της περιοχής και την προσέλκυση επισκεπτών από όλη την χώρα. Τους αγώνες διοργανώνει ο Δήμος Αρταίων.

Ο φετινός Διάπλους συμπληρώνει 15 χρόνια ζωής και έχει καταστεί πλέον θεσμός που προσελκύει μεγάλα ονόματα στην κολύμβηση ανοικτής θαλάσσης, ενώ για δεύτερη χρονιά φέτος διεξάγεται το Sprint Triathlon που πέρυσι κέρδισε τις εντυπώσεις.

Οι δηλώσεις συμμετοχής, τόσο για το Sprint Triathlon, όσο και για τον Διάπλου λήγουν στις 12 Ιουλίου 2019 και γίνονται ηλεκτρονικά στο link:

https://results.chronolog.gr/registrationc1.aspx?h=0741807dd4229a8a917591deb487d512&l=GR&h=0

Πηγή: e-maistros.gr

Του Γ. Μπελεσιώτη

giorgosbelesiotis

Στα Δυτικά παράλια της Δυτικής Στερεάς Ελλάδας και σε μια έκταση που πιάνει τα 19 ναυτικά μίλια, απλώνεται ο Αμβρακικός κόλπος, που χωρίζει την Ήπειρο απ’ τη Στερεά και φτάνει απ’ τ’ ακρωτήρι του Ακτίου, μέχρι τους πρόποδες του Μακρυνόρους και την Αμφιλοχία. 

Τα νερά του κόλπου είναι αβαθή, γεμάτα ύφαλους και νησάκια, και είναι αυτογραφικός αξιοσημείωτα σα μεσόβαθρα, γατί τα προσχωματικά βέλη των ποταμών Άραχθου και Λούρου γεφυρώνουν τις ακτές με τα νησιά αυτά αλλάζοντας συνεχώς την αυτογραφία του κόλπου, σχηματίζοντας βαλτότοπους και λιμνοθάλασσες. Σ’ αυτές τις λιμνοθάλασσες με τα υφάλμυρα νερά απ’ τα ποτάμια που χύνονται στον κόλπο και τις υποθαλάσσιες πηγές που αναβλύζουν παντού οξυγονώνοντάς τα, δημιουργήθηκαν ιδανικές συνθήκες, για την ανάπτυξη και διαβίωση, εκλεκτών ζωικών και φυτικών μορφών.

Η άφθονη τροφή σε φυτοπλαγκτόν και ζωοπλαγκτόν, μαζί με τις σπάνιες κλιματολογικές συνθήκες που επικρατούν ολόκληρο το χρόνο, κάνουν τον Αμβρακικό, να είναι μοναδικός στην έρευνα της υδροβιολογίας με τις αναρίθμητες ποικιλίες, ζώων, φυτών, ψαριών και οστράκων, που ζούνε στα νερά του.

Αυτός ο κόσμος, ο θαλασσινός βιότοπος, όπως τον λένε οι οικολόγοι, είναι ένας κόσμος μεγάλης φυσικής ομορφιάς, που με τις πλούσιες ποικιλίες ζωντανών οργανισμών, επηρεάζει αποφασιστικά τη ζωή στον πλανήτη μας.

Για πολλά χρόνια, η επιστήμη είχε παραμελήσει τα ψάρια και γενικός τα υδρόβια. Σήμερα αν και τα έχει βάλει σε κάποια τάξη, δεν γνωρίζει παρά ελάχιστα.

Υπάρχουν ψάρια, που περνούν όλη τους τη ζωή στον ίδιο τόπο, κι’ άλλα σαν τα αποδημητικά πουλιά, ξεκινούν σε τακτές ημερομηνίες και διανύοντας χιλιάδες μίλια, πάνε στον τόπο που γεννήθηκαν, ν’ αποθέσουν τα δικά τους αυγά.

Άλλα ανεβαίνουν να γεννήσουν στους ποταμούς (ποταμότοκα), και άλλα πηγαίνουν στη θάλασσα ή τους ωκεανούς (θαλασσότοκα).

Ένα απ’ τα θαλασσότοκα είναι και το χέλι.

Η ζωή του χελιού, ήταν άγνωστη και εξακολουθεί να δημιουργεί, πολλά ερωτηματικά.

Πολλοί, μεταξύ των οποίων και ο Αριστοτέλης, πίστευαν πως τα γεννούσε η Γη, γιατί καθώς έσκαβαν το χώμα ανοίγοντας πηγάδια ή αυλακιές, τα έβρισκαν μέσα στις φλέβες του νερού.

Το 1856 ο Γερμανός φυσιοδίφης Κράους, τ’ ανακάλυψε σαν άγνωστα ψάρια στο στενό της Μεσσήνης.

Καθώς τα είδε μακριά και με λεπτό κεφάλι, τα είπε λεπτοκέφαλα.

Μετά 30 χρόνια, δύο Ιταλοί ιχθυολόγοι, διαπίστωσαν πως ήταν νεογέννητα χέλια και το 1920 ο Δανός ωκεανογράφος Σμίντ, μετά από μακρόχρονη έρευνα, ανακάλυψε πως γεννιούνται την άνοιξη στη θάλασσα των Σαργασών, ανάμεσα στις Αντίλλες και Βερμούδες.

Εδώ, κάθε θηλυκό χέλι, γεννά έξι με οκτώ εκατ. αυγά, αλειμμένα με λάδι για να επιπλέουν στη θάλασσα.

Εκκολάπτονται στον ήλιο και παίρνοντας το ζεστό ρεύμα του Γκόλφ-Στρίμ, ταξιδεύουν χωρίς κόπο απ’ τον κόλπο του Μεξικού για τις ακτές της Αγγλίας.

Μέχρι να φτάσουν στη Μεσόγειο, έχουν περάσει τρία με τέσσερα χρόνια. Το βάρος τους, είναι μισό γραμμάριο και το μήκος τους, δεν ξεπερνά τα οκτώ με δέκα εκατοστά.

Φτάνοντας στις ακτές, αν και δεν έχουν φύλλο, χωρίζονται σε δύο μεγάλες κατηγορίες.

Η μια που αποτελείται από τα θηλυκά, θα ανεβεί τους χείμαρρους και ποταμούς προχωρώντας βαθιά στην ενδοχώρα, ενώ η άλλη θα παραμείνει στις λιμνοθάλασσες, και αποτελείται από  τα αρσενικά.

Οι λιμνοθάλασσες και τα βαλτοτόπια του Αμβρακικού, είναι οι μεγαλύτεροι δέκτες χελιών στη Μεσόγειο και έχει παρατηρηθεί μαζική άνοδος γόνου την άνοιξη, στις εκβολές των ποταμών Λούρου, Άραχθου, Καλαμά και Αχέροντα.

Το περίεργο είναι πως χωρίς να γνωρίζουν αυτό το διαχωρισμό των χελιών, οι ψαράδες του Αμβρακικού που ασχολούνται με το ψάρεμά του, φτιάχνουν από παράδοση τα χελοϊβαρα στις λιμνοθάλασσες, κλείνοντας τα περάσματα με κλούβες και καλαμωτά, πιάνοντας ως επί το πλείστον τ’ αρσενικά χέλια.

Η προετοιμασία για το ψάρεμα του χελιού αρχίζει απ’ την άνοιξη που παρατηρείτε και η μαζική άφιξη, του νέου γόνου.

Τα χελοϊβαρα ανοίγονται για 45 μέρες, καθαρίζονται οι κλούβες και πλέκεται η καινούρια καλαμωτή.

Το πλέξιμο της καλαμωτής είναι γραφικό, κοπιαστικό και θέλει μεγάλη τέχνη.

Πλέκεται στο χέρι, με καλαμιά και άχυρο, που είναι βγαλμένο απ’ τις όχθες του χελοϊβαρου.

Το υλικό αυτό θα αντέξει στην αλμύρα και το σκουλήκι της λιμνοθάλασσας για ένα χρόνο, που θα ανοιχτεί ξανά και θα πλεχτή, η καινούργια καλαμωτή.

Αν και η καλαμωτή, θα μπορούσε να είναι από νάιλον πλέγμα ή δικτυωτό σύρμα, οι ψαράδες αυτοί, που ίσως είναι η τελευταία γενιά, προτιμούν το πλέξιμο της καλαμωτής, που τους δίδαξαν οι παλιότεροι, με τον τρόπο της πρωτόγονης, παραδοσιακής τέχνης.

Το κλείσιμο του χελοϊβαρου γίνετε σε μια ή δύο το πολύ μέρες.

Η καλαμωτή απλώνεται απ’ τη μια άκρη του ιβαριού στην άλλη, κλείνοντας όλα τα περάσματα.

Απ’ τους αρμούς της, ο μικρός λεπτοκέφαλος μπορεί εύκολα και να μπει στο ιβάρι, που θα του δώσει άφθονη τροφή, από οτιδήποτε ζωικό, μαλακόστρακο, ή και ψάρι ακόμη, για να συντηρηθεί.

Ζώντας μέσα σ’ αυτό το φυσικό περιβάλλον, χωμένος στη λάσπη, περνά όλη του τη ζωή μετακινούμενος και τρώγοντας μόνο τις νύχτες. Μεγαλώνοντας, η καλαμωτή θ’ αποτελέσει το εμπόδιο, σαν έρθει η ώρα της μετανάστευσης, και θα τον οδηγήσει υποχρεωτικά μέσα στις κλούβες, απ’ όπου, θα τον βγάλουν οι ψαράδες με την απόχη.

Δίπλα στην καλαμωτή του χελοϊβαρου, κάθε ψαράς έχει ποντισμένη μια αυτοσχέδια βάρκα - αποθήκη για να βάζει τα χέλια, μέχρι να έρθει η μέρα της φόρτωσης σε ειδικά διαρυθμισμένα καράβια η αυτοκίνητα.

Ένας ακόμα παραδοσιακός τρόπος ψαρέματος του χελιού στον Αμβρακικό, είναι και αυτός με τους βολκούς.

Οι βάρδιες είναι χώροι – περάσματα χελιών μέσα στη θάλασσα, που τάβραν οι παλιότεροι, ποιος ξέρει με ποιο τρόπο και τ άφησαν κληρονομιά στα παιδιά τους.

Αυτός που κατέχει ένα τόπο πέρασμα χελιών, του ανήκει δικαιωματικά και μ’ ένα άγραφο νόμο, ποτέ κανείς, δε θα διεκδικήσει να καταλάβει, το χώρο αυτό.

Οι βάρδιες, είναι οριοθετημένες με παλούκια μπηγμένα στο βυθό της θάλασσας, που θ’ απολέσουν το στήριγμα πάνω στο οποίο απλώσουν τους βολκούς οι ψαράδες, σαν έρθει η εποχή της μετανάστευσης των χελιών.

Τα παλούκια αυτά, δεμένα το να με τ’ άλλο με χοντρό σύρμα, στερεώνονται γερά στους βράχους της ακτής.

Για τις βάρδιες, πλέκεται ένα ειδικό δίχτυ, μεγάλης αντοχής και περίσσιας τέχνης.Το δίχτυ αυτό λέγεται βολκός και είναι μια δικτυωτή σακούλα τριών με πέντε μέτρων μάκρος, χωρισμένη σε διαμερίσματα χωνιά, που μπαίνοντας μέσα το χέλι, δεν θα μπορέσει να ξαναβγεί.

Σαν έρθει το βαρυχείμωνο, απ’ τα μέσα του Νοέμβρη και μέχρι τα τέλη του Γενάρη, οι ψαράδες του χελιού είναι σε γενική επιφυλακή, ενώ όλες οι άλλες ψαρόβαρκες έχουν αράξει για τα καλά, μέσα στην ποταμιά του ψαραδολίμανου.

 

Όλοι περιμένουν την καταιγίδα που θα ξεσπάσει.

Το φεγγάρι πρέπει να είναι στη χάση του κι’ ο καιρός γυρισμένος στο νοτιά, να φέρει το σύννεφο με τ’ αστραπό-βροντα, που θα δώσει την εντολή, για το ξεκίνημα.

Έρχονται τότε οι ψαράδες με τα πριάρια τους στα περάσματα κ’ απλώνουν στις βάρδιες στους βολκούς, σε τρόπο ώστε να καλύπτετε μια απόσταση γύρο στα 15 με 20 μετρά πλάτος, απ’ την ακτή.

Από εδώ θα περάσουν υποχρεωτικά τα χέλια, ακολουθώντας το δρόμο των γονιών τους και μόνο το δρόμο αυτό, μέσα στην απέραντη θάλασσα, κατά ένα ανεξήγητο νόμο, όταν μια άγνωστη δύναμη, θα τα οδηγήσει στο μεγάλο ταξίδι, για τη θάλασσα των Σαργασσών.

Μετά την τοποθέτηση των βολκών στις βάρδιες, τα πριάρια παίρνουν το δρόμο της επιστροφής χωρίς καθυστέρηση, μιας και ο καιρός την εποχή αυτή είναι στρομόκολος και δε ξέρει κανείς τι καιρό μπορεί να βγάλει, από τη μια στιγμή σε άλλη.

Η μια μετά την άλλη οι ψαρόβαρκες σιγουρεύονται για τα καλά, μέσα στην ποταμιά και στα απάνεμα λιμανάκια του χελοίβαρου, μαζί με τα’ άλλα πλεούμενα, για να περάσουν προφυλαγμένα απ’ το κύμα και τον αγέρα, τις ώρες που έρχονται της κοσμοχαλασιάς.

 

Νυχτερινή καταιγίδα

Μέσα στο βαθύ σκοτάδι καθώς οι αστραπές αυλακώνουν τον ουρανό, τα χέλια αρχίζουν την έξοδό τους. Έχουν συμπληρωθεί 12 με 15 χρόνια από τότε που ήρθαν και τώρα, ήρθε η ώρα του γυρισμού.

Από παντού ξεπετάγονται χέλια….

Ενώνονται… σπρώχνονται … σχηματίζοντας σιγά - σιγά, μια τεράστια ουρά, μια ζωντανή μάζα, που όλο προχωρεί και όλο μεγαλώνει.

Τούτες τις ώρες, το ένστικτο τα οδηγεί στο μεγάλο ταξίδι της ζωής και του θανάτου. Στον τόπο που γεννήθηκαν ….

Μετά τι γίνονται… που πηγαίνουν… κανείς δεν ξέρει.

Ένα είναι βέβαιο, πως πολλά απ’ αυτά, θα περάσουν απ’ τις βάρδιες, εκεί πού είναι απλωμένοι, οι βολκοί.

Σαν ξημερώσει και καταλαγιάσει το κύμα απ’ τη νυχτερινή καταιγίδα, θα πάρουν οι ψαράδες τα πριάρια τους, να πάνε στις βάρδιες.

Η νευρικότητά τους, είναι φανερή και η αγωνία, μεγάλη.

Αν πέσαν πολλά χέλια στις βάρδιες, οι βολκοί μπορεί να έχουν καταστραφεί η και να παρασύρθηκαν ακόμη, γιατί το χέλι έχει μεγάλη δύναμη…  Αν πάλι είναι λίγα, τι να γίνει...

Συνήθισαν να τραβούν τόσα χρόνια άδεια τα δίχτυα και να ανέχονται τη φτώχεια.

Η πρώτη ματιά στις βάρδιες, δείχνει από μακριά, για την ψαριά,

Όταν ο βολκός βρίσκεται στον πάτο της θάλασσας, λέει πως έχει αρκετό χέλι… αν όμως είναι στον αφρό…  τότε τα χέλια, θα έσπασαν ένα μάτι του βολκού κι απ’ τη μικρή τρυπούλα, θα έφυγε όλο το κοπάδι.

Αφού μαζευτούν τα χέλια και καθαριστούν καλά οι βολκοί απ’ τα φύκια και τις γλίνες, θα ελεγχθούν με προσοχή και θα ξαναριχτούν στη θάλασσα, για την ερχόμενη βραδιά.

Τούτη η δουλειά, θα κρατήσει όσο και η χάση του φεγγαριού.

Μετά θα μαζευτούν οι βολκοί, για να ξαναριχτούν στην επόμενη χάση του φεγγαριού, το Δεκέμβρη και μετά το Γενάρη.

Στα χελοϊβαρα, το μάζεμα του χελιού γίνεται πιο εύκολο και αποδίδει.

Η απόχη βουτά και ξαναβουτά μέσα στις πύρες του ιβαριού.

Εδώ το χέλι είναι πιο πολύ, γιατί δε μπόρεσε να ξεφύγει κανένα.

Οι πύρες του ιβαριού τα κράτησαν όλα.

Το πλήθος των χελιών που πιάνονται εδώ, εξαρτάτε και απ’ το χώρο του χελοϊβαρου, που περικλείει τη λιμνοθάλασσα.

Τα χέλια, αφού μαζευτούν, θα τοποθετηθούν μέσα στις κλούβες "αποθήκες" που έχει κάθε ψαράς, μέχρι να συγκεντρωθούν αρκετά και να έρθουν οι έμποροι, να τα πάρουν, συνήθως για εξαγωγή.

Μες τα βαθιά χαράματα κάποιου χειμωνιάτικου πρωινού θ’ αρχίσει η φόρτωση.

Το χέλι που μπορεί να ζει ολόκληρους μήνες νηστικό, θέλει ιδιαίτερη φροντίδα, όταν βρεθεί έξω απ’ τη θάλασσα. Οι ψαράδες λένε, πως αν βραχεί απ’ το νερό της βροχής, θα σκάση.

Πριν την παραλαβή, θα χωριστούν σε κατηγορίες και μεγέθη.

Θα ζυγιστούν και θα φορτωθούν στο ειδικά διαρρυθμισμένα αυτοκίνητα, για το εξωτερικό, όπου και θα πουληθούν ζωντανά.

Σαν ήμασταν παιδιά, θυμάμαι ένα και δύο πολλές φορές καράβια σε τούτα τα νερά, να φορτώνουν χέλια… και μεις το παιδομάνι…γύρω - τριγύρω, μες το θαμπόφωτο του χειμωνιάτικου πρωινού, χαζεύαμε, περιμένοντας, γι’ αυτό που θα περισσέψει.

Όμως τα τελευταία χρόνια, η παραγωγή έχει πέσει πολύ χαμηλά και συνεχίζεται χρόνο με το χρόνο… 
Η μόλυνση έκανε και δω τη δουλειά της, καταστρέφοντας το γόνο και τη σοδιά και οι λιγοστοί ψαράδες, δεμένοι με τα πατροπαράδοτα ψαρέματα, μάταια αγωνίζονται να βρουν ένα τόπο που να κρατά το ψάρι.

Όμως, ο αγώνας του ψαρά για την επιβίωση συνεχίζεται, χειμώνα ή καλοκαίρι, μέρα ή νύχτα, με ήλιο ή με βροχή, για ένα κομμάτι ψωμί… κι αυτό… μεροδούλι μεροφάι.

Πηγή: katounanews.blogspot.com

Το Λιμεναρχείο Πρέβεζας ανακοινώνει ότι, στο πλαίσιο στοχευόμενων ενεργειών και δράσεων για την καταπολέμηση της παράνομης αλιείας στον Αμβρακικό Κόλπο και κατόπιν κατάλληλης αξιοποίησης στοιχείων, μετά από ενέργειες βαθμοφόρων Λιμενικής Αρχής Αμφιλοχίας υπαγωγής του, εντοπίσθηκε στη θαλάσσια περιοχή «Βλύχα» Αμφιλοχίας ένας (01) αλλοδαπός ερασιτέχνης υποβρύχιος αλιέας να αλιεύει με απαγορευμένο αλιευτικό εργαλείο (σφυρί) δίθυρα μαλάκια του προστατευόμενου είδους «Πετροσωλήνας» (Lithophaga lithophaga), αλίευμα απαγορευμένο σε όλη την επικράτεια και όστρακα του είδους «Μύδι Μεσογείου» (Mytilus galloprovincialis), αλίευμα απαγορευμένο στην ερασιτεχνική αλιεία, το οποίο κατασχέθηκε και επεστράφη στο φυσικό του περιβάλλον. Εν λόγω αλιευτικό εργαλείο κατασχέθηκε και πρόκειται να καταστραφεί από τη Λιμενική Αρχή Αμφιλοχίας.

ΕΚ ΤΟΥ ΛΙΜΕΝΑΡΧΕΙΟΥ

Από τη μια, η άγρια ζωή: ρινοδέλφινα σε εντυπωσιακά σάλτα, αμέτρητες θαλάσσιες χελώνες, καχύποπτοι αργυροπελεκάνοι που σε κρατούν σε απόσταση, αέρινοι ερωδιοί και κορμοράνοι, τοπικιστές γοβιοί, φυλακισμένοι κέφαλοι και ταξιδιάρικα χέλια. Από την άλλη, οι άνθρωποι: ιβαράδες, ψαράδες, αγρότες, ορνιθολόγοι, ιχθυολόγοι, εκπαιδευτικοί, φύλακες του Φορέα Διαχείρισης Αμβρακικού Κόλπου-Λευκάδας. Σε ένα τοπίο απόλυτα επίπεδο, γεμάτο νερό και λωρίδες γης................

Βόλτες με καΐκια και πριάρια, μαθήματα ψαρέματος και ορνιθοπαρατήρηση, διαδραστικά παιχνίδια και γαλήνιοι περίπατοι σε μια ολοκληρωμένη οικοτουριστική απόδραση

 Ο Αμβρακικός δεν είναι ένας υγροβιότοπος σαν όλους τους άλλους. Είναι Εθνικό Πάρκο από το 2008, μοιάζει με μικρογραφία της Μεσογείου και περιέχει τον μεγαλύτερο ενιαίο υγρότοπο της χώρας, που αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα χειμερινά καταφύγια υδρόβιων και παρυδάτιων πουλιών.

Ψάρεμα με τους ιβαράδες του συνεταιρισμού στη λιμνοθάλασσα Λογαρού. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ

Ένα σύμπλεγμα 450 τ.χλμ., που δέχεται τα αλμυρά νερά και τα ψάρια του Ιονίου από ένα άνοιγμα 600 μ., το Στενό της Πρέβεζας, από όπου περνά η υποθαλάσσια σήραγγα του Ακτίου. Στα νότια είναι τα βουνά της Ακαρνανίας, στις βόρειες όχθες του όμως συντελείται το θαύμα: τρία ποτάμια –Λούρος, Άραχθος και ο μικρός Βωβός– παρασύρουν τις φερτές ύλες, κοντράρονται με τους νοτιάδες, φτιάχνουν λουρονησίδες κι εκείνες, με τη σειρά τους, είκοσι λιμνοθάλασσες. Μια έκταση με πυρήνα 70 τ.χλμ. (συνολικά το υγροτοπικό σύστημα είναι γύρω στα 150 τ.χλμ), χωρισμένη σε ζώνες προστασίας ανάλογα με το οικοσύστημα –λουρονησίδες, υφάλμυρους βάλτους, δέλτα, υγρολίβαδα, παραλίμνια δάση, καλαμιώνες– και σε φυσικά ιχθυοτροφεία, που τρέφουν γενιές και γενιές Αρτινών και Πρεβεζάνων. Και πάνω από 250 ειδών πουλιών, τα 78 εκ των οποίων είναι μόνιμοι κάτοικοι.

ΑΡΜΟΝΙΚΗ ΣΥΝΥΠΑΡΞΗ

«Ο πελεκάνος τρώει υποδεέστερα ψάρια, το δελφινάκι όμως επιλέγει ό,τι κι εσείς», μας λέει ο Γιάννης Γιοβάνος καθώς ξανοιγόμαστε με το καΐκι του από την Πρέβεζα προς τον κόλπο. «Αν κάτσεις και τα παρατηρήσεις, θα δεις ότι λειτουργούν όπως εμείς. Παίζουν, ψαρεύουν, σχετίζονται μεταξύ τους και μ’ εμάς κατά τα κέφια τους. Δεν θα ξεχάσω ποτέ έναν αρσενικό που χήρεψε και επί έναν χρόνο γυρόφερνε μοναχός του, ενώ είναι πολύ συντροφικά πλάσματα. Κάποια στιγμή, δειλά δειλά, μπήκε σε μια άλλη οικογένεια». Τα δελφίνια του Αμβρακικού υπολογίζονται στα 150 άτομα. Ο Γιάννης Γιοβάνος, ως ψαράς, αλιεύει για τα προς το ζην, αλλά είναι και ένας από τους πρώτους ανθρώπους στην Ελλάδα που ασχολήθηκαν με τον αλιευτικό τουρισμό. Η εκδρομή με το καΐκι του περιλαμβάνει μάθημα ψαρέματος με καλάμι, σνόρκελινγκ, παιχνίδι με τα δελφίνια, αλλά και καθάρισμα και τηγάνισμα των ψαριών εν πλω, το οποίο ακολουθεί το ωραιότερο τραπέζι στη μέση της θάλασσας. Τα δελφίνια, ως γνωστόν, καταστρέφουν ψαριές και δίχτυα. «Αν βγεις στη θάλασσα πριν φέξει, μειώνεις πολύ τις πιθανότητες να σου πειράξουν τα δίχτυα. Φτάνεις πριν από τα δελφίνια και τις χελώνες. Εδώ συμβιώνουμε, ο Αμβρακικός δεν ανήκει σε κανέναν αποκλειστικά. Κάποτε δεν τα συμπαθούσα· τώρα όμως που τα παρατηρώ, τα αγαπώ».

Ο καπετάνιος είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα της ζωής εδώ. Άνθρωποι και άγρια φύση συμβιώνουν με ειλικρινή αλληλοσεβασμό. Τα οικοσυστήματα δείχνουν ανέγγιχτα, παρότι οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται τον φυσικό πλούτο της περιοχής. Υπάρχει μέτρο, έννοια για το οικοσύστημα και θαυμασμός για τα πλάσματά του. Ωστόσο, ο Αμβρακικός υποφέρει από ανοξία (έλλειψη οξυγόνου), όπως και οι περισσότερες κλειστές θάλασσες παγκοσμίως, ένα φυσικό μεν φαινόμενο, που όμως επιδεινώνεται από την ανθρώπινη παρέμβαση.

Αυτή η συνύπαρξη μετράει αιώνες ζωής. Οι άνθρωποι ζουν με και από τον Αμβρακικό εδώ και πολλούς αιώνες. Το μαρτυρούν τα ψηφιδωτά που εντοπίστηκαν στη Νικόπολη, στη βασιλική Δουμετίου του 6ου αιώνα, όπου απεικονίζονται ψάρια, μαλάκια και ψαράδες επί το έργον. Σήμερα, από αυτόν τον πλούτο ζουν τα πουλιά, οι ψαράδες της θάλασσας που βγάζουν τελάρα από ονομαστές κουτσομούρες, σαρδέλες και γαρίδες (τη γνωστή γάμπαρη) και οι ιβαράδες των λιμνοθαλασσών μέσω των συνεταιρισμών τους. Στα φυσικά ανοίγματα των λουρονησίδων, από όπου μπαινοβγαίνουν νερά και ψάρια, στήνονται τα παραδοσιακά ιβάρια. Όταν τα ψάρια γεννούν, ο γόνος εισχωρεί στις λιμνοθάλασσες, που έχουν πιο ζεστά νερά, και μεγαλώνει εκεί. Όταν μεγαλώσει και επιχειρήσει να βγει, δεν χωράει να περάσει. Εγκλωβίζεται σε μεγάλους κλωβούς και αλιεύεται εύκολα με απόχη.

Φλαμίνγκο στη Λογαρού. Με τον παραμικρό θόρυβο σηκώνονται σε απίθανους αεροδυναμικούς σχηματισμούς. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)

«Οι ψαράδες σέβονται τα πουλιά. Είναι ευαισθητοποιημένοι πια και καταλαβαίνουν πως μόνο αν επιβιώσει το οικοσύστημα θα επιβιώσουν και εκείνοι, όπως τόσες χιλιάδες χρόνια. Μόνο με τις όφιες, τους κορμοράνους δηλαδή, τα βάζουν, που τα προηγούμενα χρόνια ήταν οι κύριοι ανταγωνιστές τους στο ψάρεμα. Η αλήθεια είναι ότι ο αριθμός τους είχε αυξηθεί υπερβολικά. Μέχρι που ήθελαν να τους επικηρύξουμε... Τελικά, ο πληθυσμός τους ήρθε σε φυσιολογικά νούμερα μόνος του και αυξήθηκαν οι λαγγόνες», μας λέει ο Σπύρος Κώνστας, ιχθυολόγος του Φορέα Διαχείρισης. «Οι αργυροπελεκάνοι επίσης αυξάνονται. Είναι είδος απειλούμενο παγκοσμίως και εδώ έχουμε πλέον δύο αποικίες, μία στη Λογαρού και μία στο Τσουκαλιό. Σε ελληνικό έδαφος φωλιάζουν σε ελάχιστες περιοχές», συμπληρώνει. Παρατηρούμε τους ψαράδες των λιμνοθαλασσών να σβήνουν τις μηχανές στα πριάριά τους όταν πλησιάζουν στις αποικίες των αργυροπελεκάνων και να προωθούνται μόνο με τη φουρκάτα, το ιδιότυπο καλαμένιο κουπί που βυθίζεται στον λασπώδη βυθό.

ΚΙΒΩΤΟΣ ΖΩΗΣ

Η περιήγησή μας ξεκίνησε στις επτά το πρωί στο ανάχωμα της Πέτρας, στις πλημμυρικές ζώνες του ποταμού Λούρου. Μες στη μυστηριακή ομίχλη και στην απόλυτη σιωπή, η υγρασία ξεπερνούσε το 90%. Μαζί με τον Σπύρο Κώνστα και τον φύλακα Κώστα Φλούδα, είδαμε βαρκάρηδες να ισορροπούν στις μικροσκοπικές τους βάρκες και παρατηρήσαμε πουλιά με το τηλεσκόπιο από το παρατηρητήριο. Μάθαμε για τις 24ωρες περιπολίες τους, τους λαθροκυνηγούς και τις διώξεις που τους ασκούν και εντυπωσιαστήκαμε από την καλή σχέση που έχει ο φορέας με τους ψαράδες.

Δυτικά του αναχώματος είναι οι λιμνοθάλασσες της Πρέβεζας –Τσοπέλι, Μάζωμα, Πωγωνίτσα, Μαργαρώνα–, ωστόσο η μαγεία βρίσκεται στα ανατολικά. Εδώ μαθαίνεις να κάνεις ησυχία μην τρομάξεις τους σπάνιους αργυροπελεκάνους που κλωσούν τα αυγά με τα πόδια κι αν πετάξουν απότομα, μπορεί να τα σπάσουν. Μαθαίνεις ότι τα φλαμίνγκο είναι ροζ γιατί τρώνε πολλή γαρίδα και, όταν σταματάς με το αυτοκίνητο πλάι τους, τα βλέπεις να ξεσηκώνονται στον ουρανό σε έναν απίθανο ροζ σχηματισμό. Περιηγείσαι σε έναν απόλυτα γαλήνιο τόπο, στους χωματόδρομους που τρέχουν πλάι στις λιμνοθάλασσες, και ακούς ένα κρώξιμο από τη μια, ένα πλατσούρισμα από την άλλη, μια μάχη που δίνεται μέσα στο νερό. Παρατηρείς στα πόσα δευτερόλεπτα αντιλαμβάνεται την παρουσία σου το κάθε πλάσμα. Μαθαίνεις να βαδίζεις προσεκτικά: τα όρια είναι ασαφή, δεν ξέρεις τι είναι θάλασσα, τι λίμνη και τι ποταμός, τι είναι στέρεη γη και τι τρέσα από όστρακα και λάσπη που θα υποχωρήσει από το βάρος σου.

Λίγο πριν ο ήλιος δύσει, αγνάντεμα από τη λιμνοθάλασσα Τσουκαλιό. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)

Υπάρχουν επίσης λίγα αγροκτηνοτροφικά χωριά, σαν τη Στρογγυλή, τη Βίγλα και την Ανέζα, που μοιάζουν να ζουν σε έναν άλλο, απροσδιόριστο χρόνο. Οδηγώντας πλάι στο νερό, χαζεύοντας το απερίγραπτο τοπίο που σχηματίζουν οι λιμνοθάλασσες της Ροδιάς και Τσουκαλιό –το σημαντικότερο σύμπλεγμα του υδροβιότοπου–, φτάνεις στη βυζαντινή Παναγία Ροδιάς. Στο εσωτερικό της οι τοιχογραφίες που έφτιαξαν τον 19o αιώνα Σαμαρινιώτες ζωγράφοι είναι εντυπωσιακές, με έντονα χρώματα, ασυνήθιστους αγίους και σκηνές από το Ευαγγέλιο.

Μαζί με τον φύλακα Γιάννη Γεροκώστα πλεύσαμε μέσα στον βάλτο της Ροδιάς: έναν απέραντο καλαμιώνα, που θεωρείται από τους μεγαλύτερους της Ευρώπης και δεν χορταίνεις να τον κοιτάζεις. Είναι τόσο πυκνός, που τα περάσματα συχνά κλείνουν και οι βαρκάρηδες αναγκάζονται να σηκώνουν τα πριάρια στα χέρια.

Στη λιμνοθάλασσα Στρογγυλή, οδηγώντας πάνω στη λουρονησίδα που ξεκινά από το λιμανάκι της Σαλαώρας, είδαμε τις παραλίες των ντόπιων, εντοπίσαμε το μοναδικό καλαμένιο διβάρι και μάθαμε πόσο δύσκολο είναι να το συντηρήσεις: η πλεκτή καλαμωτή, όσο όμορφη και αν είναι, θέλει ειδικούς τεχνίτες, που εκλείπουν, και έως και δύο φορές τον χρόνο συντήρηση, οπότε η αντικατάσταση με αλουμινένιες και τσιμεντοκολόνες είναι αναπόφευκτη.

Ο δρόμος που οδηγεί στην Κορωνησία είναι άκρως κινηματογραφικός. Ένα στενό κορδόνι, 7 χλμ., που κατασκευάστηκε τη δεκαετία του 1970 και έκανε το λιμανάκι στεριά. Πριν ήταν ένα από τα 7 Κορακονήσια του Αμβρακικού. Σήμερα είναι το κεντρικό και πιο ανεπτυγμένο χωριό με τον άναρχο οικισμό και την αναστηλωμένη Παναγία του 19ου αιώνα. Εδώ συναντήσαμε ψαράδες του Αμβρακικού να πλέουν στη θάλασσα με καΐκια. Μας μίλησαν για την ενδημική γάμπαρη και το γαμπαρόδιχτο που την εγκλωβίζει, για την ιδιαίτερη γεύση και το μεγάλο της μέγεθος, που οφείλονται στη διπλάσια ποσότητα πλαγκτόν που έχει ο Αμβρακικός έναντι των ελληνικών θαλασσών.  

Οι Κορωνησιώτισσες φημίζονται ως οι καλύτερες διχτούδες στην περιοχή. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)

Είδαμε την Ιφιγένεια Καφέ και τη Βιβή Πολύζου να αρματώνουν τα δίχτυα – λέγεται πως οι Κορωνησιώτισσες είναι οι καλύτερες διχτούδες και γι’ αυτό τους φέρνουν τα δίχτυα για μαντάρισμα ακόμα και από την Πρέβεζα. Μπήκαμε για ψάρεμα μαζί με τους ιβαράδες του συνεταιρισμού, που εκμεταλλεύεται τη Λογαρού. Οι ίδιοι μας έδειξαν πώς λειτουργούν τα ιβάρια, πώς φτιάχνουν το περίφημο αυγοτάραχο τον Αύγουστο, πώς ψαρεύουν με τα καλαμίδια και πώς συλλογικά με τα δίχτυα. Κάνουν εικοσιτετράωρες βάρδιες για να αποτρέπουν τους λαθραλιείς και ψαρεύουν τις εποχές που επιτάσσει η φύση, οπότε η παραγωγή τους είναι πάντα αμφίβολη. Μας μίλησαν για τον κέφαλο, που τον ανοίγουν, τον παστώνουν για να γίνει «πετάλι», αλλά και για το χέλι, τον εκλεκτό μεζέ της περιοχής, το οποίο επιτρέπεται να αλιεύσουν μόνο οι ιβαράδες. Οι ίδιοι το καπνίζουν μπροστά στο τζάκι, περνώντας το στο καλάμι.  

ΟΞΥΡΡΥΓΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙΚΟΔΡΑΣΕΙΣ

Στο Ψαθοτόπι παράγεται με παραδοσιακές μεθόδους το μοναδικό χαβιάρι της Ελλάδας. Ο οξύρρυγχος είναι είδος προς εξαφάνιση, η αλιεία του έχει απαγορευτεί και μόνο οι φάρμες με ειδική άδεια επιτρέπεται να παράγουν το εκλεκτό προϊόν. Στις εγκαταστάσεις της εταιρείας Thesauri Caviar ζουν ψάρια όλων των μεγεθών μέσα σε τεράστιες δεξαμενές, με διαρκώς εναλλασσόμενο φρέσκο νερό – μπορούν να φτάσουν και τα 200 κιλά, ενώ ζουν γύρω στα 100 χρόνια. Η ώριμη ηλικία για να πάρεις το εκλεκτό έδεσμα είναι από τα δέκα χρόνια και πάνω.

Εδώ οι οξύρρυγχοι παρακολουθούνται και διαχωρίζονται ψάρι ψάρι, αφού εξεταστούν. Τα πάντα γίνονται με τα χέρια, ακόμα και η τοποθέτηση του χαβιαριού στη συσκευασία. Τα ψάρια εξετάζονται με υπέρηχο και τα αυγά τους αφαιρούνται χειρουργικά, υπό αυστηρούς κανονισμούς. Τα επόμενα χρόνια μάλιστα, αν χρειαστεί, μπορεί να γίνεται και αληθινή καισαρική, ώστε ο οξύρρυγχος να παραμένει στη ζωή και μετά την επέμβαση.

Ύπεροχη εμπειρία είναι η πλεύση με την Trekking Hellas στο ρέμα του Βωβού στην Κόπραινα ή στο Δέλτα του Αράχθου. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)

Ανατολικά απλώνεται μια τεράστια έκταση με πορτοκαλεώνες και καλλιέργειες ακτινίδιου. Εκεί είναι και το Δέλτα του Αράχθου, στο οποίο όμως δεν υπάρχει πρόσβαση από τη στεριά. Στη λιμνοθάλασσα Κόφτρα – Παλιομπούκα, αντίθετα, φτάνεις εύκολα και οι επίπεδες εκτάσεις σε συνεπαίρνουν. Οι αλλεπάλληλες λουρονησίδες γύρω αιχμαλωτίζουν το βλέμμα, τα ποώδη αλμυρίκια είναι παντού και το φθινόπωρο κάνουν το τοπίο κατακόκκινο. Το ίδιο συμβαίνει και στην Κόπραινα, όπου συνήθως τελειώνει η περιήγηση. Εδώ μπορείς να απολαύσεις μια ιδιαίτερη, γαλήνια βόλτα, αφού η Trekking Hellas Tzoumerka διαθέτει κανό και οδηγούς για πλεύση στο ποτάμι και στη θάλασσα. Εδώ βρίσκεται και το ΚΠΕ Αράχθου, με τους άξιους εκπαιδευτικούς, που δημιουργούν και προβάλλουν κατατοπιστικά βίντεο, οργανώνουν παιχνίδια γνωριμίας με την άγρια ζωή του Αμβρακικού, δίνουν αξιόλογες πληροφορίες στο μικρό μουσείο και μυούν τους επισκέπτες στην ορνιθοπαρατήρηση. Η Κόπραινα ήταν λιμάνι της Άρτας μετά την απελευθέρωση και μέχρι τη δεκαετία του 1940. Τα αναστηλωμένα κτίρια που θα δείτε σήμερα φιλοξενούσαν τελωνείο, ξενοδοχείο, καφενείο, αποθήκες. Τα εμπορεύματα μεταφέρονταν με βαγονέτα στις μαούνες και από εκεί στα βαπόρια. Γι’ αυτό και στη γλώσσα στεριάς που εισχωρεί στη θάλασσα λειτουργεί ακόμη ο φάρος του 1907, που προστάτευε τα πλοία από τα αβαθή. Είναι προσβάσιμος με τα πόδια (η διαδρομή διαρκεί περίπου 15 λεπτά), στεγάζει μια ευσύνοπτη ενημερωτική έκθεση και τις πρωινές ώρες τον συντηρούν δύο φαροφύλακες.

Ο πέτρινος φάρος της Κόπραινας. (Φωτογραφία: ΚΛΑΙΡΗ ΜΟΥΣΤΑΦΕΛΛΟΥ)

Όταν πέσει το σούρουπο, έπειτα πάντα από ένα εκρηκτικό ηλιοβασίλεμα, ο φάρος ανάβει και στέλνει τις αναλαμπές του σε απόσταση 5 ναυτικών μιλίων. Η υγρασία σε όλο το σύμπλεγμα ανεβαίνει πάλι στο 90% και τεράστια κουνούπια γυροφέρνουν πάνω από το κεφάλι σου σε σμήνη. Συνεχίζεις να κάνεις σιωπή για να ακούσεις τον Ήταυρο, το «θεριό του βάλτου» όπως αποκαλείται, τον σπάνιο μοναχικό ερωδιό που καμουφλάρεται στους καλαμιώνες του Αμβρακικού όλο τον χρόνο και βγαίνει για να τραφεί μόνο τη νύχτα. Μέσα στα απόκοσμα μουγκρητά του, βλέπεις τα φωτάκια της Ακαρνανίας απέναντι και νιώθεις γαλήνη και μυστήριο την ίδια στιγμή. Αλλά η νύχτα τώρα ξεκινά στα ταβερνάκια με τους εκλεκτούς μεζέδες, που αποτελούνται μόνο από τοπικά εδέσματα. Ο Αμβρακικός προσφέρει και μαθήματα και απολαύσεις. Και ένα από τα ωραιότερα και πιο πλήρη οικοτουριστικά ταξίδια.

 

Πηγή: kathimerini.gr

Σελίδα 1 από 11

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία