Αγγελίες    Επικοινωνία

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Ανοιχτή επιστολή απέστειλε ο Κωστακόπουλος Νικόλαος προς τον Υπουργό Εσωτερικών κ. Παναγιώτη Θεοδωρικάκο (σχετικά με την καταστατική θέση των αιρετών της αυτοδιοίκησης).

Aκολουθεί αναλυτικά η επιστολή:

Αξιότιμε κύριε Υπουργέ,

Αφού σας εκφράσω κατ' αρχάς τις ευχές μου για καλή επιτυχία στο έργο που αναλαμβάνετε με την ευκαιρία της ανάληψης των καθηκόντων σας ως Υπουργού Εσωτερικών και ενόψει των εξαγγελιών της κυβέρνησης για την υλοποίηση άμεσα θεσμικών παρεμβάσεων για την Τοπική Αυτοδιοίκηση, ήθελα να σας εκθέσω, μέσω της επιστολής αυτής, ένα βασικό, κατά τη γνώμη μου, σχετικό ζήτημα που θα έπρεπε να συμπεριληφθεί στις εν λόγω θεσμικές παρεμβάσεις.

Πρόκειται για ένα ζήτημα που άπτεται της καταστατικής θέσης των αιρετών της αυτοδιοίκησης και πιο συγκεκριμένα πρωτευόντως γι' αυτό της αποστέρησης της αντιμισθίας μιας συγκεκριμένης κατηγορίας. Αυτών που έχουν την υπαλληλική ιδιότητα, οι οποίοι ως Δήμαρχοι, Αντιδήμαρχοι ή Πρόεδροι δημοτικών συμβουλίων τους χορηγείται ειδική άδεια άνευ αποδοχών απουσίας από την υπηρεσία τους για όλο το διάστημα της θητείας τους και λαμβάνουν από τον Δήμο το ποσό που αναλογεί στον μισθό τους, αλλά δεν τους αποδίδεται και η αντιμισθία που δικαιούνται όλες οι άλλες επαγγελματικές κατηγορίες αιρετών της αυτοδιοίκησης (άρθρα 92 και 93 Ν. 3852/2010 "Καλλικράτης").

Έτσι, ένας υπάλληλος που θα αναλάβει ένα από τα προαναφερόμενα αξιώματα όχι μόνο δεν αμείβεται κατά τι παραπάνω για τις αυξημένες ευθύνες που αναλαμβάνει αλλά ούτε καν για να καλύψει τα επιπλέον έξοδα που συνεπάγονται αυτές οι θέσεις και επιπλέον αναγκάζεται να αποστερηθεί και τον μισθό του εν μέρει ή εν όλω, για να μπορέσει ν' ανταποκριθεί με πληρότητα στα καθήκοντά του, πράγμα που ισοδυναμεί και με οικονομική εξόντωση, (πέρα από την υπηρεσιακή του επιβάρυνση, που έτσι κι αλλιώς υφίσταται), τη στιγμή μάλιστα που η αντιμισθία παρέχεται σε όλες τις επαγγελματικές κατηγορίες των αιρετών (ελεύθερους επαγγελματίες, εισοδηματίες, αγρότες, ανέργους κ.α.) και ανεξαρτήτως άλλων εσόδων που πιθανόν έχουν από ποικίλες πηγές και δεν υπάρχει και απαγόρευση μάλιστα και για παράλληλη εξάσκηση του επαγγέλματός τους ειδικά για τους αιρετούς στους μικρούς Δήμους. Αντίστοιχα βέβαια συμβαίνει σε μικρότερο βαθμό και με τους συνταξιούχους του δημοσίου, από τους οποίους αποστερείται μέρος της σύνταξής τους εάν αναλάβουν ένα από τα παραπάνω αξιώματα.

Αυτό αντίκειται στη συνταγματική επιταγή περί ισοπολιτείας για όλους τους πολίτες και στο περί δικαίου αίσθημα, οδηγεί στην υποτίμηση, αν όχι και στον ευτελισμό, μιας ολόκληρης κατηγορίας πολιτών και λειτουργεί αποτρεπτικά για την ενασχόλησή τους με την αυτοδιοίκηση.

Η λογική να θεωρείται ο μισθός για όσους διαθέτουν την υπαλληλική ιδιότητα, ή η σύνταξη, ως αντιμισθία είναι όχι απλά εσφαλμένη αλλά προκλητικά ανεύθυνη πράξη, καθώς η αντιμισθία που λαμβάνουν όλοι οι αιρετοί πλην υπαλλήλων (με δεδομένο και το μικρό ύψος της σε σχέση με το μέγεθος των ευθυνών και των αντίστοιχων δαπανών που συνεπάγεται η θητεία σε τέτοιου είδους αξιώματα), δεν αντιστοιχεί σε αμοιβή του αιρετού αλλά σε μερική ανταπόδοση:

  1. Για τα έξοδα κίνησης τουλάχιστο από τον χώρο διαμονής ως το Δημαρχείο, καθώς, λόγω του ότι οι μη αστικοί Δήμοι σήμερα είναι εκτεταμένοι, υπάρχουν περιπτώσεις όπου θα πρέπει κάποιος να διανύει καθημερινά, και συχνά όχι μόνο μία φορά την ημέρα, αποστάσεις 20 και 30 χιλιομέτρων ή και περισσότερο κάποιες φορές, ενίοτε μάλιστα και σε δρόμους πολύ κακής βατότητας, (ακόμα και σε χωματόδρομους, όπως συμβαίνει στην περίπτωση του δικού μας Δήμου, του ορεινού Δήμου Θέρμου που μεγάλο μέρος των Κοινοτήτων του συνδέονται με υποτυπώδεις χωματόδρομους), για να φτάνει από το σπίτι του στο Δημαρχείο, κάνοντας χρήση ιδιωτικής χρήσης αυτοκινήτου, καθώς οι συγκοινωνίες σε πολλές περιπτώσεις είναι ανύπαρκτες, πράγμα που συνεπάγεται, όπως είναι αυτονόητο, αυξημένο κόστος μετακίνησης.
  2. Για τις δημόσιες σχέσεις που είναι υποχρεωμένος να καλλιεργεί καθένας που θητεύει σ' αυτές τις θέσεις ευρύτερα και με τις λοιπές βαθμίδες της διοίκησης - από την Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση ως την κεντρική διοίκηση - ώστε να είναι πιο αποτελεσματικός στις διεκδικήσεις για τον Δήμο του.
  3. Για τις αυξημένες κοινωνικές υποχρεώσεις που συνεπάγεται η θητεία σε τέτοιες θέσεις ευθύνης, πράγμα που είναι πιο έντονο στους Δήμους που απαρτίζονται από πολλούς και μικρούς οικισμούς. Κι αυτό γιατί όχι μόνο κάθε Κοινότητα αλλά και κάθε ξεχωριστός οικισμός από τους πάμπολλους που βρίσκονται διάσπαρτοι ανά την ελληνική επικράτεια, και ακόμα περισσότερο στις ορεινές περιοχές, συγκροτεί και μια μικροκοινωνία με ιδιαίτερα χαρακτηριστικά, στην οποία ο αιρετός του Δήμου πρέπει να δηλώνει κάθε τόσο και για ποικίλους λόγους την παρουσία του. Και απαιτούνται έξοδα αφενός για να φτάσει ως εκεί με δικό του μέσο μετακίνησης, γιατί απαγορεύεται να χρησιμοποιήσει όχημα του Δήμου πλην των αυστηρά υπηρεσιακών υποχρεώσεων, όπως και για τη συμμετοχή του σε ποικίλες πολιτιστικές ή άλλες εκδηλώσεις και σε κοινωνικές υποχρεώσεις.
  4. Για τα διαφυγόντα κέρδη από την επαγγελματική του δραστηριότητα, καθότι η μακρόχρονη απουσία κάποιου υπαλλήλου από την υπηρεσία του, προκειμένου να υπηρετήσει την αυτοδιοίκηση, αποβαίνει σε βάρος της υπηρεσιακής του εξέλιξης και των επαγγελματικών του συμφερόντων.
  5. Για την υπεραξία που δημιουργείται από τη δραστηριότητα του ως αιρετού υπέρ του Δήμου που υπηρετεί, που πάντα είναι πολλαπλάσια και ενίοτε απείρως πολλαπλάσια σε σχέση με την αντιμισθία που ο ίδιος λαμβάνει.

Μ' αυτά τα δεδομένα, το ύψος της αντιμισθίας που παρέχεται στους αιρετούς κατά τη θητεία τους στα παραπάνω όργανα υπολείπεται κατά πολύ του αναγκαίου, αφού δεν καλύπτει τις προαναφερόμενες αναγκαιότητες, όπως θα έπρεπε κανονικά και όπως συμβαίνει σε όλα τα προοδευμένα κράτη που σέβονται την αυτοδιοίκηση ως πυλώνα της δημοκρατίας. Κι αυτή την ανεπαρκή έστω ανταπόδοση για τη θητεία στα προαναφερόμενα αξιώματα η πολιτεία επέλεξε να μην την παρέχει σε όσους διαθέτουν την υπαλληλική ιδιότητα, που συνήθως έχουν και τα μικρότερα εισοδήματα σε σχέση με άλλες επαγγελματικές κατηγορίες, με αποτέλεσμα όσους από αυτούς δεν έχουν άλλα εισοδήματα να τους αναγκάζει να αποχωρούν τελείως από τα κοινά.

Έτσι συμβαίνει ενίοτε να χάνει η αυτοδιοίκηση άτομα που είναι απαραίτητα λόγω γνώσεων ή εμπειρίας, πρόβλημα που γίνεται ακόμη πιο έντονο στους μικρούς και απομακρυσμένους Δήμους, όπου, λόγω της δραματικής υποστελέχωσης των υπηρεσιών τους, ο αιρετός λειτουργεί παράλληλα, ή και πιο πολύ πολλές φορές, και ως υπάλληλος και πρέπει να διαθέτει και τις αντίστοιχες γνώσεις γι' αυτό.

Όσο για τον Δημοτικό Σύμβουλο, τον άμισθο υπηρέτη της κοινωνίας, ούτε λόγος για την πλήρη υποβάθμιση του θεσμού, καθώς ο ρόλος του μόνο με αυτόν του υποζυγίου θα μπορούσε να συγκριθεί, αφού όχι μόνο δεν αμείβεται για τις υπηρεσίες του αλλά ούτε καν για τα έξοδα που συνεπάγεται η συμμετοχή του στη διοίκηση των Δήμων και το μόνο που θεσμοθετήθηκε πρόσφατα είναι κάποια ελάχιστα έξοδα κίνησης για την παρουσία τους στις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου και μόνο για όσους διαμένουν σε μεγάλες αποστάσεις από την έδρα του Δήμου. Τη στιγμή μάλιστα που έξοδα κίνησης χορηγούνται ακόμη και στους Προέδρους των Κοινοτήτων.

Κι εδώ προκύπτει αυτονόητα το ερώτημα πώς είναι δυνατόν να αναβαθμιστεί ο θεσμός της αυτοδιοίκησης όταν συνάμα υποβαθμίζεται η ίδια η ψυχή του, οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης, οι άνθρωποι που δίνουν και την ψυχή τους, θυσιάζοντας το προσωπικό τους συμφέρον και παραμελώντας αναγκαστικά προσωπικά ενδιαφέροντα, επάγγελμα και οικογένεια, για να υπηρετήσουν το κοινό συμφέρον, τον τόπο τους, μην προσδοκώντας ίδιο όφελος;

Μα, θα αντιτείνει κανείς, να επιβαρυνθεί ο Δήμος με επιπλέον δαπάνη για να καλύψει και τον μισθό του υπαλλήλου - αιρετού και την αντιμισθία του; Δηλαδή, ως ανταπάντηση, δεν μπορεί ένας ανεξάρτητος θεσμός, ένας Δήμος, εφόσον κρίνεται πως είναι απαραίτητη η παρουσία ενός ανθρώπου αυτής της κατηγορίας σε μία από τις προαναφερόμενες θέσεις, να τον επιλέξει γι' αυτό και να επωμιστεί και τα έξοδα που αυτή η επιλογή συνεπάγεται; Και δεν συνυπολογίζεται τα πολλαπλασιαστικά οφέλη που μπορούν να προκύψουν για τον Δήμο από αυτή την επιλογή; Εξάλλου, με ποιο δικαίωμα το επιτάσσει αυτό η κεντρική διοίκηση; Και γιατί δεν κάνει το ίδιο και για σημαντικές θέσεις στην κεντρική διοίκηση; Ποιος δημοκρατικός κανόνας υπαγορεύει τέτοιες αντιλήψεις; Εκτός και αποδεχθούμε ότι η ενασχόληση με τα κοινά πρέπει να αποτελεί προνόμιο των λίγων, των εχόντων και κατεχόντων, οπότε τότε δικαιολογούνται αυτού του είδους οι ρυθμίσεις και οι λογικές που επικράτησαν αυτά τα χρόνια, που από τη μια διακηρύσσεται σε όλους τους τόνους η προτεραιότητα για την ενίσχυση της αυτοδιοίκησης και παράλληλα υποβαθμίζονται, και στην ουσία ευτελίζονται, οι λειτουργοί της, οι αιρετοί εκπρόσωποι που αποτελούν την καρδιά και την ψυχή της αυτοδιοίκησης. Δεν συνιστά αυτό υποκρισία;

Μήπως τέτοιου είδους πολιτικές επιλογές ευθυγραμμίζονται έτσι αβασάνιστα και με ισοπεδωτικές αντιλήψεις που ενίοτε κυριαρχούν και στην κοινωνία, χωρίς να λογίζονται οι αρνητικές επιπτώσεις τους στην ίδια την κοινωνία; Σίγουρα ως έναν βαθμό ισχύει και αυτό κι αυτός είναι ο λόγος που η παρούσα επιστολή απευθύνεται στον υπουργό ως ανοιχτή επιστολή. Για να πληροφορηθεί καλύτερα η κοινωνία για τις πραγματικές συνθήκες που επικρατούν για τα ζητήματα αυτά και να μορφώσει πιο πλήρη άποψη για τις παραμέτρους αυτών.

Εάν αποκλειστεί η σκοπιμότητα σε τέτοιου είδους ρυθμίσεις - που μάλλον είναι απίθανο να μην υπάρχει σε βαθμό μικρότερο ή μεγαλύτερο - τότε αυτές μπορούν ν' αποδοθούν αφενός σε άγνοια των ιδιαίτερων συνθηκών που επικρατούν στο σύνολο της χώρας και αφετέρου στην κεντροβαρή λογική της κεντρικής διοίκησης.

Συνυπευθυνότητα βέβαια σε μεγάλο βαθμό γι' αυτά φέρει σίγουρα και το συνδικαλιστικό όργανο της αυτοδιοίκησης, η ΚΕΔΕ, καθώς κι εδώ υπερτερεί η κεντροβαρής λογική που επιτάσσει να εφαρμόζεται ό,τι εξυπηρετεί πρωτίστως τους αστικούς Δήμους της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Ως ένα ακόμη χαρακτηριστικό παράδειγμα γι' αυτό μάλιστα είναι και η διάταξη που περιλαμβάνεται στο Άρθρο 61, παρ. 6 του Ν. 3852/2010, όπου προβλέπεται ότι "ο δήμαρχος και ο αντιδήμαρχος είναι υποχρεωμένοι να κατοικούν στο δήμο με εξαίρεση τους δημάρχους και αντιδημάρχους των δήμων των Νομών Αττικής και Θεσσαλονίκης". Αλήθεια, στις άλλες περιοχές της χώρας δεν υπάρχουν περιπτώσεις και ειδικές συνθήκες που για αντικειμενικούς λόγους, (επαγγελματικούς ή άλλους), επιβάλλεται κάποιες φορές ο δήμαρχος ή ο αντιδήμαρχος να μένει σε διπλανό δήμο; Δεν μπορεί δηλαδή ο αιρετός σε μια πόλη να διαμένει στο πατρικό του, στο χωριό του, ή σε ένα όμορφο μέρος, βουνό, λίμνη ή παραθαλάσσιο μέρος σε μια κοντινή περιοχή, αν του αρέσει η φύση, που όμως δεν υπάγεται διοικητικά στον Δήμο που είναι εκλεγμένος; Σε ποια εποχή ζούμε; Ή δεν μπορεί ο αιρετός ενός ορεινού Δήμου που η επαγγελματική του δραστηριότητα ή οι ιδιαίτερες ανάγκες της οικογένειάς του τον υποχρεώνουν να μένει στην κοντινή πόλη να αναλαμβάνει αξίωμα στον Δήμο του; Και γιατί αυτό δεν ισχύει για τους Νομούς της Αττικής και της Θεσσαλονίκης; Γιατί τροποποιήθηκε η αντίστοιχη διάταξη που ίσχυε για όλους τους Νομούς (να διαμένουν οι αιρετοί εντός Νομού) και εξαιρέθηκαν οι δυο προαναφερόμενοι Νομοί; Πρόκειται ασφαλώς για μια τουλάχιστο απαράδεκτη διάταξη, για να αποφύγω χειρότερη έκφραση που θα μπορούσε ν' αποδώσει το μέγεθος της ανεπάρκειας των εχόντων την ευθύνη της συμπερίληψης τέτοιων διατάξεων σε νομοθετήματα.

Για να μη θεωρηθεί ότι με τα προαναφερόμενα αποσκοπώ στην κατάληψη μιας θέσης από τις προαναφερόμενες, είμαι υποχρεωμένος να πω ότι όσο με αφορά προσωπικά, μιας και ασκώ το επάγγελμα του εκπαιδευτικού - δημοσίου υπαλλήλου και παράλληλα είμαι εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος στον Δήμο Θέρμου, έχοντας διανύσει μια μακρά διαδρομή τριών δεκαετιών συνεχούς ενασχόλησης με την αυτοδιοίκηση της περιοχής μου και όντας εκ νέου εκλεγμένος Δημοτικός Σύμβουλος, δηλώνω ότι δεν αποτελεί προτεραιότητά μου η διεκδίκηση για άλλη μια φορά θέσης Αντιδημάρχου ή Προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου, παρεκτός και κάτι τέτοιο συνιστά αναγκαιότητα για τον Δήμο μου και κρινόταν πως θα έπρεπε να αξιοποιηθεί η εμπειρία μου προς το συμφέρον του Δήμου. Μπορώ εξάλλου να προσφέρω ποικιλοτρόπως, ίσως και περισσότερο, και χωρίς άλλο αξίωμα, πέρα από αυτό το τιμητικό του Δημοτικού Συμβούλου, του άμισθου υπηρέτη του κοινωνικού συνόλου, και το κάνω χρόνια τώρα.

Δεν μπορώ όμως να αποδεχθώ πως πρέπει να ανέχομαι να μου αποστερείται στην ουσία το συνταγματικό μου δικαίωμα να μπορώ να λάβω και ένα επιπλέον αξίωμα στον χώρο που δραστηριοποιούμαι και να μην εκφράσω δημοσίως τη διαμαρτυρία μου για την απαξίωση που υφίσταμαι από τις προαναφερόμενες διατάξεις τόσο εγώ όσο και ολόκληρος ο υπαλληλικός κλάδος. Αυτό, βέβαια, είναι κάτι που θα έπρεπε να συμπεριλαμβάνεται στις πρώτιστες διεκδικήσεις των κεντρικών οργάνων των συνδικαλιστικών δημοσιοϋπαλληλικών οργανώσεων και της ΚΕΔΕ, καθώς αποτελεί τιμή για τον υπαλληλικό κλάδο η ενασχόληση μελών του μ' αυτά τα αξιώματα, αλλά ίσως κάτι τέτοιο να μην αποτελεί προτεραιότητα σε μια συνδικαλιστική λογική που ενίοτε εκφράζεται με όρους ισοπεδωτικούς.

Εξάλλου, υπάρχει μια αρχή απαραβίαστη σύμφωνα με την οποία η προσφορά υπηρεσίας αντιστοιχεί σε αμοιβή, αν όχι αντίστοιχη έστω και μικρότερη του προσφερόμενου έργου, αλλά επ' ουδενί δικαιολογείται όχι μόνο να μην αμείβεται αλλά να προσφέρει και τα όποια υπάρχοντά του αυτός που προσφέρει υπηρεσία, και μάλιστα απαιτητική υπηρεσία, σ' αυτόν που δέχεται το όφελος. Κάτι που συμβαίνει με τους αιρετούς στους Δήμους κι ακόμη περισσότερο με όσους απ' αυτούς έχουν την υπαλληλική ιδιότητα, οι οποίοι καλούνται να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο όχι μόνο μη αμειβόμενοι αλλά και αποστερούμενοι μεγάλου μέρους των εσόδων τους. Πρόκειται ασφαλώς για παραλογισμό που πρέπει να αρθεί.

Κύριε Υπουργέ

Καταλήγοντας, μετά την παράθεση των παραπάνω επιχειρημάτων και ενόψει των εξαγγελιών για θεσμικές παρεμβάσεις που αναφέρονται στη λειτουργικότητα των Δήμων, θεωρώ απαραίτητο να μεριμνήσετε να συμπεριληφθούν σ' αυτές και τα προαναφερόμενα ζητήματα, και συγκεκριμένα να χορηγηθεί η αντιμισθία και στους αιρετούς της αυτοδιοίκησης που διαθέτουν την υπαλληλική ιδιότητα, όπως αντίστοιχα και πλήρης αντιμισθία στους συνταξιούχους αιρετούς (άρθρα 92 & 93 του Ν. 3852/2010), να προβλεφθεί οικονομική ανταπόδοση στους Δημοτικούς Συμβούλους αναλογικά με τις υποχρεώσεις που απορρέουν από το αξίωμα που κατέχουν και να απαλειφθούν διάφορες αχαρακτήριστες διατάξεις όπως αυτή περί της κατοικίας αιρετών (παρ. 6, Άρθρο 61 του Ν. 3852/2010), ζητήματα που άπτονται της συνταγματικής επιταγής περί ισοπολιτείας για όλους τους πολίτες, μεταξύ πολλών άλλων που συμπεριλαμβάνονται στον πιο πρόσφατο νόμο για την αυτοδιοίκηση (Ν. 4555/2018). Θα πρόκειται για σημαντική συμβολή στην αναγκαιότητα εξορθολογισμού των νομοθετημάτων που αναφέρονται στη λειτουργία της τοπικής διοίκησης προς όφελος της αποτελεσματικότητας που αποτελεί μέγιστη προτεραιότητα για τη δημόσια διοίκηση.

Με τιμή
Κωστακόπουλος Νικόλαος
(Εκπαιδευτικός - Δημοτικός Σύμβουλος Θέρμου Αιτωλοακαρνανίας)

Ημερομηνία πρώτης δημοσίευσης: 28/03/2019

Συνέντευξη στη Βάσω Βήττα
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Σε δυο κατηγορίες χωρίζονται τα ξενοδοχεία της περιοχής που είναι εκείνα που δουλεύουν με την κλασική μορφή τουρισμού και εκείνα που δουλεύουν με τον εμπορικό κόσμο. Και οι δυο κατηγορίες σύμφωνα με τον πρόεδρο του Συλλόγου Ξενοδόχων Νίκο Κωστακόπουλο, πρέπει να αναβαθμίζονται συνεχώς για να συμβαδίζουν με τις απαιτήσεις της αγοράς.

 

Πόσα μέλη έχει σήμερα η Ένωση Ξενοδόχων Αιτωλ/νίας;

Τα ξενοδοχεία στον νομό είναι 97, αλλά η Ένωση έχει περίπου 45, ως εγγεγραμμένα μέλη. Πρόκειται για τα ξενοδοχεία του Αγρινίου, του Μεσολογγίου, της Αμφιλοχίας και κάποια από Βόνιτσα και Πάλαιρο. Δυστυχώς...

 

Πώς είναι η κατάσταση στον κλάδο σας; Τι λένε οι ξενοδόχοι;

Τα ξενοδοχεία στην περιοχή χωρίζονται σε δυο κατηγορίες: Στα ξενοδοχεία που δουλεύουν με την κλασική μορφή τουρισμού, δηλαδή της Παλαίρου, της Ναυπάκτου και λιγότερο της Αμφιλοχίας και στα ξενοδοχεία που δουλεύουν κυρίως με...

 

Τα ξενοδοχεία που δουλεύουν με τον εμπορικό κόσμο υποθέτω ότι απευθύνονται σε σταθερή πελατεία…

Είναι μια σταθερή επαναλαμβανόμενη πελατεία που μέσα στην κρίση και στο μεγάλο πρόβλημα που έχει δημιουργηθεί στην αγορά έχει αντίκτυπο και στα ξενοδοχεία...

 

Μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο για παράδειγμα στο Αγρίνιο, καθώς πρόκειται για εμπορικό κέντρο και όχι για τουριστικό προορισμό;

Βέβαια και μπορεί να γίνει. Μπορούν να διανυκτερεύσουν γκρουπ και να δουν την περιοχή γενικότερα, και όχι αυστηρά το Αγρίνιο...

 

Υποθέτω όμως ότι πρέπει να φτιαχτούν πακέτα που να είναι ελκυστικά για τους επισκέπτες...

Ναι, αυτό είναι μια προϋπόθεση, αλλά εδώ υπάρχει η δυσκολία ότι στις πόλεις υπάρχουν μικρές μονάδες...

 

Από την άλλη πλευρά έχουμε και πόλεις, όπως το Μεσολόγγι ή η Αμφιλοχία που έχουν προοπτική αύξησης του τουρισμού. Εκεί σε ποια κατάσταση βρίσκονται τα ξενοδοχεία;

Τα ξενοδοχεία στην περιοχή σε γενικές γραμμές έχουν ανακαινιστεί και έχουν κάνει σοβαρές επενδύσεις. Είμαστε σε καλό επίπεδο εξυπηρέτησης των επισκεπτών μας και συνεχώς εκσυγχρονίζονται, οι υποδομές...

 

Ουσιαστικά μιλάτε για τουρισμό ανεξάρτητα για ποια περιοχή μιλάμε; Αν δηλαδή είναι η Πάλαιρος και η Ναύπακτος ή το Αγρίνιο...

Όταν μιλάμε για ξενοδοχεία μιλάμε κυρίως για τουρισμό. Ακόμα και ο άνθρωπος που έρχεται να κάνει τις δουλειές του, συγχρόνως κάνει και τουρισμό. Θέλει να δει ότι αξιοθέατο υπάρχει στην περιοχή.

 

Άρα ως νομός πρέπει να προσελκύσουμε κόσμο.

Φυσικά, πρέπει να προσελκύσουμε κόσμο. Είναι μια τεράστια ευκαιρία το γεγονός ότι ο νομός, μετά την δημιουργία των αυτοκινητόδρομων, βρέθηκε πάρα πολύ κοντά στα αστικά κέντρα και μπορώ να πω ότι..

 

Νέες επενδύσεις ή εκσυγχρονισμός των υφιστάμενων είναι δύσκολο να γίνουν; Πώς μπορεί να λυθεί αυτό το θέμα;

Μπορούμε να απευθυνθούμε σε λιγότερο μαζικό τουρισμό, αλλά ποιοτικότερο. Πρέπει να προσφέρουμε κάτι ξεχωριστό...

 

Επειδή υπάρχει αδυναμία δημιουργίας μεγάλων μονάδων, πιστεύετε ότι αν γίνονταν μικρές μονάδες, ίσως και μέσω προγραμμάτων, θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην ανάπτυξη του τουρισμού;

Βεβαίως. Αυτό θα ήταν πολύ καλό. Η κάθε μονάδα δηλαδή να έχει έναν προσωπικό χαρακτήρα...

 

Ο τουρισμός για κάποιες περιοχές όπως το Μεσολόγγι είναι μονόδρομος πλέον;

Εμείς οι επαγγελματίες πρέπει να καταλάβουμε ότι τα χρήματα που παίρνουμε δεν είναι δικά μας στο σύνολό τους...

Διαβάστε ολόκληρη τη συνέντευξη στο φύλλο της ΑΙΧΜΗΣ που κυκλοφορεί από την Πέμπτη 28/03 σε όλα τα περίπτερα του νομού

Εαρινή ισημερία σήμερα, Τετάρτη 20 Μαρτίου 2019. Το φως έχει πάρει και πάλι κεφάλι στη φετινή πάλη του με το σκοτάδι, καθώς εδώ και τρεις ολόκληρους μήνες η μέρα κερδίζει συνεχώς έδαφος από τη νύχτα, που το προηγούμενο χρονικό διάστημα των έξι μηνών νικούσε τη μέρα κατά κράτος. Αυτό βέβαια μέχρι τη στιγμή που άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και η μέρα άρχισε να νικά τη νύχτα και να την ωθεί λίγο λίγο αλλά σταθερά προς τα πίσω. Σήμερα μάλιστα έφτασε να έχουν ίση χρονική διάρκεια οι δυο τους κι από εδώ και στο εξής η μέρα θα συνεχίσει τη νικηφόρα πορεία της για ένα ολόκληρο τρίμηνο ακόμη. Και μετά ξανά τα ίδια και ξανά και ξανά, σε μια αέναη πάλη δίχως τέλος...

Η σημερινή μέρα, βέβαια, σηματοδοτεί ουσιαστικά και τον ερχομό της άνοιξης. Της εποχής που είναι ταυτισμένη με την αναγέννηση της φύσης και με την ανανέωση της ψυχικής διάθεσης των πλασμάτων του ζωικού βασιλείου, μη εξαιρουμένων φυσικά και των ανθρώπων.

Συγχρόνως, βέβαια, είναι και η μέρα του αποχαιρετισμού στον χειμώνα που έφυγε. Και κάθε αποχαιρετισμός φέρνει και συγκίνηση, άλλοτε χλιαρή και άλλοτε έντονη, ανάλογα με το πόσο ευχάριστες ή δυσάρεστες ήταν και οι αναμνήσεις απ' αυτό που κάθε φορά αποχαιρετάμε. Έτσι και σ' αυτή την περίπτωση. Δεν μπορεί ο χειμώνας με τη θαλπωρή που προσφέρει να μην άφησε στον καθένα μας κάποιες θετικές αναμνήσεις, λίγες ή πολλές αδιάφορο.

Πολλά θα μπορούσε να πει ή να γράψει καθένας γι' αυτό, αλλά σίγουρα στις θετικές αναμνήσεις δεν μπορεί παρά να συμπεριλαμβάνονται και οι λευκές μέρες που συνοδεύουν τον χειμώνα και οι μαγικές εικόνες που προβάλλουν από την πανδαισία του λευκού πέπλου που σκεπάζει ενίοτε τη γη, όπως αυτό δημιουργείται από τις νιφάδες του χιονιού που υφαίνουν με τόση υπομονή το αξιοζήλευτο αυτό πέπλο.

Γι' αυτό επιλέχθηκε η σημερινή μέρα γι' αυτή την αναφορά στον περασμένο χειμώνα. Οι επιλογές σίγουρα είναι πάρα πολλές για το ορεινό Θέρμο, καθώς ο καιρός μάς έκανε την τιμή, ειδικά τον φετινό χειμώνα, να στολίσει σε πολύ ικανοποιητικό βαθμό τη γήινη φύση της περιοχής μας σχεδόν απ' άκρου εις άκρον με το επίσημο χειμερινό της ένδυμα, το λευκό. Ωστόσο, για τη συγκεκριμένη αναφορά επιλέχθηκε να προβληθούν εικόνες του λευκού θεάματος από ένα μόνο σημείο. Από τη Θέση Θέας Γιδομανδρίτη στα Αμπέλια της Κοινότητας Κοκκινόβρυσης στο ορεινό Θέρμο.

Ένα μικρό πλάτωμα σε μία στροφή του δρόμου Θέρμο – Κοκκινόβρυση στο δυτικό άκρο του οικισμού Αμπέλια, καμιά εφτακοσαριά μέτρα μετά την πλατεία του οικισμού, είναι ο προαναφερόμενος χώρος. Ένα μικρό πλάτωμα που έχει διαμορφωθεί σε μια υπέροχη πλακόστρωτη πλατειούλα σχεδόν ορθογώνια, καγκελόφραχτη, με ένα νεοφυτεμένο δέντρο, μια μουριά, στη μέση και μια προσεγμένη πέτρινη βρυσούλα σε μια γωνιά που τροφοδοτείται με νερό από το δίκτυο ύδρευσης του οικισμού.

Ένας μικρός χώρος, διαμορφωμένος κατάλληλα, απλά και απέριττα, από τον Σύλλογο του χωριού, γέννημα ψυχής από ανθρώπους που επιθυμούν τον εξωραϊσμό του τόπου τους και την ανάδειξη των σημείων εκείνων που συγκροτούν ελκυστικά στοιχεία για επίσκεψη και αναψυχή. Χώρος μικρός αλλά με μεγάλη σημασία. Κι αυτό, γιατί προσφέρει μια υπέροχη πανοραμική θέα προς τα τρία από τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, αφού η διαμόρφωση του εδάφους παρέχει τη δυνατότητα θέασης τόσο προς τον νότο όσο και προς την ανατολή και τη δύση.

Μόνο προς τον βορρά δεν υπάρχει τέτοια δυνατότητα, αφού δεν το επιτρέπει ο βουνίσιος όγκος επί του οποίου βρίσκεται η εν λόγω θέση. Ο βουνίσιος όγκος, ή καλύτερα το αντέρεισμα (πρόβουνο) του Παναιτωλικού όρους, που ξεκινάει από την κορυφή Δίκορφο ή Κουκουρέχι και με κατεύθυνση νοτιοδυτική οριζόμενο ανατολικά από τον Γιδομανδρίτη και δυτικά από το Κοσινόρεμα καταλήγει στη θέση Διποταμιά, σχηματίζοντας μια βολική πλαγιά με νοτιοανατολικό προσανατολισμό, επί της οποίας είναι χτισμένος ο οικισμός Αμπέλια. Μια πλαγιά που λόγω του προαναφερόμενου προσανατολισμού της και της σύστασης του εδάφους της είχε μετατραπεί στο παρελθόν ολόκληρη σε αμπελοφυτείες, παρά τη σχετικά μεγάλη εδαφική κλίση και το ικανό υψόμετρο. Αυτό μαρτυρά εξάλλου και το όνομα του οικισμού.

Η αλήθεια είναι, βέβαια, πως το βάθος του ορίζοντα περιορίζεται από τις βουνοπλαγιές και μόνο προς μία κατεύθυνση, αυτή που ακολουθεί τον κάτω ρου του Γιδομανδρίτη, φτάνει πολύ μακριά, ως την κορυφή Βαράσοβα στον Πατραϊκό Κόλπο. Το μειονέκτημα του στενού ορίζοντα από τις δύο κατευθύνσεις αντισταθμίζεται, όμως, από τις εικόνες της βουνίσιας ομορφιάς που παρέχει η γύρω περιοχή. Μια περιοχή που απαρτίζεται από φαράγγια, απότομες πλαγιές, αλλού κατάφυτες κι αλλού γκρεμώδεις, αυλακωμένες από κατάφυτα ρέματα, βουνοκορφές, άλλες γυμνές κι άλλες ελατοσκέπαστες, και από χαρακτηριστικούς ορεινούς οικισμούς.

Ανατολικά διακρίνεται η απότομη δυτική πλαγιά ενός ακόμα πρόβουνου του Παναιτωλικού, αυτού που ορίζεται από τις (εμφανείς από τη θέση αυτή) βουνοκορφές Άννινος, Άγιος Αθανάσιος και Άγιος Τρύφωνας, η οποία καταλήγει στην Κοιλάδα των Νεράιδων.

Ένα τμήμα της προαναφερόμενης πλαγιάς προς τη νότια πλευρά αυτής αποτελεί τα Κούρβουλα, ένα χαρακτηριστικό ορεινό αγροτικό τοπίο, που συνδυάζει με αριστοτεχνικό τρόπο το φυσικό κάλλος με τα ποικίλα ανθρώπινα δημιουργήματα της αγροτικής κληρονομιάς, το χαρακτηριστικότερο από τα οποία είναι οι τεχνητές αναβαθμίδες του εδάφους (πεζούλες), που δημιουργούν μια εκπληκτική γλυπτική τοπίου.

Δυτικά διακρίνεται η βορειοανατολική πλαγιά ενός ακόμα πρόβουνου της προαναφερόμενης οροσειράς, όπως αυτό ορίζεται από τις (εμφανείς από τη θέση αυτή) βουνοκορφές Μελιός και Πάνω Κορφή, σε τμήμα της οποίας είναι χτισμένη η Αμβρακιά. Χωριό με αξιοζήλευτα χαρακτηριστικά, αφού τόσο η παραδοσιακή αρχιτεκτονική, που διατηρείται ακόμη σε μεγάλο βαθμό στα κτήριά της, όσο και οι άριστα διατηρημένες τεχνητές αναβαθμίδες του εδάφους (πεζούλες) με την εκπληκτική γλυπτική τοπίου δημιουργούν μια εικόνα σπάνιου κάλλους.

Προς νότο, όμως, η ματιά μπορεί να περιπλανηθεί ελεύθερα, αφού το άνοιγμα του εδάφους στον κάτω ρου του Γιδομανδρίτη επιτρέπει στο βλέμμα να φτάσει ως την πασίγνωστη βουνοκορφή Βαράσοβα παραπλεύρως της βόρειας ακτής του Πατραϊκού Κόλπου, ενώ στο ενδιάμεσο διάστημα κυριαρχεί το Μαλοβούνι, η τελευταία κορυφή του πρόβουνου που χαρακτηρίζεται από τις κορυφές Άννινος, Άγιος Αθανάσιος, Άγιος Τρύφωνας και Μαλοβούνι.

Ακριβώς πίσω, βέβαια, από την εν λόγω θέση και σε συνάφεια μ' αυτή βρίσκονται τα Αμπέλια. Το χωριό, τμήμα του οποίου αποτελεί και η εν λόγω θέση. Βάσιμα θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η θέση αυτή συνιστά το νοτιοδυτικό μπαλκονάκι του οικισμού προς την Κοιλάδα του Γιδομανδρίτη, καθώς ολόκληρος ο οικισμός έχει πρόσωπο στην εν λόγω κοιλάδα. Το χωριό με τα αξιοπρόσεκτα χαρακτηριστικά, (αξιόλογα κτήρια, πεζούλες, άπλετους ελεύθερους χώρους), αλλά κυρίως με το ξεχωριστό κέντρο, όπου κυρίαρχα στοιχεία είναι η ευρύχωρη πλατεία με τη σκαλιστή πέτρα και ακριβώς δίπλα ο ναός της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος, που είναι χαρακτηρισμένος διατηρητέο μνημείο, αλλά και τα πέτρινα κτήρια της Κοινότητας και του πρώην Δημοτικού Σχολείου.

Όλα τα προαναφερόμενα είναι ορατά με μια ματιά, αν βρεθεί κανείς στη Θέση Θέας Γιδομανδρίτη στα Αμπέλια και στρέψει το βλέμμα του προς όλες τις κατευθύνσεις. Και είναι όμορφα ανά πάσα στιγμή, κάθε εποχή του χρόνου, καθώς η φύση μπορεί να παραμένει κατά βάση ίδια, αλλά κάθε φορά εμφανίζεται με διαφορετική μορφή, με διαφορετικά χρώματα, με άλλη αύρα. Και αρέσκεται η ίδια στις συχνές αλλαγές, καθώς θέλει να περιθάλπει με αγάπη τα ζωντανά πλάσματα που κρατά στην αγκαλιά της. Και οι αλλαγές μπορεί να είναι εμφανείς πιο πολύ κάθε φορά που αλλάζουν οι εποχές, ωστόσο δεν παύουν να καθίστανται διακριτές και κατά τη διάρκεια κάθε εποχής, ακόμα και εντός της ίδιας μέρας.

Το θέαμα, βέβαια, δεν παύει να είναι εντυπωσιακό οποιαδήποτε στιγμή. Ένα θέαμα, που αξίζει να το αναζητήσει κανείς οποιαδήποτε εποχή και οποιαδήποτε μέρα του χρόνου επισκεπτόμενος τη Θέση Θέας Γιδομανδρίτη, καθώς μπορεί να μην πετύχει τη λευκή πανδαισία τριγύρω, αφού κάτι τέτοιο συμβαίνει ελάχιστες μέρες κάθε χρόνο, αλλά σίγουρα θα απολαύσει το πολύχρωμο πρόσωπο της φύσης διανθισμένο τόσο με τα χρώματα κάθε εποχής όσο και με τη διαφορετική της αύρα.

Κι ακόμα, θα του δοθεί η ευκαιρία ν' απολαύσει και τα πολλαπλά θέλγητρα της εγγύς, αλλά και της ευρύτερης, στην εν λόγω θέση περιοχής, που ενδεικτικά απεικονίζονται και στην παρούσα καταγραφή!

Πρόκειται, ασφαλώς, για ένα θέαμα που καθίσταται ακόμη πιο εκπληκτικό κάθε φορά που η φύση επιλέγει να φορέσει το επίσημο χειμερινό της ένδυμα, το λευκό της αγνότητας!!

Είναι η πανδαισία του λευκού, που αξίζει να την απολαύσει κανείς, έστω και μέσα από τις προβαλλόμενες εδώ εικόνες, σήμερα, την πρώτη ουσιαστικά μέρα της άνοιξης, ως έναν συγκινητικό αποχαιρετισμό στον χειμώνα και στα θέλγητρά του!!!

 

Νίκος Κωστακόπουλος

(Εκπαιδευτικός - Δημοτικός Σύμβουλος Θέρμου)

του Νίκου Κωστακόπουλου

Το καθημερινό ταξίδι του ήλιου πάνω από τον Άγιο Θεόδωρο (πρώην Μαχαλά) της Κοινότητας Κοκκινόβρυσης στο ορεινό Θέρμο είναι πιο σύντομο σε σχέση με το συνηθισμένο σε άλλες περιοχές λόγω του στενού ορίζοντα που στεφανώνει την κορυφογραμμή των βουνών που περιβάλλουν ασφυκτικά τον οικισμό.

Τον οικισμό – σταθμό στην πορεία προς το σπάνιου φυσικού κάλλους τοπίο των πηγών Γιδομανδρίτη, που, φωλιασμένος βαθιά στη ζεστή αγκαλιά των γήινων στοιχείων που σχηματίζουν τα ψηλά βουνά που ορθώνονται παντού τριγύρω του, απολαμβάνει την άγρια βουνίσια ομορφιά του φαραγγιού όπου είναι θρονιασμένος χωρίς να πολυνοιάζεται, γι’ αυτόν τον λόγο, για τον ήλιο που περνά γοργά από τον ορίζοντά του.

Την ώρα όμως που πάει να δύσει ο ήλιος πίσω από την κοντινή βουνοπλαγιά δυτικά του οικισμού έρχεται τόσο κοντά στον οικισμό την ώρα που ακουμπά στη γη, που είναι σαν να αποχαιρετά διά χειραψίας αυτό το χωριουδάκι με τη θεσπέσια φύση που το περιβάλλει. Και φαντάζει σάμπως αυτή η κίνηση του ήλιου να ισοδυναμεί με ένα συγγνώμη για τη βιαστική αποχώρησή του.

Οποιοσδήποτε βρεθεί εκεί μάλιστα οποιαδήποτε μέρα του χρόνου τέτοια ώρα δεν μπορεί παρά να εντυπωσιαστεί από την εγγύτητα που θα αισθανθεί με τον ζωοδότη ήλιο. Και είναι τόσο παράδοξο να βρίσκεσαι τόσο κοντά στον βασιλιά του σύμπαντος, έτσι που αυθόρμητα να σου ΄ρχεται να τρέξεις μια ανάσα δρόμο ως το σημείο που ο ήλιος αγγίζει τη βουνοπλαγιά και να τον σφίξεις στην αγκαλιά σου, τόσο δα μικρή και φωτερή μπαλίτσα που είναι.

Αν τύχει μάλιστα και βρεθεί κανείς εκεί την ώρα που η φύση θα έχει ντυθεί το επίσημο χειμερινό της χρώμα, το λευκό της αγνότητας, όπως συνέβη αυτή την παγωμένη γεναριάτικη μέρα που απεικονίζεται στην προβαλλόμενη εικόνα, τότε αυτό που θα αισθανθεί δεν μπορεί να περιγραφεί με λόγια, καθώς είναι κάτι που το απολαμβάνεις μόνο με τις αισθήσεις.

Πάντως, αξίζει να βρεθεί κανείς σ’ αυτή την εσχατιά της θερμιώτικης γης, στον Μαχαλά, οποιαδήποτε μέρα και εποχή του χρόνου την ώρα που ο ήλιος βαδίζοντας προς τη δύση προσεγγίζει για λίγο την αγκαλιά της γης!

Γιατί αξίζει να βρεθεί κανείς τόσο κοντά… στον ήλιο!!

Τόσο… όσο μια ανάσα δρόμος!!!

"....Ο Ζόραν Ζάεφ για το περιεχόμενο της Συμφωνίας των Πρεσπών λέει ότι «η Ελλάδα δικαιούται να είναι ηγέτης στα Βαλκάνια». Κι αλλού ότι: «εκείνο που γνωρίζω είναι πως εμείς αντιλαμβανόμαστε ότι όλοι αποτελούμε μέρος αυτής της ιστορικής περιοχής της Μακεδονίας. Και αποδεχόμαστε τα επιχειρήματα και το γεγονός ότι εμείς θα είμαστε "Η Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας" και μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναγνωρίζουμε με κάθε λειτουργικό τρόπο ότι η ελληνική Μακεδονία είναι απολύτως διαχωρισμένη από τη χώρα μας, υποστηρίζουμε πλήρως τα υφιστάμενα σύνορα και αναγνωρίζουμε την ξεχωριστή μας κληρονομιά, την ξεχωριστή αρχαία ελληνική ιστορία της περιοχής»...".

Αυτά αναφέρονται, μεταξύ άλλων, σε άρθρο με τίτλο "Ζάεφ: «Η Συμφωνία των Πρεσπών δεν μπορεί να αλλάξει στο μέλλον», που είναι δημοσιευμένο στο "the caller".

Και είναι ν' απορεί κανείς. Όταν τέτοιου τύπου δηλώσεις προέρχονται από τα χείλη του ηγέτη της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, (του Ζόραν Ζάεφ εν προκειμένω), θα αποτελούσε ασυγχώρητη ολιγωρία εκ μέρους του ελληνικού πολιτικού συστήματος να μην αδράξει την ευκαιρία που παρουσιάζεται, για πρώτη φορά μετά από πολλές δεκαετίες από τότε που έχουν ανακύψει τα προβλήματα ανάμεσα στη Ελλάδα και στο κράτος των Σκοπίων (τα οποία αναφέρονται όχι μόνο στην περίοδο των τριών τελευταίων δεκαετιών που το κράτος αυτό κατέστη ανεξάρτητο αλλά και πιο πριν που ανήκε ως ομόσπονδο κράτος στην πρώην Γιουγκοσλαβία αλλά κι ακόμη παλιότερα), και να μην προσπαθήσει να έρθει σε έναν αξιοπρεπή και έντιμο συμβιβασμό για τα ζητήματα που χωρίζουν τις δύο πλευρές.

Από αυτή την άποψη, δεν μπορεί, με βάση τον ορθολογισμό, να κρίνεται ως ορθή η προσπάθεια που έγινε και βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη εκ μέρους της κυβέρνησης για το ζήτημα αυτό. Αν έχουν υπάρξει επιμέρους αστοχίες, αυτό είναι ένα ζήτημα που μπορεί να κριθεί αναλόγως και να αναζητηθούν εναλλακτικές βελτιωτικές κινήσεις και τώρα και στο μέλλον, αλλά σε καμία περίπτωση αυτό δεν αποτελεί δικαιολογία για ακύρωση της συμφωνίας και για παραμονή της στασιμότητας στο ζήτημα.

Άλλωστε, αυτό που δεν πρέπει να μας διαφεύγει είναι ότι σε κάθε είδους διακρατική συμφωνία δεν υπάρχει ποτέ απόλυτη επιτυχία του ενός από τα συμβαλλόμενα μέρη. Έτσι συνέβαινε πάντοτε, εξάλλου, κι έτσι θα συμβαίνει πάντα σε κάθε είδους συμβιβασμό. Και όχι μόνο διακρατικό αλλά και διαπροσωπικό. Κι από αυτόν τον κανόνα δεν θα μπορούσε να εξαιρεθεί και η εν λόγω συμφωνία.

Αυτό πρέπει να το γνωρίζει καθένας που επιλέγει τον δρόμο του συμβιβασμού σε μια διένεξη. Εκτός και θεωρεί πιο ορθό να επιλέξει τον άλλον δρόμο. Αυτόν της αδιαλλαξίας. Έναν δρόμο, όμως, που είναι σύμφυτος με τη βίαιη επιβολή του δικαίου. Ποιου δικαίου, όμως; Αυτό του ισχυροτέρου. Ή μάλλον το δίκαιο αυτού που θα βγει νικητής από τη σύγκρουση, αν μιλάμε για διακρατικές διαφορές.

Όσο για τις - υπερπληθείς, είναι αλήθεια - υπερπατριωτικές φωνές και αντιλήψεις που αφθονούν και από τις δυο πλευρές των συνόρων μεταξύ των δύο χωρών, το μόνο σίγουρο είναι πως δεν συνεισφέρουν θετικά σ' αυτή τη συγκυρία. Κι αυτό, γιατί δεν πρέπει να χαθεί αυτή η ευκαιρία ειρηνικής διευθέτησης των διαφορών. Είναι υποχρέωση έναντι των επερχόμενων γενεών.

Κι αυτό γιατί δεν υπάρχει άλλη λύση.

Ή μάλλον υπάρχει, αλλά δεν είναι σίγουρο ότι είναι επιθυμητή από την πλειοψηφία τουλάχιστο όσων υπερθεματίζουν στην ακύρωση της συμφωνίας των Πρεσπών. Κι αυτό γιατί ο καθένας μπορεί να καταλάβει ότι θα είναι χειρότερη. 
Ποια είναι αυτή; 
Μα, φυσικά, ο πόλεμος...
Με όσα δεινά κάτι τέτοιο θα επιφέρει και με την απόλυτη βεβαιότητα ότι δεν θα λύσει και το πρόβλημα, αν μάλιστα δεν το κάνει ακόμη χειρότερο και δεν το περιπλέξει ακόμη πιο πολύ σε σχέση και με άλλα μείζονος σημασίας εθνικά ζητήματα...

Είναι προτιμότερη, άραγε, αυτή η λύση; 

Ας το σκεφτούμε λιγάκι περισσότερο!

Ας επικρατήσει ο ορθολογισμός έναντι του θυμικού σ' αυτό το μείζον εθνικό ζήτημα!!

Είναι πατριωτικό καθήκον!!!

Νίκος Κωστακόπουλος

(Εκπαιδευτικός - Δημοτικός Σύμβουλος Θέρμου)

Η Γη απ' τη Σελήνη

Σαν σήμερα πριν από μισό αιώνα, ακριβώς 50 χρόνια, στις 24 Δεκεμβρίου 1968, αντικρίσαμε, για πρώτη φορά στην ιστορία, τη γη απ' τη σελήνη χάρη σε μια φωτογραφία της Nasa που στάλθηκε από το διαστημόπλοιο Apollo 8 και από τότε έγινε η πιο διάσημη ίσως φωτογραφία.

Μια εικόνα, η οποία αποτελεί αφορμή για στοχασμό ακόμη και σήμερα, μετά από την τόσο μεγάλη πρόοδο που έχει συντελεστεί στη διαστημική τεχνολογία!

Για το πόσο όμορφη είναι η γη, το σπίτι μας, αυτή η μοναδικά προνομιακή γωνιά στο ηλιακό μας σύστημα και στο αχανές σύμπαν, (κρίνοντας απ' αυτά που ξέρουμε ως τώρα τουλάχιστο), πόση μοναδικότητα της προσδίδει το γαλάζιο που την περιβάλλει σε σχέση με το μαύρο που κυριαρχεί παντού τριγύρω της, έτσι που να είναι κρίμα να μην απολαμβάνουμε με όλες μας τις αισθήσεις κάθε στιγμή και ώρα το θεϊκό της κάλλος και να μην το προστατεύουμε αρκούντως φερόμενοι απερίσκεπτα......

Για το πόσο μικρή είναι η γη μας, ο δικός μας κόσμος, ο χώρος όπου διαβιεί ολόκληρη η ανθρωποκοινωνία, ένας μικροσκοπικός κόκκος άμμου στο απέραντο σύμπαν, μια γειτονιά όλος κι όλος στο ηλιακό μας σύστημα, έτσι που να μη μας μένει χώρος για να χωρέσει μικρότητες, τσακωμούς, πολέμους και κάθε είδους διενέξεις τόσο σε προσωπικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο......

Για το πόσο μικρή είναι η γη σε σχέση με το σύμπαν αλλά και πόσο μεγάλη για να χωράει όλα τα ζωντανά πλάσματά της, κάθε είδους ζώο και φυτό καθώς και ολόκληρη την ανθρωπότητα και να μπορεί να καλύψει τις ανάγκες όλων των πλασμάτων της και όλων των ανθρώπων και το μόνο που δεν μπορεί να χορτάσει είναι η ακόρεστη πλεονεξία των ανθρώπων......

Για το πόσο μικρός είναι ο καθένας από εμάς, ένα απειροελάχιστο μόριο ύλης, τόσο μικρό που δεν μπορεί καν να ανιχνευθεί μέσα στην απεραντοσύνη του σύμπαντος, έτσι που να μη μας μένει χώρος για εγωκεντρισμούς και κάθε είδους ιδιοτέλεια.....

Για το πόσο μεγάλες είναι οι δυνατότητες που μας παρέχει η επιστήμη, ώστε να μπορούμε να ονειρευόμαστε πως ενδέχεται ν' ανακαλύψουμε νέους κόσμους κατάλληλους για ζωή, αλλά και το πόσο αμφίβολο είναι αν θα βρεθεί αλλού χώρος με τα χαρακτηριστικά του δικού μας πλανήτη για να πάμε εκεί να κατοικήσουμε, αλλά ακόμη κι αν υπάρξει τέτοιος χώρος να μην είναι σίγουρο αν θα μπορέσουμε κάποτε να φτάσουμε ως εκεί λόγω του πεπερασμένου της ύπαρξής μας......

Για το πόσο μεγάλη είναι η ευθύνη καθενός από εμάς και όλων μας από κοινού απέναντι στον εαυτό μας, στους πλησίον μας, στην ανθρωποκοινωνία ολόκληρη, αλλά και σε κάθε είδους ζωή σ' αυτόν τον πλανήτη, αναφορικά με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντός μας, με στόχο τη διασφάλιση κατάλληλων συνθηκών για τη συνέχιση της ζωής σ' αυτόν τον πλανήτη......

Μια εικόνα - αφορμή για στοχασμό!

Για όλα τα παραπάνω και για άλλα πολλά ακόμη!!

Γιατί "μια εικόνα, χίλιες λέξεις"!!!

 

Νίκος Κωστακόπουλος

(Εκπαιδευτικός - Δημοτικός Σύμβουλος Θέρμου)

Σελίδα 1 από 5

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία