Αγγελίες    Επικοινωνία

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Αγαπητοί μας αδελφοί,

Σας προσκαλούμε στην Μεγάλη Εορτή και Πανήγυρη του Μοναστηριού της Μεταμορφώσεως, Δευτέρα 5 και Τρίτη 6 Αυγούστου 2018. Με την χάρη του Θεού θα εορτάσουμε την Εορτή της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, (στη Σκάλα, Δήμου Ναυπακτίας), πανηγυρίζοντας και για τα 41 χρόνια από την θεμελίωση της Ιεράς Μονής (1977-2018).

Το Πρόγραμμα της Εορτής είναι το εξής:

Α. Δευτέρα απόγευμα, 5 Αυγούστου, ώρα 7 έως 9 μ.μ.

- Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός,

- Αρτοκλασία

υπέρ υγείας και σωτηρίας των δωρητών, ευεργετών, φίλων, κλπ. της Ιεράς Μονής,

- Θείον Κήρυγμα

Β. Τρίτη πρωί, 6 Αυγούστου, ώρα 8:00 έως 11:00 πμ

- Όρθρος Εορτής, Αρτοκλασία,

- Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, - Θείον Κήρυγμα.

Γ. Τρίτη απόγευμα, 6 Αυγούστου, ώρα 7 έως 8 μμ

- Ιερά Παράκλησις & Κτητορικά (Μνημόσυνο υπέρ των ψυχών των Κτητόρων, Ευεργετών, Δωρητών, Συνδρομητών και Αφιερωτών της Ιεράς Μονής).

 Με ευχές και ευλογίες
Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ
ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

Ευχαριστήριο προς τον Δήμο Μεσολογγίου

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΩΝ

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο του Ιερού Ναού Μεταμορφώσεως Σωτήρος Αγριλιάς Μεσολογγίου, αισθάνεται την ανάγκη και το καθήκον να ευχαριστήσει θερμά και δημοσίως το Δ. Σ. του Δήμου Ι. Π. Μεσολογγίου και ιδιαιτέρως το Δήμαρχο κ. Νίκο Καραπάνο, καθώς και τον αναπληρωτή Δήμαρχο – υπεύθυνο της Οικονομικής Υπηρεσίας του Δήμου κ Σπυρίδωνα Καρβέλη για την προσφορά όλων των χρωμάτων για την αποπεράτωση του ελαιοχρωματισμού ολόκληρου του εξωτερικού μέρους του Ιερού Ναού.

Δια το Εκκλησιαστικόν Συμβούλιον
Ο Πρόεδρος
π. Δημήτριος Κολοκούρας

Αγαπητοί μας αδελφοί

Σας προσκαλούμε στην Μεγάλη Εορτή και Πανήγυρη του Μοναστηριού της Μεταμορφώσεως, Κυριακή 5 και Δευτέρα 6 Αυγούστου 2018. Με την χάρη του Θεού θα εορτάσουμε την Εορτή της Θείας Μεταμορφώσεως του Σωτήρος μας Ιησού Χριστού, (στη Σκάλα, Δήμου Ναυπακτίας), πανηγυρίζοντας και για τα 41 χρόνια από την θεμελίωση της Ιεράς Μονής (1977-2018).

Το Πρόγραμμα της Εορτής είναι το εξής:

Α. Κυριακή απόγευμα, 5 Αυγούστου, ώρα 7 έως 9 μμ.

- Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός,

- Αρτοκλασία υπέρ υγείας και σωτηρίας των δωρητών, ευεργετών, φίλων, κλπ. της Ιεράς Μονής,

- Θείον Κήρυγμα

Β. Δευτέρα πρωί, 6 Αυγούστου, ώρα 8:00 έως 11:00 πμ

- Όρθρος Εορτής, Αρτοκλασία,

- Πανηγυρική Θεία Λειτουργία, - Θείον Κήρυγμα.

Γ. Δευτέρα απόγευμα, 6 Αυγούστου, ώρα 7 έως 8 μμ

- Ιερά Παράκλησις & Κτητορικά (Μνημόσυνο υπέρ των ψυχών των Κτητόρων, Ευεργετών, Δωρητών, Συνδρομητών και Αφιερωτών της Ιεράς Μονής).

Με ευχές και ευλογίες

 

Η ΑΔΕΛΦΟΤΗΣ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΣΩΤΗΡΟΣ ΝΑΥΠΑΚΤΟΥ

 

Κατά το διήμερο 5 και 6 Αυγούστου, πανηγυρίζει ο Ιερός προσκυνηματικός Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (Αγία Σωτήρα) στα Αμπάρια Παναιτωλίου. 
Πρόγραμμα Πανηγύρεως:
Κυριακή 5 Αυγούστου
19:15 μ.μ. Μέγας Πανηγυρικός Εσπερινός μετ αρτοκλασίας και Θείου Κηρύγματος

Δευτέρα 6 Αυγούστου
7:00 π.μ. Όρθρος και Πανηγυρική Θεία Λειτουργία μετά Θείου Κηρύγματος 
19:20 μ.μ. Ιερά Παράκληση εις την Υπεραγία Θεοτόκο.

Πηγή: panaitolionews.blogspot.com

Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού

Εισαγωγικά

Ο Κύριος Ιησούς Χριστός σε όλη τη διάρκεια της επίγειας ζωής του, ευκαίρως – ακαίρως, δίδασκε και εκπαίδευε τους Μαθητές Του. Μάλιστα δε αναζητούσε κάποια απομόνωση για να κουβεντιάσει και να αποκαλύψει τα όσα η επίγεια αποστολή Του περιλάμβανε. Μια ευκαιρία ήταν και η ακόλουθη. Πλησίαζε το Πάσχα των Εβραίων και μετά το θαύμα της τροφοδοσίας χιλιάδων ανθρώπων δια του πολλαπλασιασμού των πέντε άρτων και δύο ιχθύων απομονώθηκε ο Ίδιος για προσευχή κατά μόνας. Βλέποντας τους Μαθητές Του να τον κυκλώνουν, τους ρώτησε εξεταστικά: «τίνα με λέγουσιν οι όχλοι είναι;». Δηλαδή: Ποιος λένε τα πλήθη ότι είμαι; Η ερώτηση δεν έγινε για ικανοποίηση περιέργειας, αλλά για όλα τα επακολουθήσαντα, που θα τα συναντήσουμε αναλυτικά. Οι Μαθητές απάντησαν με ειλικρίνεια σύμφωνα και με την κοινή γνώμη, που άλλοι θεωρούσαν τον Ιησού ως τον Ιωάννη το Βαπτιστή, άλλοι ότι είναι ο Προφήτης Ηλίας και άλλοι ότι είναι ένας από τους αρχαίους μεγάλους Προφήτες. Ο Κύριος όμως, ζήτησε και των Μαθητών Του τη γνώμη: «υμείς δε τίνα με λέγετε είναι;». Απάντησε αυθόρμητα ο Πέτρος: «τον Χριστόν του Θεού». Μετά ταύτα, ο Κύριος αποκαλύπτει όλα όσα θα συμβούν στις μέρες που θα ακολουθήσουν, αφού επέβαλε σε όλους τους Μαθητές απόλυτη εχεμύθεια, λέγοντας, «μηδενί λέγειν τούτο». Ακολούθως, ξεκινάει η διαδικασία της Μεταμορφώσεως, όπου εμφανίζεται ως ο Σωτήρας του κόσμου. Περί αυτής θα μιλήσουμε στη συνέχεια με τους εορτασμούς και συμβολισμούς που παρουσιάζει.

 

Α. Η προσέγγιση

Μεταξύ των μεγαλύτερων Δεσποτικών εορτασμών, με ιστορική αναγνώριση και αποδοχή, τοποθετείται στο Ορθόδοξο εορτολόγιο η Μεταμόρφωσις του Χριστού. Είναι από τις περισσότερο χαρμόσυνες και ενδιαφέρουσες εορτές, που την καθιέρωσε η Εκκλησία μας να εορτάζεται με πανηγυρισμούς και ευφρόσυνες εκδηλώσεις. Τούτο δε, καθόσον, σχετίζεται με την φανέρωση της θεότητας του Ιησού Χριστού στον κόσμο, κατέχοντος Εκείνου και την ανθρώπινη φύση. Εμφανίστηκε με ολόκληρη τη θεία δόξα Του συμμαρτυρούντος περί τούτου και του ουρανίου Πατρός, όπως, «ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε», (Λουκά θ΄35). Τη σχετική αποκαλυπτική περιγραφή για την Μεταμόρφωση, την αναζητούμε στα τρία, συνοπτικά λεγόμενα, Ευαγγέλια, του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά.

Έχει ενδιαφέρον, ότι το γεγονός τούτο συνέβη σε χρόνο προετοιμασίας για το μεγάλο Πάθος του Χριστού και αμέσως μετά από σχετική διδακτική συζήτηση του Διδασκάλου με τους Μαθητές του. Αυτή δε η συζήτηση, που έγινε κατά την περιοδεία Του «εις τας κώμας Καισσαρείας της Φιλίππου», (Μάρ. η΄27) και μετά από προσευχή του Ιδίου κατά μόνας, περιεστράφη γύρω από τα «μέλλοντα αυτώ συμβαίνειν», (Μάρ. ι΄32). Αυτά δε, επρόκειτο να συμβούν κατά το επικείμενο προσωπικό Πάθος Του, δηλαδή. Στη συζήτηση αυτή του Κυρίου και των Μαθητών, αποκαλύφτηκαν πολλές διδασκαλίες και δόθηκαν υποθήκες, με ταυτόχρονο ξεκαθάρισμα των σχέσεων και της αποστολής των Μαθητών, ως Αποστόλων, χωρίς να κατανοούνται όλα όμως, από αυτούς. Μεταξύ άλλων, αποφασίστηκε από τον Ιησού, ακόμα και ποια πρόσωπα θα τον συνόδευαν στη φανέρωση της θεότητάς Του, δια της Μεταμορφώσεως. Να σημειώσουμε εδώ, ότι ο συγκλονισμός εκ του Πάθους, θα δημιουργούσε αλυσιδωτούς προβληματισμούς, μέχρι και ολιγοπιστίες μεταξύ των Μαθητών και έπρεπε να βεβαιωθούν για τη θεότητά Του. Άλλωστε, και τα συμβάντα, ιστορικώς δε βεβαιωμένα γεγονότα γύρω από το Πάθος, σκότος, σεισμοί, άνοιγμα μνημάτων και συγκλονισμοί, μετά το επί του Σταυρού «τετέλεσται» του Χριστού, επιβεβαιώνουν τα όσα υπονοούσαν οι λόγοι Του και σφράγιζαν την απόφασή Του να φανερώσει, αποδεκτά, τη θεότητά Του.

Εκτός από τα ανωτέρω, πριν προχωρήσει ο Κύριος στη Μεταμόρφωσή Του, όπως το είχε προγραμματίσει, προέβη σε μια συγκλονιστική αποκάλυψη στους Μαθητές, χωρίς να γίνει κατανοητή από αυτούς, όμως. Αποκάλυψε με έμμεσο, πλην σαφή, τρόπο την ίδρυση της Εκκλησίας Του, ως Βασιλείας του Θεού επί της γης. Μάλιστα δε, έδωσε και ειδικό στίγμα για τους ίδιους. Είπε, στο όνομα της αληθείας, ότι: «εισί τινες των ώδε εστηκότων, οι ου μη γεύσωνται θανάτου έως αν ίδωσι την βασιλείαν του Θεού εληλυθυίαν εν δυνάμει», (Μαρ. θ΄1). Δηλαδή: Υπάρχουν μερικοί από αυτούς που βρίσκονται εδώ, οι οποίοι δεν θα γευθούν το θάνατο, προτού ιδούν τη βασιλεία του Θεού, δηλαδή την Εκκλησία, να εγκαθίσταται και να θεμελιώνεται εις την γην με δύναμη κατά την ημέρα της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος.

Πράγματι, εκπληρώθηκε τούτο την ημέρα της Πεντηκοστής και η Βασιλεία του Θεού επί της γης έγινε πραγματικότητα.  

Μετά παρέλευση έξη έως οκτώ ημερών, από «τους λόγους τούτους» του Χριστού, ο Ίδιος, «παραλαβών τον Πέτρον και Ιωάννην και Ιάκωβον ανέβη εις το όρος προσεύξασθαι», (Λουκά θ΄28). Όρος δε, κατά την παράδοση, διότι δεν αναφέρεται στην Αγία Γραφή, είναι το Θαβώριον, που στα Εβραϊκά σημαίνει «έλευση φωτός». Είναι το υψηλό Όρος για την περιοχή, ύψους 560 μέτρων. Αξιοσημείωτο είναι και τούτο, ότι ο Χριστός κάθε κίνησή Του, την συσχέτιζε και την συνόδευε με κατά μόνας Προσευχή στον ουράνιο Πατέρα, ήγουν στην Αγία Τριάδα. Αυτή δε η αιτιολογία με σκοπό την Προσευχή, ήταν ικανοποιητική και προσφιλής για τους Μαθητές. Παρέλαβε δε αυτούς τους τρεις, που τους επέλεξε, ως υπερέχοντες προκρίτους.

 

Β. Ο Σωτήρας

Πριν προχωρήσουμε στην παρουσίαση του θέματος συνολικά, θεωρούμε αναγκαίο να σημειώσουμε ότι η Μεταμόρφωσις του Χριστού, όπως αναφέρεται στα ιερά Ευαγγέλια, φέρει τον εορταστικό τίτλο ως «Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού». Όχι, βεβαίως, χωρίς λόγο και αναιτίως. Τούτο δε, τεκμαίρεται και δικαιολογείται από αυτήν την ίδια τη φωνή του ουρανίου Πατρός και Θεού που ακούστηκε επάνω στο Θαβώριο Όρος, μέσα από τη νεφέλη και έλεγε, «ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε», (Λουκά θ΄35). Γνωρίζουμε ότι, κάθε φορά που ομιλεί στον κόσμο ο Θεός – Πατέρας, συνιστώντας τον Υιόν και Λόγον του Τριαδικού Θεού, τον ενανθρωπίσαντα Ιησού Χριστό, τον συνιστά ως Σωτήρα του κόσμου, όπως άλλωστε και το όνομα Ιησούς μεταφράζεται στα Ελληνικά με τη λέξη «ο Σωτήρ».

Παραδείγματα έχουμε πολλά, αλλά περιοριζόμαστε στα ακόλουθα:

  1. Αρχική σύσταση από το Θεό – Πατέρα, είναι αυτή που δόθηκε, μέσω αποσταλμένου Αγγέλου, ως στηρικτική στον Ιωσήφ τον Μνήστορα κατά τη Γέννηση του Ιησού. Παράγγειλε ο Θεός – Πατέρας: «καλέσεις το όνομα αυτού Ιησούν, (που στα Ελληνικά μεταφράζεται ο Σωτήρ), αυτός γάρ σώσει τον λαόν αυτού από των αμαρτιών αυτών», (Ματθ. α΄21).
  2. Σύσταση γίνεται από το Θεό – Πατέρα και κατά τη Βάπτιση του Χριστού στον Ιορδάνη, τον αποσταλμένο Του, ως Σωτήρα του κόσμου, Υιόν του Τριαδικού Θεού. Έλεγε: «ούτός εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός, εν ώ ευδόκησα», (Ματθ. γ΄17).
  3. Η μαρτυρία του Αποστόλου Πέτρου, που άκουσε μαζί και με άλλους συμμαθητές του, τη συστατική παραγγελία του Θεού – Πατέρα για το Χριστό, ως Σωτήρα, «συν αυτώ όντες εν τω όρει τω αγίω» της Μεταμορφώσεως. Έγραψε και ο ίδιος αργότερα, με τη δεύτερη Καθολική Επιστολή του στην Οικουμένη. Ότι: «πλουσίως επιχορηγηθήσεται υμίν η είσοδος εις την αιώνιον βασιλείαν του Κυρίου ημών και Σωτήρος Ιησού Χριστού», (Β΄ Πέτρου α΄11). Ονομάζει ο Πέτρος Σωτήρα του κόσμου, το Χριστό.

Δικαιολογημένη είναι, επομένως, η πίστη και παραδοχή του πληρώματος της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, εορτάζοντας το μεγάλο και σωτηριώδες γεγονός της Μεταμορφώσεως, και να το αποκαλεί «Μεταμόρφωσις του Σωτήρος Χριστού». Άλλωστε, ο χρόνος κατά τον οποίο έλαβε χώρα ως γεγονός – ολίγο προ του σωτηριώδους Πάθους του Κυρίου μας – δικαιολογεί τη σωτηριολογική του μορφή. Ήταν ένα μέρος του όλου σωτηριολογικού έργου του Χριστού, που δρομολογήθηκε με το Πάθος.

 

Γ. Η Προετοιμασία

Με την περιγραφή του ιστορικού γεγονότος και για την πληρότητα του θέματος, χρεωνόμαστε να αναζητήσουμε και την ερμηνεία με τους συμβολισμούς των πολλών επί μέρους θεμάτων. Ακολουθούμε σχετική προετοιμασία. Προηγουμένως όμως, προβάλλεται ένα απαραίτητο ερώτημα.

Ερωτάται:

Γιατί ο Χριστός επέλεξε μόνο τρεις από τους Μαθητές Του; Μάλιστα δε αυτούς τους επώνυμους τρεις; Ίσως θεωρήσουν μερικοί ότι περιφρονήθηκαν όλοι οι υπόλοιποι. Όχι, όμως, όπως θα ιδούμε στη συνέχεια.

Προς τούτο, ο άγιος Νικόδημος, ο Αγιορείτης, επεξηγεί διάφορα σημεία της Μεταμορφώσεως και μας δίνει ενδιαφέρουσες απαντήσεις.

Πήρε μόνο αυτούς τους τρεις ο Χριστός, για τους εξής λόγους, που είχαν εκφρασμένη την πίστη και αγάπη τους στο Διδάσκαλο Χριστό και στο έργο Του επί της γης, χωρίς να περιφρονήσει όλους τους άλλους:

Τον Πέτρο, διότι αγαπούσε πολύ δυνατά το Χριστό και το έδειχνε σε κάθε περίπτωση. Πολλές φορές μάλιστα, αυθόρμητα έκανε τοποθετήσεις, που ανάγκαζαν το Διδάσκαλο να επαινεί την πίστη και την αγάπη του. Για την πίστη μάλιστα του Πέτρου ευχήθηκε ο Χριστός να μη την στερηθεί ποτέ. Είπε: «εγώ εδεήθην περί σού ίνα μη εκλίπη η πίστις σου», (Λουκά κβ΄32). Έφτασε και στο σημείο ο Κύριος μάλιστα, να του απευθύνει ένα τριπλό εντυπωσιακό ερώτημα, αναφερόμενο στην αγάπη του, που τον αιφνιδίασε. «Σίμων Ιωνά, αγαπάς με πλείον τούτων;». Εκείνος απάντησε με έμφαση, «ναι, Κύριε, συ οίδας ότι φιλώ σε», (Ιωά. κα΄15-17).

Τον Ιωάννη, διότι τον αγαπούσε ιδιαιτέρως, ο Χριστός και ήταν απόλυτα αφοσιωμένος Του, οικογενειακώς. Ήταν ιδιαιτέρως οικείος. Γνωρίζουμε ότι σ’ αυτόν ο Χριστός από του Σταυρού, εμπιστεύτηκε και ανέθεσε την προστασία και φροντίδα της Θεοτόκου Μητέρας Του. Μόλις τον είδε να συνοδεύει την Παναγία εκεί στο Γολγοθά, πρόσταξε με εμπιστοσύνη: «γύναι, ίδε ο υιός σου… και τω μαθητή· ιδού η μήτηρ σου». Από εκείνη δε την ώρα «έλαβεν ο Μαθητής αυτήν εις τα ίδια», (Ιωά. ιθ΄26-27).

Τον Ιάκωβο, το γιο του Ζεβεδαίου και της Σαλώμης, μεγαλύτερο αδελφό του Ευαγγελιστού Ιωάννου, που διακρινόταν για την αυτοκυριαρχία του και την αυθόρμητη αντιμετώπιση δύσκολων καταστάσεων. Ήταν δε, θετικός και πολύ αταλάντευτα αφοσιωμένος στο Διδάσκαλό του, τον Ιησού Χριστό και για τούτο θεωρείταν πολύ οικείος του Διδασκάλου. Ήταν δε, ο μόνος που θα μπορούσε να αντιμετωπίσει το πικρό ποτήριον του θανάτου του Ιησού με ψυχραιμία. Θα αντιμετώπιζε και το Πάθος του Χριστού στηρικτικά για όλους τους Μαθητές. Είναι γνωστό ότι ο Ιάκωβος είναι και ο πρώτος από τη χορεία των Μαθητών, που μαρτύρησε.

 

Δ. Η άνοδος στο Θαβώρ

Όσο για την άνοδο στο Όρος Θαβώρ του Χριστού με τους τρεις Μαθητές Του, δικαιολογημένα μπορεί να προβληθεί και ένα δεύτερο ερώτημα. Θα αφορά και το λόγο της επιλογής, αλλά και την επιλογή του ύψους τούτου.

Ερωτάται:

Γιατί επιλέχτηκε το υψηλό όρος της περιοχής για τη θεία Μεταμόρφωση του ενανθρωπίσαντος Λόγου του Θεού;

Απαντήσεις μπορούν να δίδονται, ενδεικτικά μεν, πλην όμως πειστικά και για τις δύο περιπτώσεις. Και για την επιλογή και για το ύψος.

Προς τούτο, επιλέγονται οι ακόλουθες:

- Συνηθιζόταν στην περιοχή εκείνη την εποχή, όλα τα μεγάλα γεγονότα να πραγματοποιούνται στο υψηλότερο μέρος. Επόμενο ήταν και η ανάδειξη της θεότητας του Χριστού, που ήταν όντως ένα πολύ μεγάλο γεγονός, να επιλεγεί και να πραγματοποιηθεί σε Όρος υψηλόν.

- Κατά την αποκαλυπτική διδασκαλία του Κυρίου, η αναζήτηση του απολωλότος, γίνεται εις τα όρη και τα βουνά. Εκεί αναζητείται και ο περιπλανώμενος άνθρωπος, για τον οποίον ο Θεάνθρωπος Ιησούς περπάτησε στον κόσμο. «αφείς τα ενενήκοντα εννέα επί τα όρη, πορευθείς ζητεί το πλανώμενον;», (Ματθ. ιη΄12).

- Το Όρος, λόγω ύψους, συμβολίζει την καθαρότητα του ανθρώπου ο οποίος προσδοκά την κατάκτηση της άνω νέας ζωής. Παραγγέλθηκε: «Τα άνω φρονείτε, μη τα επί της γης», (Κολ. γ΄2). Όχι στα χαμηλά, αλλά τα υψηλά.

Πέραν τούτων των ερωτημάτων, έχει και η ποιότητα του Όρους με τα προβλήματα, ως προς την ανάβαση.

Σημειώνεται επομένως, ότι η ανάβαση στο Όρος Θαβώρ, παρουσίαζε πράγματι μεγάλες δυσκολίες εκείνη την εποχή. Προς τούτο δε, δικαιολογείται και η κόπωση των Μαθητών. Εξ αιτίας δε τούτου, αμέσως μόλις ανέβηκαν εις το Όρος, αντί να ξεκουραστούν, κατελήφθησαν από βαρύ ύπνο, καθ’ όν χρόνο ο Διδάσκαλος Ιησούς Χριστός προσευχόταν κατά μόνας. Η κόπωση είναι ίδιον της ανθρώπινης αδυναμίας, στην προκειμένη περίπτωση δεν θα μπορούσαν να κατανοήσουν τον υπερβατικό τρόπο έλευσης των δύο Προφητών. Ανθρώπινα δεχόμαστε το εξ αιτίας του ύπνου, δεν αντιλήφθηκαν τα γινόμενα επί του Όρους εκείνη την ώρα. Όταν όμως ξύπνησαν από τον ύπνο, βρέθηκαν σε ένα ολοκληρωμένο θέαμα απροσδόκητο, πρωτόγνωρο, εξαίσιο και ασυνήθιστο για την ανθρώπινη οπτική. Τότε, νέο ερώτημα προβάλλεται.

Ερωτάται:

Τι βλέπουν οι τρεις Μαθητές, τότε;

Βλέπουν το πρόσωπο του Κυρίου, εξωτερικά, να είναι διαφορετικό. Άστραφτε περισσότερο και από τον ήλιο. Βλέπουν τα ενδύματά Του, να είναι ολόλευκα και απαστράπτοντα. Γράφει προς τούτο, ο Ευαγγελιστής Λουκάς: «το είδος του προσώπου αυτού έτερον και ο ιματισμός αυτού λευκός εξαστράπτων», (θ΄29). Είναι η αισθητή μορφή της θεότητας, κατά τα ανθρώπινα. Κατά διαφορετική δε ερμηνεία, είναι η μορφή της νέας ζωής των αναστημένων ως αφθαρτοποιημένων σωμάτων μας. Ταυτόχρονα, έκθαμβοι παρατηρούν οι Μαθητές την παρουσία των δύο νέων προσώπων, γνωστών από την παλαιά εποχή, που πλαισιώνουν με ευλάβεια και σεβασμό τον Κύριο. Αναγνωρίζονται και είναι οι δύο μεγάλοι Προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης. Ο Μέγας θεόπτης Μωυσής και ο πυρφόρος Ηλίας. Αυτοί, συνομιλούν με τον Μεταμορφούμενο Χριστό και η κουβέντα τους περιστρέφεται στα μέλλοντα να συμβούν με το Πάθος του Χριστού που θα ακολουθήσει και στη συνέχεια με την έξοδό Του από τον κόσμο, όπως εκείνοι και όλοι οι άλλοι Προφήτες τα περιγράψανε, αιώνες προτού τελεστούν.

Γράφει σχετικώς, ο άγος Νικόδημος ο Αγιορείτης:

«Έφερε δε εις το μέσον τους τον Μωυσήν και τον Ηλίαν, δια να διορθώσει τας σφαλεράς υποψίας, όπου είχαν οι πολλοί περί αυτού. Καθότι, άλλοι μεν έλεγον τον Κύριον, πως είναι ο Ηλίας. Άλλοι δε, πως είναι ο Ιερεμίας. Δια τούτο λοιπόν επαράστησεν εις το Θαβώρ τον πρώτον και τον τελευταίον από τους Προφήτας, δια να γνωρίσουν οι Μαθηταί, και δια των Μαθητών όλοι οι άνθρωποι, πόση διαφορά είναι αναμεταξύ του Χριστού και των Προφητών. Ο μεν γάρ Χριστός είναι ο Δεσπότης. Οι δε Προφήται είναι οι δούλοι. Και ίνα μάθουν, ότι ο Κύριος έχει την εξουσίαν του θανάτου και της ζωής. Δια τούτο, από μεν τους αποθαμένους, έφερε τον Μωυσήν, από δε τους ζωντανούς, έφερε τον Ηλίαν». Είναι γνωστό ότι αυτός δεν απέθανε, αλλά μετέστη δια πυρφόρου άρματος.

Το θέαμα και η ατμόσφαιρα επάνω στο Όρος εκείνη την ώρα, εντυπωσίασε τόσο πολύ τους Μαθητές, ώστε αναγκάστηκε ο πάντα ενθουσιώδης και αυθόρμητος Πέτρος, να προτείνει την διατήρηση της διαμονής όλων επάνω σ’ αυτό. Προτείνει στο Διδάσκαλο, ικετευτικά: «Επιστάτα, καλόν εστιν ημάς ώδε είναι· και ποιήσομεν σκηνάς τρεις, μίαν σοι και μίαν Μωυσεί και μιαν Ηλία, μη ειδώς ό λέγει», (θ΄33). Για τον εαυτό του και τους συμμαθητές του, ο Πέτρος, δεν υπέδειξε τίποτα. Τους αρκούσε η εξαίσια θέα και ας έμεναν στο ύπαιθρο!... Προφανώς, χωρίς να καταλαβαίνει καλά – καλά τι είναι αυτό που έλεγε, ο Πέτρος, αφού δεν κατανοούσε αυτό που έβλεπε. Πριν προλάβει όμως, να τελειώσει τη φράση του, «εγένετο νεφέλη και επεσκίασεν αυτούς». Ήρθε ένα σύννεφο και σκέπασε τους Μαθητές οι οποίοι και φοβήθηκαν. Μέσα δε από το σύννεφο, ακούστηκε μια φωνή που έλεγε: «ούτος εστιν ο υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε», (θ΄35). Δηλαδή: Αυτός είναι ο μονογενής Υιός μου ο κατ’ εξοχήν αγαπητός, που τον έστειλα Σωτήρα του κόσμου. Αυτόν να ακούετε. Ήταν η φωνή του Θεού – Πατρός, δια της οποίας πήραμε την εντολή σωτηρίας μας, όχι μόνο να ακούμε αλλά και να υπακούμε στις εντολές του Χριστού. Σε οποιονδήποτε δρόμο και αν μας φέρνει η ζωή, είμαστε χρεωμένοι να πειθαρχούμε στις θείες εντολές. Μετά ταύτα και αφού έφυγε το νέφος, άλλο θέαμα προβάλλεται. «ευρέθη ο Ιησούς μόνος», οι δε Μαθητές, «εσίγησαν και ουδενί απήγγειλαν εν εκείναις ταις ημέραις ουδέν ών εωράκασιν», (θ΄36). Κράτησαν σταθερή εχεμύθεια, οι Μαθητές, ύστερα από εντολή του Κυρίου μέχρι την Ανάστασή Του και αφού πέρασε το Πάθος Του, όπως τους είχε διαμηνύσει. «μηδενί είπητε το όραμα έως ού ο υιός του ανθρώπου εκ νεκρών αναστή», (Ματθ. ιζ΄9). Κρατήθηκε μυστικό το γεγονός μέχρι της Αναστάσεως, καθόσον συνέβη ολίγο προ της Σταυρώσεώς Του. Υπολογίζει η παράδοση σαράντα (40) μέρες προ της Σταυρώσεως. Δηλαδή, προ της Μεγάλης Παρασκευής.

 

Ε. Ο Εορτασμός   

Ο εορτασμός του μεγάλου τούτου γεγονότος, της θείας Μεταμορφώσεως του Χριστού, που σχετίζεται με τη σωτηρία μας, απασχόλησε τους πιστούς από την αρχέγονη Εκκλησία μας. Επειδή, κατά τους Πατέρες της Εκκλησίας, η Μεταμόρφωσις συνέβη σαράντα (40) μέρες προ της Σταυρώσεως, τη Μεγάλη Παρασκευή, δηλαδή κατά μήνα Φεβρουάριο, γιορτάζονταν για τούτο, πριν από το Πάσχα μέχρι τον 4ο αιώνα. Όχι όμως με τη λαμπρότητα που αναλογούσε στην εορτή, καθόσον, αυτός ο εορτασμός, δυσκολευόταν να γίνεται με την δέουσα εορταστική μορφή, λόγω της πένθιμης περιόδου της μεγάλης Τεσσαρακοστής και της νηστείας. Ύστερα, όμως, από την ημέρα των εγκαινίων του Ναού της Μεταμορφώσεως επάνω στο Όρος Θαβώρ, από την Αυτοκράτειρα αγία Ελένη, επικράτησε και καθιερώθηκε να εορτάζεται η Μεταμόρφωσις την 6ην Αυγούστου. Βεβαίως, με όλα τα εορταστικά δεδομένα που της αναλογούσαν. Αυτή η ημέρα εορτασμού της Μεταμορφώσεως, έχει να μας δώσει πολλά μηνύματα και πνευματικές προσεγγίσεις, αφού πρώτα μιλήσουμε για το μέγεθος της εορτής.

Η Εκκλησία μας, μετά από σχετική ερμηνευτική θεοφόρων Πατέρων μας, θεώρησε τη Μεταμόρφωση ως ένα σωτηριώδες γεγονός της ζωής του Χριστού, ισάξιο προς τη Γέννηση και την Ανάστασή Του. Είναι και οι τρεις αυτές εορτές που δεσπόζουν στο ετήσιο εορτολόγιο και αποτελούν τους βασικούς πνευματικούς σταθμούς της ανθρώπινης ψυχής. Προς τούτο, κατέταξε και την εορτή αυτή της Μεταμορφώσεως, στο ημερολογιακό έτος, ως το τρίτο ισάξιο εορταστικό γεγονός. Μάλιστα δε, την τοποθέτησε ανάμεσα στα δύο άλλα και σε ίση τετράμηνη περίπου χρονική απόσταση του καθενός και μεταξύ τους. Η θεία Μεταμόρφωσις τοποθετήθηκε εορτολογικά, ως εκ τούτου, στο κέντρο του διαστήματος, από το Πάσχα μέχρι τα Χριστούγεννα.

Πάλι όμως, προβάλλεται νεότερο ερώτημα, που απαιτεί κάποια συμπληρωματικά στοιχεία και πρέπει να τα παρουσιάσουμε

Ερωτάται και πάλι:

Γιατί τοποθετήθηκε ο εορτασμός την 6η Αυγούστου και ποια εορταστικά δεδομένα συνοδεύουν τον εορτασμό; Η απάντηση απαιτεί ιδιαιτέρα προσοχή.

Ακούμε με προσοχή:

  1. Επειδή είναι μεγάλη εορτή, προηγούνται και για τη θεία Μεταμόρφωση ημέρες αυστηρής νηστείας, όπως και στις άλλες δύο εορτές. Αυτό που λέμε νηστεία 15Αυγούστου, γίνεται και για την εορτή της Θεοτόκου, αλλά και για την όμοια της Μεταμορφώσεως. Είναι δύο νηστείες χωριστής αιτίας σε ενιαία ημερολογιακή διάρκεια. Επικράτησε όμως στους πιστούς, ως ενιαία η νηστεία για την Κοίμηση και Μετάσταση της Θεοτόκου, λόγω του μεγέθους της προσωπικότητα της Παναγίας μας. Ως προς την Μεταμόρφωση που γιορτάζεται ανάμεσα σε αυστηρή νηστεία, προκειμένου να εορταστεί πανηγυρικά, γίνεται γνωστό ότι, χάρη του μεγέθους της εορτής της Μεταμορφώσεως, επιτρέπεται ανάμεσα στην αυστηρή νηστεία και η κατάλυσή της, δια της Ιχθυοφαγίας, οπότε καλύπτεται και το πανηγυρικό εορταστικό χρέος των πιστών προς αυτήν.
  2. Ο εορτασμός, επιπλέον, ορίστηκε για τις 6 Αυγούστου, επειδή απέχει ακριβώς σαράντα (40) ημέρες από τη 14η Σεπτεμβρίου, κατά την οποία τιμάται και γιορτάζεται η Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Αυτή η γιορτή δε, γνωρίζουμε ότι λογαριάζεται σαν την Μεγάλη Παρασκευή. Έτσι, ισορροπεί ο εορτασμός της 6ης Αυγούστου με το κατά σαράντα ημέρες προ του Πάθους της Μ. Παρασκευής πραγματικό γεγονός και αποδίδεται η εορταστική διάθεση.
  3. Το μέγεθος και η λατρευτική σημασία της θείας Μεταμορφώσεως, για την όλη σωτηριώδη πορεία των πιστών, δείχνεται και από το γεγονός ότι έχει στο εορτολόγιό της και προεόρτιους και μεθεόρτιους ύμνους. Τούτο εμφανίζεται μόνο στις μεγάλες εορτές που σχετίζονται με τη δική μας πνευματική προκοπή και σωτηρία. Ακόμα, γιορτάζει το γεγονός η Εκκλησία μας και τις καθημερινές, προ και μετά την εορτή. Με αυτή τη γιορτή ο Χριστός, Μεταμορφώνεται και μεταμορφώνει τους πιστούς. Κατανοούμε το μέγεθος.

 

ΣΤ. Τα Μηνύματα     

Πλήθος αποκαλυπτικών, πλην όμως και διδακτικών μηνυμάτων, προσφέρει το ιστορικό γεγονός της θείας Μεταμορφώσεως του Χριστού. Τα μηνύματα αυτά με την ερμηνεία τους και την όλη προσφορά τους στο ανθρώπινο γένος, θα προσπαθήσουμε να τα αναζητήσουμε και να τα προσεγγίσουμε από τη γενικότερη διδακτική του γεγονότος, μαζί και με τη συμμετοχή των προσώπων που συνέδραμαν στο γεγονός. Πρόθεσή μας είναι η βαθύτερη κατανόηση της θείας Μεταμορφώσεως από το πλήρωμα της Εκκλησίας μας, καθόσον, είναι ένα ιστορικό γεγονός σε πρώτη προτεραιότητα για την προσωπική μας πνευματική καταξίωση.

Καταγράφουμε μερικά μηνύματα, εκ της θείας Μεταμορφώσεως:

  1. Ως πρώτο και βασικό μήνυμα, έχουμε βεβαιωμένη και σαφή την αληθινή ταυτότητα του ενανθρωπίσαντος Υιού και Λόγους του Θεού, δια της Μεταμορφώσεως. Γνωρίζουμε, ως εκ τούτου τη θεανθρώπινη ιδιότητά Του, αλλά και το πώς θα έρθει κατά τη δευτέρα παρουσία Του. Μαθαίνουμε πόσο εκτυφλωτική και γλυκιά θα είναι η δόξα Του με την οποία θα παρουσιαστεί στην παρουσία Του για την κρίση του κόσμου. Πληροφορούμαστε συγχρόνως και τη δική μας μορφή με την οποία θα ζήσουμε και θα απολαμβάνουμε τη νέα εν Χριστώ ζωή μας στη Βασιλεία του Θεού. Επιπλέον βεβαιωνόμαστε ότι είναι ο Ίδιος Θεός και Κύριος ζώντων και νεκρών.
  2. Βεβαιωτικά παρουσιάστηκε ο Ιησούς μεταμορφούμενος επί του Όρους, ότι είναι ο προαγγελθείς και αναμενόμενος Μασσίας, Χριστός Κυρίου Υιός Θεού, όπως προφητεύτηκε από όλους τους Προφήτες. Η εμφάνιση της θεότητάς Του ενώπιον των Μαθητών Του μαθεύτηκε στον κόσμο, και προανήγγελλε την αντιμετώπιση του Πάθους από αγάπη για τον άνθρωπο και ότι δια της Αναστάσεώς Του ακολουθεί η απαρχή λαμπρής περιόδου νέας ζωής.
  3. Δια της Μεταμορφώσεως, δεν έδειξε μόνο τη δόξα της Θεότητάς Του ο Θεάνθρωπος Ιησούς, αλλά και τη δόξα της ανθρώπινης φύσης. Ακτινοβολούσε εκείνη την ώρα και το ανθρώπινο σώμα και πρόσωπο, αυτό που αργότερα έπαθε, σταυρώθηκε, θάφτηκε και αναστήθηκε άφθαρτο. Παίρνουμε οι άνθρωποι το μήνυμα της δόξας και της ανθρώπινης φύσης.
  4. Όσον αφορά τη δόξα της ανθρώπινης φύσης, γνωρίζουμε επιπλέον, ότι αυτή έλαβε τη δόξα της από την κυοφορία του Ιησού από την Θεοτόκο Μητέρα Του. Τότε όμως, δεν μπορούσαν οι άνθρωποι να το συνειδητοποιήσουν αυτό, καθόσον δεν το βλέπανε τούτο με τα υλικά μάτια τους. Με τη θεία Μεταμόρφωση του Χριστού, μεταμορφώθηκαν και τα μάτια των Μαθητών και μπόρεσαν να ιδούν στην πραγματικότητα το «Άκτιστο φως» της Θεότητας. Είναι το θείο φως που προέρχεται εσωτερικά από τη θεότητα του Χριστού και όχι όπως είναι το κτιστό φως του ήλιου.
  5. Τα σημαντικότερο μήνυμα, όμως, είναι αυτό που εξέπεμψε ο ίδιος ο Χριστός. Σαν να μας έλεγε εκείνη την τώρα: «Προσέξετε και βλέπετε· όπως εγώ λάμπω, έτσι θα λάμψετε και εσείς οι άνθρωποι, οι πιστοί και αφοσιωμένοι Χριστιανοί». Όπως ακριβώς, δηλαδή, το είχε διακηρύξει εγκαίρως ο Χριστός, όταν αποκάλυπτε τις θείες αλήθειες με τη διδασκαλία Του. Δίδαξε και τούτο: «οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του Πατρός αυτών», (Ματθ. ιγ΄43), χωρίς να κατανοηθεί τότε. Με τη Μεταμόρφωσή Του πιστοποιείται και επικυρώνεται εμπειρικά ο προηγούμενος αποκαλυπτικός λόγος Του.
  6. Προσθέτω και τούτο, ως μεταγενέστερο μήνυμα, που έχει την προέλευση από τους κανόνες Γ΄ και Δ΄ των ιερών Αποστόλων και η Εκκλησία το καθιέρωσε. Πρόκειται για την προσφορά των σταφυλιών και ευλογία τούτων, κατά τον εορτασμό της Μεταμορφώσεως, όπως ερμηνεύει ο Θεόδωρος Βαλσαμών. Τούτο δε, καθόσον, επειδή το παραγόμενο κρασί από αυτά χρησιμοποιείται για την παρασκευή της θείας Κοινωνίας. Το μήνυμα τούτο τηρείται κανονικά από τον ευσεβή λαό.

Ένα τελικό συμπέρασμα από τον εορτασμό και τους συμβολισμούς της θείας Μεταμορφώσεως, έρχεται από το Όρος Θαβώρ. Από εκεί ο Τριαδικός Θεός το διακήρυξε στον κόσμο που δημιούργησε και συνέστησε τον Σωτήρα, στον κόσμο. Αυτόν που κατέλυσε το πρώτο αμάρτημα και άνοιξε πάλι τον Παράδεισο. Την Βασιλεία του Θεού επί της γης – την Εκκλησία Του – και την όμοια της «Νέας Ζωής» στον ουρανό, όπου «ήχος καθαρός εορταζόντων».

Το συμπέρασμα που οφείλουμε να κρατήσουμε, είναι:

«Ούτος εστιν ο Υιός μου ο αγαπητός· αυτού ακούετε», (Λουκά θ΄35).

Η υπακοή, αλλά και η πειθαρχία στην τήρηση του αποκαλυπτικού λόγου του Χριστού, είναι ο δρόμος προς τη σωτηρία και την κατάκτηση του «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν», για την οποία πλαστήκαμε.

Ιερά Πόλις Μεσολογγίου 24η Ιουνίου 2018
Γενέθλιον Ιωάννου Προδρόμου
Νικόλαος Σπ. Βούλγαρης
Καθηγητής Θεολογίας

Τηλ. 6972725701
e-mail: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Στις 6 Αυγούστου η Εκκλησία μας γιορτάζει την Μεταμόρφωση του Σωτήρος.

Στο Παναιτώλιο γιορτάζει το εκκλησάκι της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος (Αγία Σωτήρα) στα Αμπάρια.
Την παραμονή της γιορτής το απόγευμα θα τελεστεί πανηγυρικός εσπερινός μετ´  αρτοκλασίας και Θείου Κηρύγματος  και το πρωί του Σαββάτου 6 Αυγούστου θα τελεστεί πανηγυρική Θεία Λειτουργία.

Πηγή: panaitolionews.blogspot.gr

Σελίδα 1 από 2

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία