Αγγελίες    Επικοινωνία

Αφιέρωμα του Δ. Στεργίου για τον Χρ. Ζώγα που έφυγε από τη ζωή

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Μόλις πριν από λίγες ημέρες πληροφορήθηκα για τον θάνατο του δεύτερου, μετά τον Βασίλη Νάκα, μεγάλου ποιητή από την Παλαιομάνινα, του Χρήστου Σπύρου Ζώγα.

Δεν με ενημέρωσε κανείς για το θλιβερό αυτό γεγονός. Η επικοινωνία μας ήταν τακτική μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου. Ήταν μια ζεστή, ανθρώπινη επικοινωνία, γεμάτη από προβληματισμούς για τα ολοένα πληθυνόμενα κακώς κείμενα στη χώρα, η οποία, σε μερικές περιπτώσεις, μεταφερόταν σε στίχους, σε ποιήματα, τα οποία πάντα μού έστελνε.

Δεν γνώριζα τον Χρήστο ή, καλύτερα, δεν θυμόμουνα ότι ο (αείμνηστος κι αυτός) συμμαθητής μου στο Δημοτικό Σχολείο της Παλαιομάνινας Βασίλης είχε μικρότερο αδερφό, τον Χρήστο. Η γνωριμία και η επικοινωνία άρχισε από την κυκλοφορία του πρώτου φύλλο της εφημερίδας «Παλαιομάνινα» (Οκτώβριος-Νοέμβριος-Δεκέμβριος 2009), όταν μέσω του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου εξέφρασε τη χαρά του και τα συγχαρητήριά του για την πρωτοβουλία αυτή. Τότε μού είπε ότι είναι αδερφός του Μήτσου και του συμμαθητή μου Βασίλη Σπύρου Ζώγα.

Από τότε επικοινωνούσαμε συνεχώς με τον Χρήστο. Και ως αντίδωρο της εκτίμησης προς εμένα μού έστελνε εκπληκτικά επίκαιρα ποιήματα. Δεν ήθελε να τον αποκαλώ ποιητή, παρά μόνο στιχουργό, στιχοπλόκο. Όμως ο Χρήστος δεν ήταν μόνο ποιητής, ήταν μεγάλος ποιητής, σεμνός ποιητής. Έγραφε ποιήματα όχι για δική του ικανοποίηση, αλλά για τους άλλους και, κυρίως, σχολιάζοντας την επικαιρότητα. Ναι, ο Χρήστος ήταν ένας έμμετρος σχολιαστής της καυτής ελληνικής επικαιρότητας. Όταν έβλεπε να ποδοματούνται ιερά και όσια γινόταν… Σουρής, όταν αισθανόταν υπερήφανος για τις ρίζες γινόταν … Απόλλων, όταν τον κυρίευαν οι αναμνήσεις γινόταν ένας γλυκός … Όμηρος που έβαζε τους ήρωές του να αναζητούν και να επιθυμούν την επιστροφή τους στην Ιθάκη.

Ο Χρήστος μού έστελνε όλα αυτά τα ποιήματα, τα οποία δημοσίευα στην εφημερίδα «Παλαιομάνινα». Ως φόρο τιμής, αναδημοσιεύω στη συνέχεια, ως στέφανο, με τη μορφή ραψωδίας μερικά από αυτά εις αιωνίαν μνήμην. Θα προτάξω ένα ποίημά του προς τον γράφοντα, μιαν έμμετρη αυθόρμητη χαρά και ικανοποίηση που ένιωσε διαβάζοντας ένα άρθρο μου στην εφημερίδα «Παλαιομάνινα» για τη γιορτή του Αγίου Γεωργίου. Φυσικά, δεν δημοσιεύσα το ποίημά αυτό στην εφημερίδα, διότι ήταν μια προσωπική και όχι δημόσια αναφορά:

Μια θαυμάσια ρεαλιστική περιγραφή

Αγαπητέ Δημήτρη, με τη σπάνια πέννα, με συγκίνησε η εξαίρετη περιγραφή, της γιορτής του Αγίου Γεωργίου από σένα, καθώς κι αυτή για την παραποτάμια διαδρομή.

Απ’ τις καλύτερες είναι αναμνήσεις

των παιδικών μας χρόνων,

πώς! νοερά πίσω να μην γυρίζεις

στη μαγεία αυτών των χώρων.

 

Νοσταλγώ όμως και την αγνότητα του κόσμου,

που ίδια ήταν με την ομορφιά της φύσης ,

όλα τούτα αναλλοίωτα εντός μου,

σε μια σωστή παιδεία καταλύτης.

 

Σπουδαία επίσης η αναφορά σου

αφιέρωμα στο Ρήγα Φεραίο,

που η Ελλάδα ήταν η καρδιά του,

ο πατριωτισμός του απαντά σε κάθε ανεκδιήγητο ακραίο.

 (Αθήνα 30 Απριλίου 2011)

 

 Ελληνόβλαχος ή Καραγκούνης

(Σημείωση: Μετά τις αντιδράσεις μου στις συνεχιζόμενες πλάνες, επικίνδυνες θεωρίες και ύβρεις για τους προγόνους μας του δασκάλου Αντώνη Βασιλείου στο επίμαχο βιβλίο του, όπου χαρακτηρίζει τους Ριμένους της Ακαρνανίας ως Βλαχοκαραγκούνηδες και εξελληνισθέντες Αλβανούς, ο αείμνηστος ποιητής Χρήστος Ζώγας, διαβάζοντας όλα αυτά, ως σύγχρονος Σουρής, δημιούργησε έμμετρη απάντηση με το ακόκλουθο, υπό τον τίτλο «Ελληνόβλαχος ή Καραγκούνης», ποίημά του, με το οποίο χαρακτηρίζει το βιβλίο του κ. Βασιλείου ως «αερολόγημα»):

O Βλάχος είναι ορεσίβιος,

 ο Καραγκούνης πεδινός,

 δεν είναι οι δυο ταυτόσημοι ο (ίδιος),

 καθόλου προφανώς.

 

Ο ισχυρισμός της ταύτισης,

 λογική πρωτοφανής,

 αποκρούει το ενδιαφέρον της ανάγνωσης,

 ενός συγγράμματος, ευθύς εξ υπαρχής.

 

Δεν είν’ αυτό το πόνημα,

 έρευνας βαθιάς καρπός,

 παρά ένα αερολόγημα,

 στη γνώση δεν δίνει φως.

 

Ως αναγνώστες δικαιούμεθα,

 γνώμη να έχουμε σαφώς,

 άλλωστε διερωτώμεθα,

 της ανάγνωσης ποίος ο σκοπός.

 

Κι ορθή γνώμη σχηματίζεται,

 δια της πειθούς,

 όταν η δεύτερη στηρίζεται,

 ακραιφνώς επί του αληθούς.

 

Αλλιώς καταδικάζεται,

 ως προσωρινή,

 στην πορεία χάνεται,

 δεν έχει πια ζωή.

 

Και το καινούργιο σύγγραμμα,

 που διαφημίζεται φρονώ,

 από τα ολισθήματα,

 θα πέσει στο κενό.

 

Το καπνομάζεμα

(Σημείωση: Και το παρακάτω ποίημα, με εκπληκτικούς στίχους , υπό τον τίτλο «Το καπνομάζεμα», του ταλαντούχου ποιητή Χρήστου Ζώγα δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Παλαιομάνινα» )

 Απ’ τ’ άγρια χαράματα,

με την Πούλια οδηγό

και ταχύ το βάδισμα,

για του καπνού το μάζεμα

ξυπνούσαν στο χωριό.

 

Πριν βγει ο ήλιος και ζεστάνει

το καπνόφυλλο γιατί,

τη φρεσκάδα όταν χάνει,

μαραμένο το κοτσάνι,

δύσκολο ήταν να κοπεί.

 

Πριν απ’ τα χαράματα

με το φως του φεγγαριού,

σα μηχανή τα δάχτυλα

κόβανε στο μάζεμα

τα φύλλα του καπνού.

 

Κι έβγαινε ήχος ρυθμικός

στη σιγαλιά της νύχτας,

μαζί ακούγονταν κι αυτός

του γρύλλου ο ερωτικός,

του τριζονιού, κατά της νύστας.

 

Άντε να βελονιαστεί

συνήθως ένα ένα,

καλά ν’ αρμαθιαστεί,

με μόχθο κοντολογίς πολύ,

έφθανες στο τέρμα.

 

Καταμεσής, την άνοιξη

κι όλο το καλοκαίρι,

η έγνοια κει αδιάκοπη,

με το άγχος η εξέλιξη,

στο τέλος τι θα φέρει.

 

Που θα’ ρχόταν ο μεσίτης

να κοιτάξ’ να εκτιμήσει,

ο μεσάζων ο αγύρτης,

τη σοδειά αν θα πουλήσεις,

με τιμή, που κείνος θα ορίσει.

 

«Η Ακαρνανία»

 Του Αργυροδίνη Αχελώου δυτικά

μέχρι τις ακτές του Ιονίου,

στη γη των Ακαρνάνων κάποιος περπατά,

θεατής ποικιλόμορφου τοπίου.

 

Δύσβατα, στις κορφές σχεδόν γυμνά

τα δικά της τ’Ακαρνανικά δεσπόζουν όρη,

με την εικόνα ν’αλλάζει ξαφνικά

στις παρυφές, με πράσινο βοσκολίβαδα και χλόη.

 

Βόρεια απ’το Άκτιο αρχινά,

τη Βόνιτσα, Αλυζία, Αμφιλοχία,

στο άλλο άκρο της προχωρώντας χαμηλά,

στων Οινιάδων φθάνουμε την Πολιτεία.

 

Στου Ασπροπόταμου τις εκβολές

με τη χλωρίδα και πανίδα,

όπου οι νήσοι Εχινάδες δεν απέχουνε κι αυτές,

στο οικοσύστημα στολίδια.

 

Απέραντοι υδρότοποι ενδημικά υδρόβια πουλιά

στις θαμνώδεις αμμοθίνες ζούνε,

από την εποχή του «Ολοκαίνου» διαχρονικά,

αλκυόνες στις όχθες, στο Δέλτα πετούνε.

 

Αλλά και ενδιάμεσα της διαδρομής,

αξιόλογα μνημεία θενα δούμε,

στη «Μητρόπολη» στην αρχαία «Σαυρία» ευθύς,

στην εμπασιά της Παλαιομάνινας αν βρεθούμε.

 

Ακαρνανία χώρα των πολεμιστών,

αψηφώντας τον κίνδυνο στη μάχη,

των σιδεροφορούντων ανδρών,

ηρώων κλεφτών κι αρματωλών

στην πρώτη γραμμή με τον Καραϊσκάκη.

 (Αθήνα 31 Ιουλίου 2011)

 

Η συγκομιδή του βελανιδιού

 Προτού η μέρα καλά να χαράξει

το χωριό βρισκόταν ήδη στο πόδι,

βελανίδι με δροσιά να τινάξει

πριν το λιοπύρι γερά να φουντώσει.

 

Όλα τα δένδρα σχεδόν μετρημένα

τεμάχιο του όλου είχ’ο καθένας,

αρμονικά μ’επεισόδιο κανένα

μόνο με Ζαβιτσάνους, καβγάς συνέβη ένας.

 

Κάποιοι ήταν σωστοί ακροβάτες

στο δένδρο σαν να’ταν στο χώμα πατούσαν,

στων κλαδιών μπορούσαν,έως τις άκρες

να φθάσουν, πολλές φορές τραγουδούσαν.

 

Στο μάζεμα ο κόπος μάλλον πιο λίγος

το μόνο εμπόδιο θα λέγαμ’εδώ,

η φλομίδα κι ο άγριος πρίνος

η φυλλωσιά του κεντρί κοφτερό.

 

Στο τέλος ερχόταν μία η άλλη

το χρέος βραχνάς ποτέ κερδισμένος,

δράμι γινόταν η οκά στον μπακάλη

κι όμως ήσουν ευχαριστημένος.

Κουφός Βασίλης

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία