Αγγελίες    Επικοινωνία

ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ

Στο πλαίσιο του δημοσίου διαλόγου που διεξάγεται με θέμα τη συγχώνευση του Τ.Ε.Ι. Δυτικής Ελλάδας με άλλα ακαδημαϊκά Ιδρύματα, η Συνέλευση του Τμήματος Μηχανικών Πληροφορικής Τ.Ε. του Τ.Ε.Ι. Δυτικής Ελλάδας σε συνεδρίασή της τη Δευτέρα 8 Απριλίου 2019 συζήτησε το θέμα και κατέληξε στο ακόλουθο ψήφισμα:

Το Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής Τ.Ε. διαθέτει ένα σύγχρονο πρόγραμμα σπουδών που οδηγεί σε υψηλή απορρόφηση των αποφοίτων του στην αγορά εργασίας, ένα καινοτόμο πρόγραμμα μεταπτυχιακών σπουδών υψηλής ζήτησης και είναι επαρκώς στελεχωμένο με ακαδημαϊκό και διοικητικό προσωπικό. Βασικοί ανασταλτικοί παράγοντες στην εκπλήρωση της ακαδημαϊκής αποστολής του Τμήματος, είναι:

Η απομόνωσή του μακριά από το «οικοσύστημα» του Ιδρύματος, γεγονός που δυσκολεύει τις ακαδημαϊκές και ερευνητικές συνέργειες με τις άλλες ακαδημαϊκές μονάδες του Ιδρύματος αλλά και την πρόσβαση των φοιτητών, και

Οι εγκαταστάσεις του σε πεπαλαιωμένα και μη-συντηρημένα κτήρια, εξαιτίας των οποίων όλοι οι χώροι διδασκαλίας και εργαστηρίων του Τμήματος είναι ακατάλληλοι για διδακτήρια τριτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Λαμβάνοντας υπόψη τα παραπάνω αλλά και το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Παιδείας που προβλέπει την ενσωμάτωση της Σχολής Τεχνολογικών Εφαρμογών του Τ.Ε.Ι. Δυτικής Ελλάδας στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου με έδρα την Πάτρα, η Συνέλευση του Τμήματος ως αρμόδιο ακαδημαϊκό όργανο και με σκοπό την εκπλήρωση της ακαδημαϊκής αποστολής του Τμήματος και την παροχή εκπαιδευτικών υπηρεσιών υψηλού επιπέδου προς τους φοιτητές του:

Δηλώνει ότι συμφωνεί με τη συγχώνευση του Τμήματος με το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών Τ.Ε. και την από κοινού δημιουργία Τμήματος Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Μηχανικών Υπολογιστών εντός της Σχολής Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, με έδρα την Πάτρα.

Ζητά την άμεση μετακίνηση του Τμήματος στο κεντρικό συγκρότημα (campus) της Σχολής στην Πάτρα, προκειμένου να εξυπηρετηθούν οι ανάγκες του νέου Τμήματος και η ποιοτική ολοκλήρωση των σπουδών των υπαρχόντων φοιτητών.

Επιπλέον όσων προτείνονται στο σχέδιο νόμου προτείνει τις ακόλουθες βελτιώσεις:

Να εξασφαλιστεί η ομαλή και αδιάλειπτη συνέχιση του Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών του Τμήματος, καθώς πρόκειται για ένα σύγχρονο πρόγραμμα με καινοτόμα εκπαιδευτικά αντικείμενα εξειδίκευσης και ιδιαίτερα υψηλή ζήτηση (ενδεικτικά αναφέρεται ότι στον τρέχοντα κύκλο σπουδών δέχθηκε τριπλάσιο αριθμό αιτήσεων από τις προσφερόμενες θέσεις).

Να εξασφαλιστεί επαρκές διοικητικό προσωπικό για την υποστήριξη των κεντρικών λειτουργιών της Ιδρύματος και της Σχολής Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου, όπως παράρτημα Τεχνικής Υπηρεσίας για τη συντήρηση των κτηριακών και εργαστηριακών υποδομών, παράρτημα Ε.Λ.Κ.Ε. για τη διαχείριση των ερευνητικών προγραμμάτων του Τμήματός μας, αλλά και της Σχολής γενικότερα.

Να παραχωρηθούν κατά κυριότητα στη Σχολή Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου οι αναγκαίες κτηριακές υποδομές τόσο για την υποστήριξη των σημερινών αναγκών της όσο και για την περαιτέρω ανάπτυξή της, όπως τα κτήρια για τη στέγαση των Τμημάτων της Σχολής, το Συνεδριακό Κέντρο, η Βιβλιοθήκη, η Φοιτητική Εστία, το γυμναστήριο και το εστιατόριο των φοιτητών.

Η έδρα της Σχολής Μηχανικών να βρίσκεται στην Πάτρα, καθώς στην Πάτρα εδρεύουν τα τρία (3) Τμήματα της Σχολής, δηλαδή οι περισσότεροι φοιτητές, καθηγητές και διοικητικό προσωπικό.

Να δοθεί η δυνατότητα στους υπάρχοντες φοιτητές του Τμήματος να επιλέξουν αν θα λάβουν το πτυχίο του νέου Τμήματος, κατά αναλογία άλλων συγχωνεύσεων.

Tα μέλη της Συνέλευσης
Ταμπακάς Βασίλειος, Καθηγητής – Πρόεδρος Τμήματος
Αλεφραγκής Παναγιώτης, Επίκ.Καθηγητής
Βώρος Νίκος , Αν. Καθηγητής
Δρόσος Λάμπρος, Καθηγητής
Ζαχαράκης Ιωάννης, Καθηγητής
Κίτσος Παρασκευάς, Αν. Καθηγητής
Κούγιας Ιωάννης, Καθηγητής
Κούτρας Αθανάσιος, Επίκ. Καθηγητής
Παρασκευάς Μιχαήλ, Αν. Καθηγητής
Συρμακέσης Σπυρίδων, Καθηγητής – Αν. Πρύτανης ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας
Τσακνάκης Ιωάννης, Αν. Καθηγητής
Τζήμας Ιωάννης, Αν. Καθηγητής
Τριανταφύλλου Βασίλειος, Καθηγητής – Πρύτανης ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας
Χριστοδούλου Σωτήριος, Λέκτορας
Τιμπιλής Δημήτριος, ΕΤΕΠ
Σπουρνιάς Αλέξανδρος, Εκπρ.ΠΜΣ

Μετά την πρόταση του Υπουργού Παιδείας να καταργήσει το Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ που στεγάζεται στο Αντίρριο, συνήλθε  Τετάρτη 27 Μαρτίου 2019 το Κεντρικό Συμβούλιο της Ο.ΣΥ.Ν και αποφάσισε να στηρίξει το παρακάτω ψήφισμα που ενέκρινε ομόφωνα το Δημοτικό Συμβούλιο του Δήμου Ναυπακτίας που συγκλήθηκε εκτάκτως την Κυριακή 24 Μαρτίου με μοναδικό θέμα συζήτησης την παραμονή του τμήματος ΤΕΙ στην Ναύπακτο.

Το ψήφισμα
 
1. Το Δημοτικό συμβούλιο εκφράζει την αντίθεσή του στην πρόταση του υπουργού παιδείας να καταργήσει το Τμήμα Μηχανικών Πληροφορικής του ΤΕΙ Δυτικής Ελλάδας που στεγάζεται στο Αντίρριο.
2. Το Τμήμα θεωρείται από τα πλέον επιτυχημένα και κατά συνέπεια η κατάργησή του και η μετακίνησή του δεν εξυπηρετεί εκπαιδευτικούς σκοπούς.
3. Στηρίζουμε το αίτημα για ίδρυση πανεπιστημίου στην Αιτωλ/νία.
4. Να ληφθούν μέτρα για τη δημιουργία μόνιμων εγκαταστάσεων στη Ναύπακτο.
5. Ο Δήμος και η επιτροπή για το ΤΕΙ να διοργανώσουν για τις κινητοποιήσεις και την αντίδραση της κοινωνίας για την αδικία που γίνεται σε βάρος του δήμου μας.
6. Στις θέσεις του δήμου προσθέτουμε την ομόφωνη απόφαση της Συνέλευσης του τμήματος ΤΕΙ για την παραμονή του στη Ναύπακτο.

Για το Κεντρικό Συμβούλιο της Ο.ΣΥ.Ν.
Η Πρόεδρος
Δήμητρα Δημαδάμα
Η Γραμματέας
Πια Ιωάννα

Το Δημοτικό Συμβούλιο Αγρινίου αφού συνήλθε σε κατεπείγουσα συνεδρίαση, την Τετάρτη 3 Απριλίου 2019, με θέμα: «Περί της έκδοσης ψηφίσματος κατόπιν του αγγέλματος του θανάτου του Δημήτρη Παπαποστόλου» εξέφρασε την θλίψη για τον χαμό μιας εξέχουσας προσωπικότητα του Αγρινίου, που υπηρέτησε με ήθος και συνέπεια την τέχνη του και το κοινό καλό.

Το Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε παμψηφεί την έκδοση του κάτωθι ψηφίσματος:

Εκφράζει τα ειλικρινή και θερμά συλλυπητήρια του Δημάρχου και των Μελών του Δημοτικού Συμβουλίου.

Να κατατεθεί στεφάνι εκ μέρους του Δημάρχου Αγρινίου και του Δημοτικού Συμβουλίου.

Να αποδοθούν τιμές από την Φιλαρμονική του Δήμου Αγρινίου.

Την ανάληψη δαπανών από το Δήμο Αγρινίου, για τον δωρεάν ενταφιασμό του στον τάφο του πατρός του Αθανασίου Παπαποστόλου, στο κοιμητήριο Αγίου Γεωργίου Αγρινίου.

Ο Δήμαρχος Αγρινίου Γιώργος Παπαναστασίου θα παραστεί στη νεκρώσιμη ακολουθία στο Ι .Ν. Αγίου Νικολάου Χαλανδρίου και θα εκφωνήσει τον επικήδειο λόγο.

Η Φιλαρμονική Ορχήστρα του Δήμου Αγρινίου θα αποδώσει τιμές στο Δημοτικό Κοιμητήριο Αγρινίου.

ΑΠΟ ΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΤΥΠΟΥ

Το Β΄ Πανναυπακτιακό Αναπτυξιακό Συνέδριο που συνδιοργανώθηκε από την Ομοσπονδία Συλλόγων Ναυπακτίας, την Περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας και τον Δήμο Ναυπακτίας με την συνεργασία και αρωγή των μαζικών ναυπακτιακών και άλλων φορέων και πραγματοποιήθηκε στη Ναύπακτο 1 – 2 Μαρτίου 2019, διαπιστώνοντας ότι παρά τα μεγάλα βήματα τα οποία έχουν γίνει από τον Νοέμβρη του 1988 που έγινε το Α΄ Πανναυπακτιακό Αναπτυξιακό Συνέδριο, υπάρχουν ακόμα πολλές δυνατότητες και ευοίωνες προοπτικές για μια συνολικότερη ανάπτυξη

ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ

Καλεί την πολιτεία να παράσχει αμέριστη οικονομική και επιστημονική βοήθεια για τη λύση των χρόνιων προβλημάτων του Δήμου μας.

Πιστεύει ότι η Ναυπακτία λόγω του ανάγλυφου και των φυσικών καλλονών της μπορεί με βασικό εργαλείο τον τουρισμό σε όλες τις εκφάνσεις του να γίνει πρότυπο αναπτυξιακής πορείας .
Τούτο βεβαίως προϋποθέτει ένα ικανοποιητικό και ασφαλτοστρωμένο οδικό δίκτυο καθώς και έργα υποδομής που θα συμβάλλουν στην βελτίωση της ποιότητας ζωής και θα σταματήσουν την ερήμωση.

Επισημαίνει τις δυνατότητες ανάπτυξης της κτηνοτροφίας και γεωργίας σε νέα παραγωγικά προϊόντα καθώς και των άλλων παραγωγικών τομέων σε μικρότερη κλίμακα.

Θεωρεί ότι ο Πολιτισμός και η Παιδεία σ΄ όλο το εύρος τους, λόγω των πολλών αρχαιολογικών μνημείων όλων των εποχών, των πέτρινων γεφυριών, των νερόμυλων, των μονοπατιών και των ιστορικών τεκμηρίων της Ναυπάκτου και ολόκληρης της Ναυπακτίας, των σχολικών μονάδων και του Τμήματος Τ.Ε.Ι. , των δραστήριων επιστημονικών και πολιτιστικών σωματείων, μπορεί να αποτελέσουν μοχλό ανάπτυξης.
Η οργάνωση ενός Μουσείου Ιστορίας της πόλης θεωρείται επιβεβλημένη.

Αναγνωρίζει τον κυρίαρχο ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης και την θεωρεί ως ένα από τους κυριότερους πόλους ανάπτυξης.

Τονίζει τη σημασία του πατριδοτοπικού κινήματος, μέτοικου και απόδημου, για την ανάπτυξη της Ναυπακτίας.

Δηλώνει ότι η ανάπτυξη της Ναυπακτίας σ΄ όλους τους τομείς θα είναι αποτέλεσμα στενής συνεργασίας πολιτείας, Ο.Τ.Α., μαζικών φορέων και ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Η ευαισθητοποίηση , η επαγρύπνηση και κινητοποίηση του Ναυπακτίτη και των συλλογικών Ναυπακτιακών οργάνων είναι ο ασφαλής δρόμος που θα οδηγήσει στην ανάπτυξη.

Διακηρύσσει ότι θα καταβληθεί συστηματική και συντονισμένη από όλους τους φορείς προσπάθεια προς όλες τις κατευθύνσεις για την πραγματοποίηση των πορισμάτων του Συνεδρίου. Εγκρίνει τη σύσταση συντονιστικού οργάνου με συνεργασία της Ομοσπονδίας Συλλόγων Ναυπακτίας, των Ο.Τ.Α. και των συλλογικών και κοινωνικών φορέων, για την προώθηση της λύσης των προβλημάτων , όπως καταγράφηκαν και αναλύθηκαν στο Συνέδριο.

Εκφράζει την ευχή να γίνει το Συνέδριο αφετηρία για την παραπέρα ανάπτυξη της Ναυπακτίας, να εδραιωθεί στη συνείδηση του Ναυπακτίτη ως εργαλείο ανάπτυξης και καταστεί μόνιμος θεσμός.

«Αν ο κ. Σκουρλέτης διαθέτει πολιτικό ήθος οφείλει να παραιτηθεί » δηλώνει ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ Γιώργος Πατούλης μετά την τροπολογία που κατέθεσαν χθες το βράδυ 16 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ η οποία προβλέπει ότι ο α΄ γύρος των δημοτικών και περιφερειακών εκλογών θα πραγματοποιηθεί στις 19 Μαΐου 2019 και ο β΄ στις 26 Μαΐου μαζί με τις ευρωεκλογές.

«Εδώ και μήνες η Κ.Ε.Δ.Ε. έχει επισημάνει ότι ο «Κλεισθένης» έχει έναν και μόνο στόχο, την εξυπηρέτηση των εκλογικών συμφερόντων της Κυβέρνησης», αναφέρει ο κ. Πατούλης.

«Ποτέ δεν ήταν προτεραιότητα για το Υπουργείο Εσωτερικών και τον κ. Σκουρλέτη η προώθηση μιας ουσιαστικής μεταρρύθμισης στη λειτουργία του Κράτους, προς όφελος των πολιτών.

Πρώτα και πάνω από όλα, έβαζαν το συμφέρον του κόμματος. Γι αυτό άλλαξαν το εκλογικό σύστημα των αυτοδιοικητικών εκλογών. Για να διαλύσουν έναν θεσμό που δεν μπορούν να ελέγξουν. Γι αυτό μείωσαν την θητεία των αιρετών από τα 5 στα 4 χρόνια κι άλλαξαν την ημερομηνία των εκλογών για τον Οκτώβριο του 2019.

Και γι αυτό τώρα, που άλλαξε ο εκλογικός τους σχεδιασμός, φέρνουν νέα τροπολογία 16 βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ, για ταυτόχρονη διεξαγωγή των επόμενων αυτοδιοικητικών εκλογών με τις ευρωεκλογές. Οι «μάσκες έπεσαν» χτες το βράδυ», καταλήγει ο πρόεδρος της ΚΕΔΕ και συνεχίζει: «Κι αυτός που κυριολεκτικά εκτίθεται είναι ο κ. Σκουρλέτης, ο οποίος «διερρήγνυε τα ιμάτιά του» τις προηγούμενες εβδομάδες για την ανάγκη να αποσυνδεθεί από τις ευρωεκλογές το διακύβευμα των αυτοδιοικητικών εκλογών.

Εύλογα αναρωτιόμαστε: Το πίστευε πραγματικά αυτό, ή έπαιζε θέατρο; Δεν αποτελεί δικαιολογία γι΄ αυτόν το γεγονός ότι η πρωτοβουλία για την προώθηση της τροπολογίας αποτελεί επιλογή του ίδιου του Πρωθυπουργού. Το αποτέλεσμα είναι το ίδιο.

Η Αυτοδιοίκηση και οι τοπικές κοινωνίες για μια ακόμη φορά, πληρώνουν τις επιλογές ενός συστήματος εξουσίας, που βάζει πάνω από το εθνικό, το κομματικό συμφέρον.

Για να εξυπηρετήσουν κομματικά συμφέροντα, διαλύουν τους Δήμους, το Κράτος, τις ζωές μας.

Αν η κατάθεση της τροπολογίας έγινε εις γνώση του, τότε όλο το προηγούμενο διάστημα υποκρινόταν, κοροϊδεύοντας συστηματικά την αυτοδιοίκηση και την κοινή γνώμη.

Αν όμως η κατάθεση της τροπολογίας έγινε χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του, τότε έχει μόνο μια επιλογή. Να μην ψηφίσει την τροπολογία και να παραιτηθεί από Υπουργός Εσωτερικών. Μόνον έτσι θα αποδείξει ότι διαθέτει πολιτικό ήθος».


 Γ. ΣΓΟΥΡΟΣ: «Το ράβε ξήλωνε πρέπει να σταματήσει»

«Σε κανένα σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος έναν χρόνο πριν από τις αυτοδιοικητικές εκλογές δεν θα ήταν ακόμη ανοικτός ο χρόνος και ο τρόπος διεξαγωγής τους» αναφέρει με αφορμή την ίδια τροπολογία ο Γιάννης Σγουρός, επικεφαλής της παράταξης «Αττική».
 

«Σε κανένα σοβαρό ευρωπαϊκό κράτος, αναφέρει ο κ. Σγουρός, δεν θα συζητούνταν, καν το ενδεχόμενο, η θητεία ενός δημάρχου ή περιφερειάρχη να είναι τη μία τριάμισι και την άλλη πεντέμισι χρόνια, ξεπερνώντας ακόμη και αυτή του Προέδρου της Δημοκρατίας.

Δυστυχώς, εδώ και χρόνια στην χώρα μας οι περισσότερες κυβερνήσεις επιδιώκουν να φέρουν τις αυτοδιοικητικές εκλογές στα μέτρα τους.

Το ίδιο πράττει και η σημερινή υψώνοντας σημαία ευκαιρίας για να ικανοποιήσει συγκυριακές πολιτικές σκοπιμότητες, όπως εν προκειμένω με την καταστροφική επιλογή της απλής αναλογικής και με τα μπρος πίσω με τον χρόνο των εκλογών.

Αυτό το ράβε ξήλωνε πρέπει επιτέλους να σταματήσει.

Το ίδιο και η πασαρέλα των κομματικών υποψηφίων, που με την πρώτη ευκαιρία την κάνουν για την Βουλή, αφήνοντας ακέφαλες τις παρατάξεις τους και ανύπαρκτο τον αντιπολιτευτικό λόγο.

Η αυτοδιοίκηση είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να αντιμετωπίζεται με τέτοια προχειρότητα».

Εκτακτη γενική συνέλευση συγκαλεί το μεσημέρι της Πέμπτης η ΚΕΔΕ, ενόψει της ψήφισης του νομοσχεδίου του υπ. Εσωτερικών, «Κλεισθένης Ι». Στη συνέχεια όλοι οι αιρετοί θα μεταβούν στη Βουλή.

 

Πηγή: tovima.gr

Τα γεγονότα είναι πολλά και πεισματάρικα για να τα αγνοήσουμε. Η φιλελεύθερη συναίνεση που κυριάρχησε στη Δύση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κλυδωνίζεται. Η Δύση δεν βρίσκεται στο 2007, παρότι οι άρχουσες ελίτ έχουν την τάση να διαβάζουν τα γεγονότα λες και βρισκόμαστε πριν την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης. Γι’ αυτό και συνήθως διαψεύδονται, γεγονός που τραυματίζει την αξιοπιστία τους. Δεν τους είναι, άλλωστε, εύκολο να χωνέψουν το γεγονός ότι το μέχρι πριν μερικά χρόνια χειραγωγημένο ακροατήριό τους έχει περιέλθει σε κατάσταση εκλογικής ημιανταρσίας. Η αντισυστημική ψήφος στην Ιταλία το αποδεικνύει.

Η αντισυστημική ψήφος συνήθως είναι βουβή. Ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Ειδικά όταν προέρχεται από μικρομεσαίους νοικοκυραίους με μάλλον συντηρητική ιδεολογία που δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν πολιτικό θόρυβο, όπως οι δεδηλωμένοι αριστεροί και οι αμφισβητίες των κοινωνικών κινημάτων. Πριν 12 χρόνια θα ήταν αδιανόητο ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικούσε με αξιώσεις το χρίσμα των Δημοκρατικών από την Κλίντον. Και βεβαίως θα ήταν αδιανόητο ένας τύπος όπως ο Τραμπ να είχε εκλεγεί πρόεδρος.

Θα είχε μικρότερη σημασία εάν επρόκειτο για αμερικανική ιδιαιτερότητα. Πρόκειται, όμως, για φαινόμενο που απλώνεται σ’ όλη σχεδόν τη Δύση. Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από την ίδια μήτρα που τροφοδοτεί και την Ακροδεξιά και κάποια αριστερά ή ιδιότυπα κόμματα, τα οποία αλλάζουν τον παραδοσιακό πολιτικό χάρτη στη Δύση.

Με αριστερό ή ακροδεξιό πρόσημο

Στην Ελλάδα των Μνημονίων η εκλογική επιρροή του άλλοτε πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η ΝΔ αγωνίζεται να φθάσει το ποσοστό που έπαιρνε όταν υφίστατο βαριά ήττα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μια ζωή αγωνιζόταν να υπερβεί το 3% για να εισέλθει στη Βουλή, αναδείχθηκε δύο φορές πρώτο κόμμα και κυβερνά. Η Χρυσή Αυγή, που έπαιρνε 0,3%, σήμερα είναι σταθερά τρίτο κόμμα, παρά το γεγονός ότι η ηγεσία της είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Στην Αυστρία με την μακρά σοσιαλδημοκρατική παράδοση ο ακροδεξιός υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας έχασε μόλις και μετά βίας. Πιθανόν, μάλιστα, να κέρδιζε εάν απέναντί του δεν ήταν ένας οικολόγος υποψήφιος με αντισυστημικό προφίλ. Από δε τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές προέκυψε κυβέρνηση συνασπισμού μίας σκληρής Δεξιάς με την Ακροδεξιά. Στη Γαλλία χρειάσθηκε οι άρχουσες ελίτ να ρίξουν τα ρέστα τους στον άφθαρτο Μακρόν για να ανασχέσουν τη Λεπέν. Την ίδια στιγμή είδαμε τον σχεδόν μοναχικό καβαλάρη αριστερό Μελανσόν να αποσπά στον πρώτο γύρο εντυπωσιακό ποσοστό.

Από το πουθενά έχουν γίνει κεντρικοί πολιτικοί παίκτες στην Ισπανία το αριστερό κίνημα Ποδέμος και στη χώρα της Μέρκελ το ξενοφοβικό και ευρωσκεπτικιστικό κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία”. Στην Ολλανδία η ακροδεξιά του Βίλντερς δεν κέρδισε την πρωτιά, αλλά ενίσχυσε τη δύναμή της. Σημαντικές εκλογικές επιδόσεις σημειώνουν ξενοφοβικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα και σε αρκετές ακόμα βορειοευρωπαϊκές χώρες.

Τους τελευταίους μήνες σ’ αυτό το σήριαλ πρωταγωνιστεί η Ιταλία. Τα όσα συμβαίνουν στη γειτονική χώρα δεν ήταν καθόλου κεραυνός εν αιθρία. Η τάση ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Στην άλλοτε πρωταθλήτρια του ευρωπαϊσμού ο ευρωπαϊστής Ρέντζι έχασε με διαφορά το δημοψήφισμα και υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Αν και το δημοψήφισμα αφορούσε σε συνταγματικά θέματα, έστειλε ένα ευρύτερο πολιτικό μήνυμα και κυρίως ένα μήνυμα για τη θέση της Ιταλίας στην Ευρωζώνη.

Πριν τις τελευταίες εκλογές, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι τα δύο κόμματα που είχαν δυναμική ήταν το ιδιότυπο Κίνημα των 5 Αστέρων και η Λέγκα. Και τα δύο είχαν κοινό παρονομαστή όχι έναν βρετανικού τύπου ευρωσκεπτικισμό, αλλά την αντίθεση στη μετάλλαξη της ΕΕ, σ’ αυτό που κωδικά αποκαλείται «γερμανική Ευρώπη». Από εκεί προκύπτει και η έντονη επιφύλαξή τους για το ευρώ κι όχι από αυτή καθ’ αυτή την ύπαρξη κοινού νομίσματος.

Οι φιλελεύθεροι αυτοϋπονομεύθηκαν

Το συμπέρασμα είναι ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της (νεο)φιλελεύθερης συναίνεσης (Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά) αμφισβητείται. Τα μικρομεσαία στρώματα, που αρχίζουν να στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιου είδους ιδεολογικό ιό που τα ωθεί προς τα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του Δυτικού Κόσμου.

Ο πολιτικός χάρτης των δυτικών χωρών αλλάζει περισσότερο ή λιγότερο, λόγω των τεκτονικών αλλαγών που προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες όχι μόνο η οικονομική κρίση του 2008, αλλά και η παγκοσμιοποίηση. Η παρόξυνση της ανισοκατανομής του πλούτου και η μετανάστευση της παραγωγής σε αναδυόμενες βιομηχανικές χώρες συμπιέζουν οικονομικά και κοινωνικά τη μεσαία τάξη και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Η αντανάκλαση αυτής της συμπίεσης στο πολιτικό-κομματικό επίπεδο ροκανίζει την πολιτική ηγεμονία της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς.

Και οι δύο αυτές παρατάξεις εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, οι ηγεσίες τους λειτούργησαν σαν όχημα και για την παγκοσμιοποίηση και κατ’ επέκτασιν συνέκλιναν στην εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Με άλλα λόγια, είναι οι ίδιες που υπονόμευσαν την ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία της (νεο)φιλελεύθερης συναίνεσης.

Η προσχώρησή τους στο νεοφιλελευθερισμό έλαβε χώρα παραλλήλως με την “υπαλληλοποίησή” τους, με το γεγονός ότι υπηρέτησαν και υπηρετούν την απληστία της ολιγαρχίας του χρήματος. Σύμφωνα με τους New York Times, στην οκταετία του Κλίντον στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στη οκταετία του Μπους (2000-08) το 45% έγινε 65% και στην οκταετία του Ομπάμα εκτοξεύθηκε στο 93%! Οι επιλογές τους είχαν ως αποτέλεσμα να υποσκάψουν την ευημερία της μεσαίας τάξης που αποτελεί το πολιτικοεκλογικό ακροατήριό τους. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που στηρίζονται πολιτικά-εκλογικά.

Αυτό δεν φάνηκε αμέσως, επειδή για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό. Με την κρίση, όμως, η πραγματικότητα αναδύθηκε στην επιφάνεια. Είναι τότε που για λόγους δημοσιονομικής ισορροπίας επεβλήθη το δόγμα της λιτότητας και η αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ η ολιγαρχία του χρήματος το έχει παραξηλώσει. Για την ακρίβεια, με κυνισμό αποδομεί τα κοινωνικά αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη.

Η εκλογική εξέγερση των μικρομεσαίων

Μεγάλο τμήμα των παραδοσιακών μεσαίων τάξεων δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να διατηρήσει το επίπεδο ευημερίας, ενώ τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα δυσκολεύονται να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το “τρένο” μικρομεσαίους νοικοκυραίους, ειδικά μικρομεσαίους επιχειρηματίες και βεβαίως την παραδοσιακή εργατική τάξη που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση.

Αυτό φάνηκε καθαρά και στο βρετανικό δημοψήφισμα και στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές και στην Ιταλία. Η ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού (νεο)φιλελευθερισμού και που είναι μέσα στο “τρένο” της παγκοσμιοποίησης ψήφισαν φανατικά υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ και στις ΗΠΑ υπέρ της Χίλαρι Κλίντον. Η εκλογική νίκη των Πέντε Αστεριών και της Λέγκας οφείλεται στο γεγονός ότι ύψωσαν αντισυστημική σημαία, η οποία με τη σειρά της προσέλκυσε μαζικά πιεζόμενα μικρομεσαία στρώματα. Πιεζόμενα και οικονομικά, αλλά και λόγω της παράνομης μετανάστευσης.

Οι λόγοι που η ρητορική του Τραμπ βρήκε τόσο μεγάλο αντίκρισμα στο εκλογικό σώμα είναι ότι έθιξε ζητήματα που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές. Όταν αναρωτιόταν γιατί το iphone να φτιάχνεται στην Κίνα και όχι στις ΗΠΑ άνοιγαν τα αυτιά δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Ήταν προεκλογικό “πυρηνικό” όπλο η υπόσχεσή του ότι θα επιβάλλει δασμούς 35% στα εισαγόμενα για να υποχρεώσει σε επαναπατρισμό τις αμερικανικές επιχειρήσεις, που έχουν μεταφέρει τα εργοστάσιά τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους και ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων.

Το ίδιο άνοιξε τα αυτιά εκατομμυρίων Ιταλών η ρητορική των δύο νικητών για επενδύσεις με σκοπό τον τερματισμό της αποβιομηχάνισης, για στήριξη των χαμηλών εισοδηματικών στρωμάτων και βεβαίως για αντιπαράθεση με τη γερμανική Ευρώπη. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική κυρίως της Λέγκας για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του παράνομου μεταναστευτικού ρεύματος.

Χάνεται ο έλεγχος

Η μαζική είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που ήδη νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή. Όπως σαν απειλή βιώνονται και οι διάφορες κοινωνικές παρενέργειες της παράνομης μετανάστευσης. Εκδηλώνεται ως αντίδραση στο επώδυνο σήμερα ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες και μία τάση παλινδρόμησης στο εθνικό κράτος.

Όσο οι άρχουσες ελίτ συνειδητοποιούν ότι χάνουν τον πολιτικό έλεγχο μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας τόσο καταφεύγουν με αντιδημοκρατικές πρακτικές. Σερβίρουν νέου τύπου “αριστοκρατικές” αντιλήψεις, με σκοπό να αμφισβητήσουν την ικανότητα του λαού να αποφασίζει για κρίσιμα ζητήματα. Το είδαμε στην περίπτωση του Brexit, το ξαναείδαμε με την εκλογή Τραμπ. Και το ξαναβλέπουμε τώρα στην Ιταλία. Στην Ιταλία, μάλιστα, οι άρχουσες ελίτ δεν περιορίσθηκαν σε λόγια. Ο πρόεδρος Ματαρέλα ουσιαστικά αμφισβήτησε το δικαίωμα των δύο νικητών της κάλπης να ορίσουν υπουργό Οικονομικών της επιλογής τους, δηλαδή να ασκήσουν την πολιτική, για την οποία τους ψήφισαν οι Ιταλοί.

Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο αμφισβητείται η πολιτική ηγεμονία τους, τόσο οι (νεο)φιλελεύθεροι (και στην εκδοχή της Κεντροδεξιάς και στην εκδοχή της Κεντροαριστεράς) αμφισβητούν εντονότερα τον πυρήνα της αστικής δημοκρατίας, η οποία, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, τείνει να μετατραπεί σε κέλυφος. Οτιδήποτε αμφισβητεί τη δέσμη των κυρίαρχων δογμάτων χαρακτηρίζεται λαϊκισμός, απαξιώνεται και εξοβελίζεται.

Είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ και οι πολιτικές εκφράσεις τους προς το «πόπολο» και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, κυρίως με την ιδεολογική ρομφαία του «αντιλαϊκισμού», που πλέον φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα καθεστωτικά Μίντια υποστηρίζουν με πάθος κάτι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση.

Τόσο η παγκοσμιοποίηση όσο και το μεταναστευτικό ρεύμα τροφοδοτούν τη διάχυτη οικονομική-κοινωνική ανασφάλεια των παραδοσιακών μικρομεσαίων και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, παραλλήλως με την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δεξιά-Αριστερά, αναδύεται από τα σπλάχνα των δυτικών κοινωνιών μία νέα διαχωριστική γραμμή που παραπέμπει σε μία νέα κοινωνικοταξική πραγματικότητα.

 

Το (νεο)φιλελεύθερο «μαντρί» και η αντισυστημική ψήφος

Τα γεγονότα είναι πολλά και πεισματάρικα για να τα αγνοήσουμε. Η φιλελεύθερη συναίνεση που κυριάρχησε στη Δύση μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο κλυδωνίζεται. Η Δύση δεν βρίσκεται στο 2007, παρότι οι άρχουσες ελίτ έχουν την τάση να διαβάζουν τα γεγονότα λες και βρισκόμαστε πριν την εκδήλωση της μεγάλης κρίσης. Γι’ αυτό και συνήθως διαψεύδονται, γεγονός που τραυματίζει την αξιοπιστία τους. Δεν τους είναι, άλλωστε, εύκολο να χωνέψουν το γεγονός ότι το μέχρι πριν μερικά χρόνια χειραγωγημένο ακροατήριό τους έχει περιέλθει σε κατάσταση εκλογικής ημιανταρσίας. Η αντισυστημική ψήφος στην Ιταλία το αποδεικνύει.

Η αντισυστημική ψήφος συνήθως είναι βουβή. Ακολουθεί υπόγειες διαδρομές. Ειδικά όταν προέρχεται από μικρομεσαίους νοικοκυραίους με μάλλον συντηρητική ιδεολογία που δεν έχουν συνηθίσει να κάνουν πολιτικό θόρυβο, όπως οι δεδηλωμένοι αριστεροί και οι αμφισβητίες των κοινωνικών κινημάτων. Πριν 12 χρόνια θα ήταν αδιανόητο ο Σάντερς, ένας σοσιαλιστής από το μικρό και ασήμαντο Βερμόντ, να διεκδικούσε με αξιώσεις το χρίσμα των Δημοκρατικών από την Κλίντον. Και βεβαίως θα ήταν αδιανόητο ένας τύπος όπως ο Τραμπ να είχε εκλεγεί πρόεδρος.

Θα είχε μικρότερη σημασία εάν επρόκειτο για αμερικανική ιδιαιτερότητα. Πρόκειται, όμως, για φαινόμενο που απλώνεται σ’ όλη σχεδόν τη Δύση. Το Brexit μπορεί να πάτησε στον παραδοσιακό βρετανικό ευρωσκεπτικισμό, αλλά πήγασε από την ίδια μήτρα που τροφοδοτεί και την Ακροδεξιά και κάποια αριστερά ή ιδιότυπα κόμματα, τα οποία αλλάζουν τον παραδοσιακό πολιτικό χάρτη στη Δύση.

Με αριστερό ή ακροδεξιό πρόσημο

Στην Ελλάδα των Μνημονίων η εκλογική επιρροή του άλλοτε πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ συρρικνώθηκε σε μονοψήφιο ποσοστό, ενώ η ΝΔ αγωνίζεται να φθάσει το ποσοστό που έπαιρνε όταν υφίστατο βαριά ήττα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, που μια ζωή αγωνιζόταν να υπερβεί το 3% για να εισέλθει στη Βουλή, αναδείχθηκε δύο φορές πρώτο κόμμα και κυβερνά. Η Χρυσή Αυγή, που έπαιρνε 0,3%, σήμερα είναι σταθερά τρίτο κόμμα, παρά το γεγονός ότι η ηγεσία της είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου.

Στην Αυστρία με την μακρά σοσιαλδημοκρατική παράδοση ο ακροδεξιός υποψήφιος για την Προεδρία της Δημοκρατίας έχασε μόλις και μετά βίας. Πιθανόν, μάλιστα, να κέρδιζε εάν απέναντί του δεν ήταν ένας οικολόγος υποψήφιος με αντισυστημικό προφίλ. Από δε τις τελευταίες βουλευτικές εκλογές προέκυψε κυβέρνηση συνασπισμού μίας σκληρής Δεξιάς με την Ακροδεξιά. Στη Γαλλία χρειάσθηκε οι άρχουσες ελίτ να ρίξουν τα ρέστα τους στον άφθαρτο Μακρόν για να ανασχέσουν τη Λεπέν. Την ίδια στιγμή είδαμε τον σχεδόν μοναχικό καβαλάρη αριστερό Μελανσόν να αποσπά στον πρώτο γύρο εντυπωσιακό ποσοστό.

Από το πουθενά έχουν γίνει κεντρικοί πολιτικοί παίκτες στην Ισπανία το αριστερό κίνημα Ποδέμος και στη χώρα της Μέρκελ το ξενοφοβικό και ευρωσκεπτικιστικό κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία”. Στην Ολλανδία η ακροδεξιά του Βίλντερς δεν κέρδισε την πρωτιά, αλλά ενίσχυσε τη δύναμή της. Σημαντικές εκλογικές επιδόσεις σημειώνουν ξενοφοβικά και ευρωσκεπτικιστικά κόμματα και σε αρκετές ακόμα βορειοευρωπαϊκές χώρες.

Τους τελευταίους μήνες σ’ αυτό το σήριαλ πρωταγωνιστεί η Ιταλία. Τα όσα συμβαίνουν στη γειτονική χώρα δεν ήταν καθόλου κεραυνός εν αιθρία. Η τάση ήταν ορατή δια γυμνού οφθαλμού. Στην άλλοτε πρωταθλήτρια του ευρωπαϊσμού ο ευρωπαϊστής Ρέντζι έχασε με διαφορά το δημοψήφισμα και υποχρεώθηκε σε παραίτηση. Αν και το δημοψήφισμα αφορούσε σε συνταγματικά θέματα, έστειλε ένα ευρύτερο πολιτικό μήνυμα και κυρίως ένα μήνυμα για τη θέση της Ιταλίας στην Ευρωζώνη.

Πριν τις τελευταίες εκλογές, οι δημοσκοπήσεις έδειχναν ότι τα δύο κόμματα που είχαν δυναμική ήταν το ιδιότυπο Κίνημα των 5 Αστέρων και η Λέγκα. Και τα δύο είχαν κοινό παρονομαστή όχι έναν βρετανικού τύπου ευρωσκεπτικισμό, αλλά την αντίθεση στη μετάλλαξη της ΕΕ, σ’ αυτό που κωδικά αποκαλείται «γερμανική Ευρώπη». Από εκεί προκύπτει και η έντονη επιφύλαξή τους για το ευρώ κι όχι από αυτή καθ’ αυτή την ύπαρξη κοινού νομίσματος.

Οι φιλελεύθεροι αυτοϋπονομεύθηκαν

Το συμπέρασμα είναι ότι η παραδοσιακή πολιτική ηγεμονία του διδύμου της (νεο)φιλελεύθερης συναίνεσης (Κεντροδεξιά-Κεντροαριστερά) αμφισβητείται. Τα μικρομεσαία στρώματα, που αρχίζουν να στρέφουν μαζικά την πλάτη στις παραδοσιακά κυρίαρχες πολιτικές παρατάξεις, δεν έχουν, βεβαίως, προσβληθεί από κάποιου είδους ιδεολογικό ιό που τα ωθεί προς τα άκρα. Η κύρια αιτία που αμφισβητούν την κατεστημένη τάξη πραγμάτων είναι ότι αυτή περισσότερο ή λιγότερο ανατρέπει τις σταθερές του βίου τους σ’ όλα τα μήκη και τα πλάτη του Δυτικού Κόσμου.

Ο πολιτικός χάρτης των δυτικών χωρών αλλάζει περισσότερο ή λιγότερο, λόγω των τεκτονικών αλλαγών που προκαλεί στις δυτικές κοινωνίες όχι μόνο η οικονομική κρίση του 2008, αλλά και η παγκοσμιοποίηση. Η παρόξυνση της ανισοκατανομής του πλούτου και η μετανάστευση της παραγωγής σε αναδυόμενες βιομηχανικές χώρες συμπιέζουν οικονομικά και κοινωνικά τη μεσαία τάξη και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Η αντανάκλαση αυτής της συμπίεσης στο πολιτικό-κομματικό επίπεδο ροκανίζει την πολιτική ηγεμονία της Κεντροαριστεράς και της Κεντροδεξιάς.

Και οι δύο αυτές παρατάξεις εδραίωσαν τη μακρόχρονη πολιτική ηγεμονία τους στο άρρητο κοινωνικό συμβόλαιο, με βάση το οποίο εξασφάλιζαν στα μικρομεσαία στρώματα ευημερία και Κοινωνικό Κράτος, ή ένα συνδυασμό των δύο. Από ένα χρονικό σημείο και πέρα, όμως, οι ηγεσίες τους λειτούργησαν σαν όχημα και για την παγκοσμιοποίηση και κατ’ επέκτασιν συνέκλιναν στην εφαρμογή της νεοφιλελεύθερης ατζέντας. Με άλλα λόγια, είναι οι ίδιες που υπονόμευσαν την ιδεολογική και πολιτική κυριαρχία της (νεο)φιλελεύθερης συναίνεσης.

Η προσχώρησή τους στο νεοφιλελευθερισμό έλαβε χώρα παραλλήλως με την “υπαλληλοποίησή” τους, με το γεγονός ότι υπηρέτησαν και υπηρετούν την απληστία της ολιγαρχίας του χρήματος. Σύμφωνα με τους New York Times, στην οκταετία του Κλίντον στη δεκαετία του 1990 το 1% των Αμερικανών προσποριζόταν το 45% της αύξησης του ΑΕΠ. Στη οκταετία του Μπους (2000-08) το 45% έγινε 65% και στην οκταετία του Ομπάμα εκτοξεύθηκε στο 93%! Οι επιλογές τους είχαν ως αποτέλεσμα να υποσκάψουν την ευημερία της μεσαίας τάξης που αποτελεί το πολιτικοεκλογικό ακροατήριό τους. Με τον τρόπο αυτό, όμως, ροκάνισαν το κλαδί που στηρίζονται πολιτικά-εκλογικά.

Αυτό δεν φάνηκε αμέσως, επειδή για μία περίοδο η ευημερία συντηρήθηκε με δημόσιο δανεισμό. Με την κρίση, όμως, η πραγματικότητα αναδύθηκε στην επιφάνεια. Είναι τότε που για λόγους δημοσιονομικής ισορροπίας επεβλήθη το δόγμα της λιτότητας και η αποδόμηση των εργασιακών δικαιωμάτων. Με όργανο τις πολιτικές ελίτ η ολιγαρχία του χρήματος το έχει παραξηλώσει. Για την ακρίβεια, με κυνισμό αποδομεί τα κοινωνικά αμορτισέρ που μεταπολεμικά όχι μόνο διατήρησαν την κοινωνική ειρήνη, αλλά και τροφοδότησαν μία πρωτοφανή οικονομική ανάπτυξη.

Η εκλογική εξέγερση των μικρομεσαίων

Μεγάλο τμήμα των παραδοσιακών μεσαίων τάξεων δυσκολεύεται ολοένα και περισσότερο να διατηρήσει το επίπεδο ευημερίας, ενώ τα κατώτερα εισοδηματικά στρώματα δυσκολεύονται να επιβιώσουν αξιοπρεπώς. Η παγκοσμιοποίηση πετάει έξω από το “τρένο” μικρομεσαίους νοικοκυραίους, ειδικά μικρομεσαίους επιχειρηματίες και βεβαίως την παραδοσιακή εργατική τάξη που έχει πληγεί καίρια από την αποβιομηχάνιση.

Αυτό φάνηκε καθαρά και στο βρετανικό δημοψήφισμα και στις αμερικανικές προεδρικές εκλογές και στην Ιταλία. Η ανώτερη τάξη και τα μεσαία στρώματα που έχουν ενσωματωθεί στο πλαίσιο του οικονομικού (νεο)φιλελευθερισμού και που είναι μέσα στο “τρένο” της παγκοσμιοποίησης ψήφισαν φανατικά υπέρ της παραμονής της Βρετανίας στην ΕΕ και στις ΗΠΑ υπέρ της Χίλαρι Κλίντον. Η εκλογική νίκη των Πέντε Αστεριών και της Λέγκας οφείλεται στο γεγονός ότι ύψωσαν αντισυστημική σημαία, η οποία με τη σειρά της προσέλκυσε μαζικά πιεζόμενα μικρομεσαία στρώματα. Πιεζόμενα και οικονομικά, αλλά και λόγω της παράνομης μετανάστευσης.

Οι λόγοι που η ρητορική του Τραμπ βρήκε τόσο μεγάλο αντίκρισμα στο εκλογικό σώμα είναι ότι έθιξε ζητήματα που αγγίζουν ευαίσθητες χορδές. Όταν αναρωτιόταν γιατί το iphone να φτιάχνεται στην Κίνα και όχι στις ΗΠΑ άνοιγαν τα αυτιά δεκάδων εκατομμυρίων Αμερικανών που άμεσα ή έμμεσα έχουν πληγεί από την αποβιομηχάνιση. Ήταν προεκλογικό “πυρηνικό” όπλο η υπόσχεσή του ότι θα επιβάλλει δασμούς 35% στα εισαγόμενα για να υποχρεώσει σε επαναπατρισμό τις αμερικανικές επιχειρήσεις, που έχουν μεταφέρει τα εργοστάσιά τους σε χώρες χαμηλού εργατικού κόστους και ανύπαρκτων εργασιακών δικαιωμάτων.

Το ίδιο άνοιξε τα αυτιά εκατομμυρίων Ιταλών η ρητορική των δύο νικητών για επενδύσεις με σκοπό τον τερματισμό της αποβιομηχάνισης, για στήριξη των χαμηλών εισοδηματικών στρωμάτων και βεβαίως για αντιπαράθεση με τη γερμανική Ευρώπη. Προς την ίδια κατεύθυνση λειτούργησε και η ρητορική κυρίως της Λέγκας για λήψη δραστικών μέτρων εναντίον του παράνομου μεταναστευτικού ρεύματος.

Χάνεται ο έλεγχος

Η μαζική είσοδος μεταναστών παροξύνει το ένστικτο αυτοσυντήρησης κοινωνιών που ήδη νοιώθουν ότι απειλούνται με φτωχοποίηση. Γι’ αυτά τα τμήματα του πληθυσμού, ο ανταγωνισμός από τη φθηνή εργασία των μεταναστών βιώνεται σαν πρόσθετη απειλή. Όπως σαν απειλή βιώνονται και οι διάφορες κοινωνικές παρενέργειες της παράνομης μετανάστευσης. Εκδηλώνεται ως αντίδραση στο επώδυνο σήμερα ένα αίσθημα νοσταλγίας για τις παλιές καλές ημέρες και μία τάση παλινδρόμησης στο εθνικό κράτος.

Όσο οι άρχουσες ελίτ συνειδητοποιούν ότι χάνουν τον πολιτικό έλεγχο μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας τόσο καταφεύγουν με αντιδημοκρατικές πρακτικές. Σερβίρουν νέου τύπου “αριστοκρατικές” αντιλήψεις, με σκοπό να αμφισβητήσουν την ικανότητα του λαού να αποφασίζει για κρίσιμα ζητήματα. Το είδαμε στην περίπτωση του Brexit, το ξαναείδαμε με την εκλογή Τραμπ. Και το ξαναβλέπουμε τώρα στην Ιταλία. Στην Ιταλία, μάλιστα, οι άρχουσες ελίτ δεν περιορίσθηκαν σε λόγια. Ο πρόεδρος Ματαρέλα ουσιαστικά αμφισβήτησε το δικαίωμα των δύο νικητών της κάλπης να ορίσουν υπουργό Οικονομικών της επιλογής τους, δηλαδή να ασκήσουν την πολιτική, για την οποία τους ψήφισαν οι Ιταλοί.

Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο αμφισβητείται η πολιτική ηγεμονία τους, τόσο οι (νεο)φιλελεύθεροι (και στην εκδοχή της Κεντροδεξιάς και στην εκδοχή της Κεντροαριστεράς) αμφισβητούν εντονότερα τον πυρήνα της αστικής δημοκρατίας, η οποία, στις συνθήκες της παγκοσμιοποίησης, τείνει να μετατραπεί σε κέλυφος. Οτιδήποτε αμφισβητεί τη δέσμη των κυρίαρχων δογμάτων χαρακτηρίζεται λαϊκισμός, απαξιώνεται και εξοβελίζεται.

Είναι τέτοια η περιφρόνηση που επιδεικνύουν οι άρχουσες ελίτ και οι πολιτικές εκφράσεις τους προς το «πόπολο» και έχει γίνει τέτοια κατάχρηση στην πλύση εγκεφάλου, κυρίως με την ιδεολογική ρομφαία του «αντιλαϊκισμού», που πλέον φέρνει το αντίθετο αποτέλεσμα. Όταν τα καθεστωτικά Μίντια υποστηρίζουν με πάθος κάτι, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας αντανακλαστικά υιοθετεί την αντίθετη θέση.

Τόσο η παγκοσμιοποίηση όσο και το μεταναστευτικό ρεύμα τροφοδοτούν τη διάχυτη οικονομική-κοινωνική ανασφάλεια των παραδοσιακών μικρομεσαίων και στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη. Στην πραγματικότητα, παραλλήλως με την παραδοσιακή διαχωριστική γραμμή Δεξιά-Αριστερά, αναδύεται από τα σπλάχνα των δυτικών κοινωνιών μία νέα διαχωριστική γραμμή που παραπέμπει σε μία νέα κοινωνικοταξική πραγματικότητα.

Πηγή: slpress.gr

Σελίδα 1 από 2

ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ

Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας ΑΙΧΜΗ, πρώτης σε κυκλοφορία και αναγνωσιμότητα στο νομό Αιτωλοακαρνανίας. Ειδήσεις, σχόλια, ρεπορτάζ, κοινωνικά, αθλητικά, μικρές αγγελίες

Η Αιτωλοακαρνανία